Where The Wild Gardens Are

Τιτι σ'αγαπω

2009-02-21T01:35:00.000+02:00

Σακούω Μαριλιζα, σακούω πολύ καλά και ξέρω ότι μαγαπάς γιατί εγώ σαγαπώ πολύ πιο πολύ καιρό (άτσα, φάτην τώρα που με είχες γραμμένο όταν ήμουν μικρό αλλά δεν είχες καταλάβει ότι εγώ ήμουν ο πρώτος stalker σου ever! EVER ΛΕΜΕ. Πίσω από κάθε σου βήμα, κρυμμένη πίσω από τα ρούχα σου σε κάθε φωτογραφία, πίσω από τη κουρτίνα όταν έκανες μπάνιο, ήμουν ΕΓΩ ΤΟ ΣΚΑΤΟΜΩΡΟ ΜΕ ΤΑ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΕΝΑ ΜΠΟΥΚΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΛΕΣ "ΑΑΑΧ ΤΙ ΓΛΥΚΟΥΛΙ"!! ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΜΕ ΛΑΤΡΕΨΕΙΣ!! ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑ)

Κοντιshέλα

Η Ιστορια Η Ατελειωτη Αυτου Του Δωματιου

2008-04-03T01:25:00.003+03:00

Ολα κοιμουνται μικρακι μου.

Κοιμαται το σπιτι μας.

Κοιμουνται τα βιβλια.

Κοιμουνται τα σκυλια και οι καρδερινες σου.

Κοιμουνται τα σεντονια και οι πυτζαμες μας μεσα στα συρταρια.

Και εμεις κοιμομαστε, και οι μερες περνανε μεσα στον υπνο. Περασαν τα πρωτα και τα δευτερα ονειρα, περασαν οι αγκαλιες μας. Τωρα τα σωματα κλειδωθηκαν μονα τους και κοιμουνται. Γι’αυτο δε σου εχω πια μεγαλες προτασεις και παρακαλια, κοιμαμαι και εγω, που προσπαθησα να μεινω ξυπνια να μας φυλαω. Σκεφτηκα να κλεισω τα ματια μου για ενα λεπτο, ειχα βαλει το ξυπνητηρι να εχει το νου του, αλλα ολα μας τα ρολογια ροχαλιζουν κουκουλωμενα με σκονη, και ετσι μειναμε κοιμισμενοι και οι μερες περνανε μεσα στον υπνο. Δε θυμαμαι που σταματησα την ιστορια, ημουν παρα πολυ κουρασμενη και αρχισα να μπερδευομαι και να χανω τα λογια μου, αυτο το θυμαμαι. Εκει που σου ελεγα για κατι ξινα καραμελακια που μασουλουσα στο σινεμα, μπουρδουκλωνομουνα και αρχιζα να σου λεω για τους εικοσιτεσσερεις κυκλους της κολασης και τη Βεατρικη που πεθανε αφιλητη απο τον ποιητη. Και ουτε που με διορθωνες, μαλλον επειδη κοιμοσουν. Η επειδη κοιμοσουν καπου πολυ μακρια απο εκει που καθομουν εγω και σου μιλουσα. Οριστε τωρα, με πηρε ο υπνος πριν προλαβεις να ξυπνησεις εσυ να αλλαξουμε βαρδιες, τωρα ποιος θα μας προσεχει. Ποιος θα μας προσεχει τωρα που δε θυμομαστε οτι πρεπει να συναντηθουμε, τωρα που οι μερες περνανε μεσα στον υπνο. Αχ, βλακα, μην κοιμασαι σου λεω.

Παρασκευη Το Βραδυ Του Φονια

2008-01-11T03:05:00.000+02:00

Κοιτα, ειναι απλα τα πραγματα. Εχω χασει τα λογια μου. Ποιος τωρα, εγω.

Ας κανω οτι ειμαι ενα λογι της Μαριλιζας. Που θα κρυβομουν σημερα το βραδυ αν ειχα αποφασισει να κρυφτω. Γιουνιβερσιτι οφ δι Ομπβιους. Θα κρυβομουν μεσα σε ενα απο τα βιβλια. Θα ξαπλωνα ανασκελα πανω στο τελευταιο κεφαλαιο στο Σπιτι του Υπνου και θα εβλεπα ονειρα με κοιμισμενους ανθρωπους. Κατω απο το κρεβατι, μεσα στα ειδικα κουτια που εχει τα ρουχα της, τυλιγμενο στο σεντονι απο τη Μαδριτη. Μεσα στην πουδρα της, θα φτερνιζομουν και θα χαχανιζα πνιχτα. Με ψαχνεις. Λες και δεν ξερω τι με θες. Να σου πω κατι, χεσε με. Αμα θες να κατσεις να μονολογεις που ερωτευτηκες το Χαρουλη, δε θα σου κανω τη χαρη μανταμ! Ετσι ακριβως θα της το πω, με το μανταμ και με ολα. Μπορει και να τη χαστουκισω με κανα υψιλον κεφαλαιο για το εξτρα δραμα, θα δω. Θελει να γραψει λεει για το Χαρουλη οπως δεν εγραψε κανεις για το Χαρουλη, γειασας, υπαρχει λογος που δε θα γραψε κανεις ετσι για το Χαρουλη μανταμ, και εχει να κανει με φοραδες που ενεργουνται στα αλωνια. Ακυρο το δευτερο μανταμ, πλεοναστικοτατο και λιγουλακι μπυθουλε, θα το αλλαξω σε κοπελα μου αργοτερα. Πω, θα τη διαλυσω. Να δω πως θα κατσει να λιβανιζει ερωτες και μεταφυσικα παπαρια χωρις εμενα και το σοι. Και να πεις οτι δεν προσπαθησαμε. Ουτε μια σωστη σκεψη δεν την αφηνουμε να κανει πανω στο θεμα, μπας και πιασει το νοημα. Παει να τον σκεφτει και της φτιαχνουμε κατι που μοιαζει με κολιε απο το Μοναστηρακι, ντουμπλ εντεντρ που να παρει δηλαδη, με τον απλυτο τον χιπη που πηγε και ερωτευτηκε. Και καταρχην μισο, παλι εκνευριζομαι και εχει και σκονη κατω απο το κρεβατι και με πιανει βηχας, ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ ΤΟ ΚΕΡΑΤΑΚΙ ΜΟΥ, πως της κολλησε τωρα αυτο το πραγμα, και τα πηγαινε τοσο καλα, Ταρταρα, αυτοψυχαναλυση τσιτες, ανωτερα νευρωνικα δικτυα, ενα επιπεδο ρε παιδι μου, ενα φερερο ροσε. Τι εμενε δηλαδη, εμενε να γνωρισει ενα παιδι, της διανοησης και αυτο, να ανταλλαζουν αυτα τα εντυπωσιακα που λενε μεσα στη μπανιερα και να κανουμε και μεις καμια βουτια σε αυτο το σαπουνι με αρωμα φουλι που της πηρε η μαμα της και μας κανει πλαστικα παπακια απο τη χαρα μας. Και παει. Και την παταει. Με το Χαρουλη. ΣΑ ΝΙΟΥΜΠΑΣ. ΣΑΝ ΜΑΣΧΑΛΟΠΛΕΞΟΥΔΙΑΡΑ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΑΣ. ΣΑΝ, ΣΑΝ, ΣΑΝ ΕΝΤΕΧΝΟΓΚΟΜΕΝΙΔΙΟ, ΘΟΥ ΚΥΡΙΕ. Οχι, οχι σοβαρα, θα βγω μια μικρη στιγμιτσα, απλα για να της δωσω την ευκαιρια να απολογηθει, να μετανοησει το παλιοκοριτσο πριν τη στειλω πισω στα χρονια που εγραφε τα ελεεινα Τολκινιστικα της ποιηματα και ηταν ερωτευμενη με τον αδερφο της Αννας. Για να μαθει. Για να μαθω και γω ομως, γιατι σοβαρα τωρα, με ενδιαφερει. Ωραια, μισο πατουσακι εξω απο το κρεβατι. Ξηγησου.

Και ο λογος που εχω χασει τα λογια μου ειναι οτι ερωτευτηκα το Γιαννη Χαρουλη. Παμε παλι, μπας και ακουστει ελαχιστα λιγοτερο ανωμαλο. Ειμαι εντυπωσιασμενη με το νεαρο τραγουδιστη Γιαννη Χαρουλη και το εκπληκτικο μεταλλο της φωνης του. Μαυρο δακρυ οι ρεγγες. Σαν το ανεκδοτο με τις ξανθιες «αλ-λη μι-α ευ-και-ρι-α! Αλ-λη μι-α ευ-και-ρι-α!». Μια μερα θα παντρευτω το Γιαννη Χαρουλη. Ετσι, παρανοικα και αβασιμα, ετσι λυπητερα και μωρουδιστικα. Και επειδη το πρωι ο Κλεανθης πηγε να αναρωτηθει ευγενικα μπας και ειμαι απλα γκρουπι και μπερδευτηκα, θα το αναλυσω μεχρι λιποθυμιας και μετα θα κανω ενα μπανιο και θα προσπαθησω να τελειωσω τα Αμιλητα Βαθια Νερα, αφενος γιατι αυτη η Τασουλα ειναι μεγαλο ζωον και μου τη δινει και αφετερου γιατι μετα τον Κουντοκωστα το χαος.

Το Σαββατο πηγα με τη Χριστινα στο Μετρο λοιπον, να δουμε το Χαρουλη. Σιγα το αυγο. Ωραια φωνη ο Χαρουλης, τρελο νταβατζιλικι απο τη Διεση και Θηβαιε εσυ σουπερσταρ που θα αναγνωριζες το εχτεχνοραμα ακομα και κατω απο κοτρωνα στο μισο χιλιομετρο ανοιχτα της Σκιαθου. Παυση για να οραματιστω ενα κουτσικο καβουρακι με λαουτο και καρε μαλλι να κανταδιαζει ενα χταποδι που το λενε Αρετουσα. Ναι, ωραια φωνη ο Χαρουλης. Παμε λοιπον, ενθουσιασμος εγω που επιτελους μεγαλωσα και εκτιμω την καλη μουσικη, ενθουσιασμος οι κουλτουρε χοντροι με τις αλογοουρες που κουβαλουσαν υπερυθρες καμερες με την ελπιδα να πιασουν το φαντασμα του Παπακωσταντινου (του Θ’, οχι του Β’, μην αρπαζεσαι χοντρε και ιδρωνεις ηδη) ον φιλμ, ενας γενικος ενθουσιασμος. Λαλαλα, να και ο Χαρουλης, μπαχαχα κοιτα το καημενο εχει και μουστακι. Ναι, αλλα. Συμβαινει το εξης, Μαριλιζα. Εχεις τρια-τεσσερα λεπτα ανωτεροτητας ακομα. Μετα θα σου κοπει το γελιο μαχαιρι, με την πλεον κυριολεκτικη εννοια. Νομιζω οτι με στιλετιασανε στην κοιλια, μεσα απο τη μπλουζα μου το Ματι ανοιγει με ενα φοβερο βογκητο, ανοιγει και καρφωνεται πανω σε αυτον το σκατενιο τυπο που τραγουδαει. Το Ματι τον κοιταζει τοσο συγκεντρωμενα και λατρευτικα που βλεπω ενα μικρο κοκκινο κυκλακι στη μεση του στηθους του, ειναι λες και το Ματι ειναι σναιπερ που του την εχει στημενη στην απεναντι ταρατσα. Παραπαταω και κολλαω πισω στον τοιχο, σταυρωνω τα χερια μου πανω απο την κοιλια μου για να τυφλωσω το Ματι. «Λαθος, λαθος» του λεω παρακαλεστικα, το καλοπιανω για να ηρεμησει, αλλα το Ματι ειναι τοσο μαγεμενο που το μονο που καταφερνω ειναι να καψω τα δαχτυλα μου και να ησυχασω. Ωραια φωνη ο Χαρουλης, παλι καλα. Στεκομαι σα χαζεμενο περιστερι-τερας και τον κοιταζω και γω μαζι με το Ματι. Μ’αρεσει ρε παιδι μου, παει και τελειωσε. Τον βρισκω υπεροχο, με αυτον τον κεραυνοβολο τροπο που πρεπει να βρισκεις καποιον υπεροχο. Δε με νοιαζει τι τραγουδαει, με νοιαζει που το Ματι τον διαλεξε. Τον πιστευει, του λεει αυτος για το Γιαννη το φονια και κατι ακρωτηρια στη Γραβουσα πωσλεγεται, κλασμενο το Ματι, δε χανει κουβεντα. Το κεφαλι μου εχει γυρει στο πλαι, τετοια ειναι η εξαντληση, τετοια ειναι η ενεργεια που μου ρουφαει το Ματι για να μπορει να τον κοιταζει. Η Χριστινα διπλα αδιαφορη, καταλαβαινω οτι δεν ειναι συλλογικη η παραλυση και παρηγοριεμαι. Φαντασου να’χε πεταξει λεει ο Χαρουλης κανενα παυσιπονο για αλογα μεσα στα ποτα και το νερο. Καταπληκτικο θα ηταν, θα γινοταν ολο το μαγαζι μια μεγαλη ταρτα με μαρμελαδα και στη μεση ο Χαρουλης να βαραει Μπελλου. Να’μουν ανθρωπομαρμελαδα να τρως με τα Κελογκς Φροστις σου, που λεει ο λογος. Ερωτας.

Δυο μικροπροβληματα. Αλφα. Ο Χαρουλης εχει καταπληκτικη φωνη. Βητα. Ο Χαρουλης σε κανενα χρονο, αντε δυο θα ειναι ιλιγγιωδως γνωστος και θα τον καλουν να τραγουδαει Χιλια Μυρια Κυματα για να το χορευει ο Αλογοσκουφης στον Αλφα. Εχουμε και λεμε, καταληγει το Ματι. Πρεπει να βιαστουμε. Εχουμε και λεμε, καταληγω εγω. Ξεχνα το. Το Ματι μουλαρι, δεν ακουει λεξη. Ειδικα, ειδικα ρε Χαρουλη οταν λες αυτο με την Πριγκηπεσσα (ΣτΧ: του Μαλαμα ειναι αυτο ρε Μαριλιζα), το Ματι παραλιγο να μου ξεκολλησει το μισο περιτοναιο και να εκτοξευτει στα γονατα σου και να γουργουρισει. Ζημιες λεμε. Πως ακριβως να σε πιασω, να σε κανω να με ερωτευτεις και να σε σερβιρω στο Ματι για να το βουλωσει. Που μου θυμιζει το μικροπροβλημα Γαμα. Ο Χαρουλης φωναζει εχω γυναικα απο το ιδιο μισο χιλιομετρο που αναγνωριζει ο Θηβαιος την τεχνη. Μεχρι και το Ματι αναγκαζεται να το παραδεχτει αυτο. Ομορφα, τι ειναι ο ερωτας χωρις εμποδια. Τι διαλο ανικητος στη μαχη. Τι διαλο μαχη να ριξεις στην προκειμενη περιπτωση. Δεν υπαρχει καν περιπτωση αξια συζητησεως, υπαρχω εγω που δε βλεπω μπροστα μου και σημερα παραλιγο να κανω το εργαστηριο σμαρτις γιατι σκεφτομουν τι ωραια που θα ειναι οταν πηγαινω με το Χαρουλη διακοπες στην Πλαβαλη και εβαλα μισο μπουκαλι θειικο οξυ στο φουρνο μικροκυματων. Γελοιωδως, το θεμα της γυναικας του με απασχολει λιγοτερο απο το θεμα της επικειμενης διασημοτητας του. Με βιδωνει αυτο. Με δυσκολευει, καταλαβαινεις Χαρουλη. Αλλαζει πιστα και με στελνει κατευθειαν στον Τελικο Κακο. Εχω μια σταθερη κομπλεξικη αποστροφη για σχεσεις που ξεκινανε ανισα. «Τι εννοεις» ρωταει το Ματι. Εννοω οτι καλυτερα να μου ξεκολλησεις οντως την κοιλια και να πεταχτεις πανω του, παρα να παω να πω αυτο το βλακωδεστατο μπραβο ρε Γιαννη, ησουν και γαμω ρε παιδι μου ξερωγω και να ελπιζω οτι για καποιο Σλιπλες ιν Σιατλ λογο ο Χαρουλης θα δει περα απο αυτο, στα Ηλυσια Πεδια του Μοναδικου και του Σπανιου και θα με πεταξει στα πλακακια για αλητειες. Το θεμα ειναι ο Χαρουλης να ερθει και να μου πει μπραβο ρε Μαριλιζα εισαι η γυναικα της ζωης μου ρε παιδι μου ξερωγω, καταλαβαινεις τη διαφορα. Αν και θα ειχε πλακα να του μιλησω, απλα για να τον πω εννιακοσιες φορες ΓιαννηΧαρουλη, ετσι ολο μαζι οπως το λεγε ο εκφωνητης στη Διεση. Συγνωμη ΓιαννηΧαρουλη, φοβερη φωνη εχεις, και ειπες πολυ ωραια εκεινο του Ασιμου ΓιαννηΧαρουλη, ειναι επειδη εισαι παληκαρι και εχεις ευγενικη ψυχη ρε Γιαννη. Χαρουλη.

Μπορω και να σοβαρευτω και να πω για τη συναυλια. Ειναι και αυτο παντα μια επιλογη.

.Η οχι.

Μελεταω. Δεν ειμαι απο τους μπλαζε ημιηλιθιους τυπους που στην επετειο τριων χρονων σχεσης γυρνανε και λενε καλα, σοβαρα σιχαινεσαι τη σουμαδα αγαπη μου? Μελεταω, πως αλλιως να αρχισεις να καταλαβαινεις. Ωπ, τι εχουμε εδω, α ναι το μικροπροβλημα Δελτα. Η μελετη του Χαρουλη απο το ιντερνετ αποκαλυπτει τα εξης συνταρακτικα κλειδια για την καρδια του:

1. Ο Χαρουλης αγαπαει τους Refused. Ακριβως ετσι.
2. Ο Χαρουλης ειναι απο τον Αγιο Νικολαο στην Κρητη.
3. Ο Χαρουλης μαζι με την κορη του Ζουγανελη ειναι οι ελπιδες της Ελλαδας.

Σοβαρα, αυτος ο ερωτας θα μου φαει τα συκωτια. Δηλαδη το καλυτερο που μπορω να χρησιμοποιησω ειναι το εξης: Πω, αν οι αγαπημενοι μου Ριφιουζντ ηταν απο τον Αγιο Νικολαο της Κρητης, τοτε εσυ και η κορη του Ζουγανελη δε θα εισασταν οι ελπιδες της Ελλαδας, χιχι (ουινκ). Μεχρι και εγω να ημουν ο Χαρουλης και οχι ο ιδιος ο Χαρουλης που οπως και να το κανεις δεν ειναι τοσο φλαμπογιαντ, παλι θα ξεβιδωνα το πανω μερος του κεφαλιου μου και θα το γεμιζα ρακη για να κανω πιο δραματικο το ουατ δε φακ. Χρειαζομαι κατι πιο κανονικο για να μελετησω. Και δε βρισκω και αγριευω γιατι τουλαχιστον αν βρω ενα κρυφο μπλογκ γεματο με Κνιτικα μπουρουμπουρου για το πως η μουσικη αλλαζει την ψυχη και την κανει Πλατωνικη ιδεα που ειναι πια τοσο ιδεατη που ξεχναει οτι καποτε δεν ηταν ιδεα και μενει εκει και ετσι χανονται τα καλα τραγουδια, ετσι και μεσα απο τα ριαλιτι, αν βρω αυτο το μπλογκ θα μου περασει ο Χαρουλης, εγγυηση. Θελω μονο να δω οτι το Ματι κανει λαθος, θελω να δω οτι δε με πεταξαν πραγματικα σε ενα κοσμο που πρεπει να κυνηγησω το Χαρουλη, γιατι αν οντως γινω ο ανθρωπος που ονειρευεται οτι γνωριζει το Χαρουλη και πανε διακοπες στην Πλαβαλη, χριστουλη μου.

Ακουσε με λιγο ΓιαννηΧαρουλη. Δε θα σου ζητησω και συγνωμη αποπανω. Μπορει οντως να εισαι ευγενικη ψυχη και η ελπιδα της Ελλαδας ΓιαννηΧαρουλη, αλλα σου εξηγω ευγενικα οτι τα εχω και τα δυο χεσμενα, το προβλημα μας εδω ειναι μεγαλυτερο. Μεγαλοι ανθρωποι ειμαστε, μπορουμε να το λυσουμε το θεμα πολιτισμενα. Εσυ θα με παντρευτεις και εγω θα κανω τα στραβα ματια για ολα τα υπολοιπα. Και για να δεις ποσο το εννοω αυτο που λεω ΓιαννηΧαρουλη, οριστε, κοβω τον Αμλετικο μονολογο και παω να κανω μπανιο. Ειναι που σ’αγαπαει το Ματι, ΓιαννηΧαρουλη, αλλιως θα σου λεγα εγω.

(οπου μετρησα 40 φορες τη λεξη Χαρουλης σε αυτο που μολις εγραψα. Και μετα αναρωτιουνται αν εννοω οτι δε μου αρεσει η τειτ μοντερν δηλαδη.)

Μπηκαν Στα Ψηλα Τα Καστρα Και Την Κλεψανε

2007-11-17T01:19:00.000+02:00

Παληκαρια, βαρεθηκα να γραφω για λυπητερα. Να πω για τα αγρια.

Γεμιζει λοιπον το κεφαλι με Διαολο και δεν τον κουναει τιποτα. Κλαματα και φουστες και βιβλια σωριαζονται στο πατωμα και ο Διαολος τους σκαει μια κλωτσια και τα πεταει στη γωνια που ειναι γονατισμενος ο ξενος και προσευχεται για τη σωτηρια μου. Και ποιος σταδγιαλα σου δινει το δικαιωμα να ενοχλεις το Διαολο οσο μου μιλαει χριστιανε μου (λιτεραλι). Αυτο ειναι το προβλημα, κανενας σεβασμος στο Διαβολο. Που αν το δουμε επιστημονικα το θεμα, παληκαρος και αυτος. Σαν και σας εννοω, οχι σαν το Θεο, αυτος με εχει βιδωσει τωρα στον Τελευταιο Πειρασμο. Αυτος κραταει το χερι του Καζαντζακη και γραφει, αυτος ντυνει τον Ιουδα ολο με φωτιες και τσεκουρια, ασε δηλαδη τι κανει στο κοριτσαγορι το Χριστο. Μεχρι και εγω τον λυπαμαι. Το Χριστο, οχι το Θεο. Μεγαλη καταπιεση το ατομο. Κοιταζεις ψηλα, που ειναι ο Οριωνας? λιγο πιο αριστερα ,και μουρμουριζεις Σε Ποιον Τα Πουλας Αυτα Ρε Ανυπαρκτε? Και η φυλαγμενη βρισια παιρνει αλλον αερα, γινεται φοινικας διπλα στη θαλασσα που ειναι πρασινη και γυψινο αγαλμα του Διονυσου σε συντριβανι στο Μιλανο. Ετσι, ησυχα και πολιτισμενα σε περιφρονω και εκνευριζεσαι. Στελνει λεει ο Θεος τον Ιουδα κατω να με πεισει, λεει. Ποιος τωρα, ο Ιουδας. Ο Ιουδας και ο ξενος. Ο Θεος φοραει παιδικα γαντια του μποξ και ξαπλωνει κατω απο το φοινικα διπλα στη θαλασσα. Αλλα και εκει σε περιμενω, εννοια σου, και η θαλασσα αγριευει και γεμιζει κυματα απο ιδρωτες και κλαματα. Ξαφνιαζεται ο Ψηλος και φωναζει τα αγγελακια του. Του τα στελνω ντυμενα μουλεν ρουζ. Εκει να δειτε γελια. Εγω γελαω, ο Ψηλος στραβωνει. “Δεν ανησυχεις για την ψυχη σου?”, με ρωτησε μια φορα. “Γιατι, αυτη ανησυχει για μενα?”, απαντησα. Εξυπνακιας απο μικρο. Μου στειλε μια αμυγδαλιτιδα απο την κολαση μετα απο αυτο, ειναι λιγο μανιαμουνιας.

Αγριευω, παληκαρια. Αγριευει το σωμα. Ζηταει δικαιοσυνη για τις αδειες μερες, ζηταει σπιτι. Εκει ζει ο Διαολος και με πιλατευει. Βλεπω στον υπνο μου φιλια και τα ψαχνω τη μερα. Βλεπω τον κοσμο να αγαπιεται και να χωριζει και εγω καθομαι στην ακρη με ενα μεγαλο κομπιουτερακι και ολο μετραω. Πως μετριεται η αγαπη στις καρδιες των αγριεμενων ανθρωπων. Με μοναξιες, ετσι τη μετραμε. Πως ηταν οι Ζηλωτες οι τρελαρες, που τρεχανε με μαχαιρια και σφαζανε Ρωμαιους και προδοτες μεσα στη νυχτα? Στερεισαι τη δικη σου ζωη για να δωσεις ζωη στο λαο, λεγανε. Ετσι ενα πραγμα, ετσι αφιλητοι και μουτρωμενοι κυνηγαμε την αγαπη, με μαχαιρια αναμεσα στα δοντια. Εγω ειμαι απο τους φλωρους Ζηλωτες, ακομα χαχανιζω και κανω γλυκες. Αλλα το σωμα ρωταει, τι να λεμε τωρα, αυτο ειναι που πρεπει να σε αγαπησει για να ησυχασεις. Ελα πια με τα ρομαντικα σου. Ελα πια που πιστευεις ακομα στον παλιο κοσμο. Ναι, αλλα ετσι ειναι. Στον παλιο κοσμο λοιπον, ολα ηταν ομορφα. Μεχρι και το σωμα ηταν ευγενικο, μονο για αλλα σωματα αγριευε. Αυτο παω να εξηγησω σε οποιον μ'αγαπαει, “για σενα θα λυσσαξει το σωμα μου, εσενα θα ζητησει να φαει πριν να κοιμηθει”. Εχω μια ατελειωτη αγαπη για τα ρομαντικα. Το προβλημα δεν το εχω εγω, η επιστημη το εχει στην ουσια. Οταν εισαι εγω, αντι να σε μοιραζονται Θεοι και Διαολοι, σε μοιραζεται το ρομαντιλικι και το εργαστηριο. Γελαμε, βλεπω. Το εργαστηριο δεν ειναι μικρο πραγμα ομως. Εκει μεσα φτιαχνονται και πεθαινουν οι Μεγαλοι απο πανω. Εκει μεσα σε χανει το σωμα και βρισκεις την ευκαιρια να ανασανεις. Του κλεινω την πορτα στα μουτρα και γραφω τα γραμματα μου στον Αρη με την ησυχια μου. “Ακουσε να δεις”, του λεω, “θα σου στειλω ενα κουμπακι. Αν ζεις πατησε το, αν δε ζεις λιγο δυσκολο να το πατησεις”. Και ο Αρης ακουει σαν παιδακι στο νηπιαγωγειο. Τον σκεφτομαι να μας βλεπει απο μακρια και να περιμενει, εκει με πιανει φοβερη ανησυχια και βιαζομαι, συνεχεια βιαζομαι και κανω λαθη. Παληκαρια, εγω θα δειξω οτι υπαρχει ζωη στον Αρη. Ενα πρωι που θα βουηξουν τα ραδιοφωνα και οι τηλεορασεις, εγω θα ειμαι απο πισω. Ειναι θεμα τιμης, ειναι θεμα μοναξιας, ειναι μεγαλο θεμα αθεοσυνης. Φτιαχνουμε ενα πειραμα, το πειραμα θα μιλησει.

Και αν δεν υπαρχει τιποτα στον Αρη?

Θα υπαρχει στην Ευρωπη, θα μενει στον Τιτανα, θα σβουριζεται στα συννεφα του Οορτ, που στανταρ βρωμοπεισμωσε να τα πατενταρει γιατι οταν ηταν μικρο το κοροιδευαν για το επιθετο του. Και η παρανοικη σκεψη της νυχτας μας, μια ευγενικη προσφορα του οικου κοσμηματων και μαργαριταριων Τζει Εντ Πι: και πουθενα να μην υπαρχεις γυρω απο τον Ηλιο, τα παιδια μου θα σε βρουν. Γιατι φυσικα δεν εχω παρατησει τη ζωη μου για να παραιτηθω αν με πιασει τελικα ο Ψηλος και μου κανει τα μουτρα κιμα. Τα παιδια μου θα σε κυνηγανε στον αιωνα τον απαντα. Και καθε καινουριο Μαριλιζακι θα κουβαλαει ολα τα παλιοτερα, που θα καθονται πανω του και θα του φωναζουν να τρεξει, θα το συμβουλευουν, θα το προσεχουν να μην κανει τα λαθη μου. Και που θα μας πας, ενα απο ολα θα σε πιασει στο χερακι του και εσυ δε θα κρατηθεις και θα βγαλεις ενα μικρουτσικο Μπου! και το παιδακι μου θα σε δειξει σε ολο τον κοσμο, σε ολους οσους ειναι καταμονοι και τρομαγμενοι σημερα το βραδυ και χιλια βραδια απο σημερα. Τα κοριτσια ρωτανε τι θα αλλαξει αν δειξουμε οτι δεν ειμαστε μονοι μας στον κοσμο. Γυναικες, γαμωτο, γι'αυτο γραφω για τους ανδρες εγω. Καθεται τωρα ο Ιουδας στο βραχο του πανω απο τον Ιορδανη και προσπαθει να ακουσει τι λεει ο Χριστος με το Βαπτιστη. Ο χρονος δεν αλλαζει το γεγονος, ο Ιουδας ακομα καθεται και στηνει αυτι. Και θυμωνει γιατι ξερει οτι εκει μεσα βρισκεται μια σωτηρια, ενα κατι ρε παιδι μου, ενα απεριτιφ. Καποιος πρεπει να τον λυπηθει και τον Ιουδα στην τελικη, ρε κοριτσια. Καποιος πρεπει να του πει τι λενε. Και επειδη ειναι γνωστη η μηδενικη μου επιστημονικη ηθικη, μην ιδρωνετε, θα του πω εγω τι λενε. Και θα νιωσει λιγοτερο μονος του και λιγοτερο τσαντισμενος με το Συμπαν. Το οποιο, στην περιπτωση που δε σας ηρθε το μεμο, ουδεποτε συνομωτησε για την παρτη σας. Το πολυ να συνομωτησε για το ποιος θα φυγει απο το Φειμ Στορι, και ευτυχως θεε μου που εφυγε η Ασπα γιατι μου την εσπαγε το πηγουνι της.

Παρατηρουμε ολοι τα κεφια της Μαριλιζας ελπιζω.

Το γιατι εχει καθησει πανω μου αυτη η τρελη κομπλεξα ανωτεροτητας ειναι αγνωστο. Ειναι που ειναι το μονο πραγμα που δε μου φυγε ποτε, ετσι θελω και λεω. “Εικοσπεντε χρονια στα πριονια, κατι θα ξερω”. Εισαι μικρο, εισαι βουρλο, δεν πιστευεις στο Θεο απο τα ποτε σου (εκτος απο τη μεγαλη Παρασκευη που με πιανει ενα τρελο παραπονο και κλαιω μονη μου), δεν εχεις φιλους να σου περαδωθιασουν το κεφαλι να συνελθεις, πολυ θελει να τη δεις Γιος του Θεου? Για να ρωτησουμε και τον Ιησου:

-Μωρο Ιησου, απο ποτε καταλαβες οτι πακετο τα παντα, τουλαχιστον ομως εισαι ο γιος του Θεου?
-Απο τοτε που με ειπε μικροτσουτσουνο η Μαγδαληνη.

Λιτος και απεριττος. Ετσι ειναι ομως. Δεν πειθεστε κοριτσια? Εκζιμπιτ Μπι:

Η νιοτη ζηταει αθανασια,δεν τη βρισκει, συμβιβασμο δεν καταδεχεται, και απο περφανια αρνιεται τα παντα. Οχι καθε νιοτη, η νιοτη η λαβωμενη απο την αληθεια.

Παλι Καζαντζακης, ειναι προφανες ποιος ειναι ο τριτος ανεμος σημερα. Σε χτυπαει η πραγματικοτητα αυτου του κοσμου στη μουρη και σου σαλευει. Ψαχνεις αλλου, μακρια απο την καρδια των ανθρωπων, αυτη δεν ειναι να την εμπιστευεσαι. Αρχιζεις να κανεις μικρα βηματακια προς τα αδεια μερη. Εκει δεν εχει ουτε ανθρωπους ουτε μεγαλα δεντρα ουτε ανατομικα στρωματα ουτε τιποτα. Εκει καθεσαι και σκεφτεσαι μεχρι να λιποθυμησεις, και τοτε γυρνας για λιγο σπιτι σου για να μασουλησεις κατι. Στα αδεια μερη κυκλοφορουν κατι μυστηριοι τυποι. Φορανε ψευτικα μουστακια και τετραγωνα γυαλια ηλιου, και καθονται και σου μιλανε για να σε παρηγορησουν. Εσυ στην αρχη εισαι λιγο μισοπαραλυμενος απο τη στεναχωρια και τη βαρεμαρα, και αυτοι καπνιζουν μαζι σου και σου λενε κατι ιστοριες απιθανες, για μικροβια που αυτοκτονουν μολις καταλαβουν οτι το φαι δε φτανει για ολη την αποικια, και τους μικρουληδες ιους που ταμπουρωνονται μεσα στα κυτταρα σα νιντζες και βγαινουν μερικες γενιες μετα και χαλανε τον κοσμο. “Πρωτη μουρη στο Καβουρι ο ιος”, λενε και γελανε μονοι τους. Σου λενε οτι δεν ειναι αναγκη να πεθαινουμε, φταιει η τελομεραση και κατι τετοια ανωμαλα, σου δειχνουν ορχιδεες που μοιαζουν και μυριζουν με ανοιγμενα πτωματα για να ζαλιζονται τα νεκροφιλα εντομα και να τις γονιμοποιουν. Οπως εισαι λοιπον και εσυ μισοζαλισμενη σαν αλογομυγα-βαμπιρ απο τα αιματα και τα μεταθετονια, πετανε οι τυποι τα μουστακια και απο κατω ειναι κατι φανταστικες γυναικαρες που σε αγκαλιαζουν απο τους ωμους, κολλανε πανω σου και τοτε την εβαψες. Κοιτας γυρω σου και το αδειο μερος δεν ειναι πια αδειο μερος αλλα μια τεραστια φατνη, ετσι σου φαινεται, και εκειμεσα γεννιεσαι εσυ που θα σωσεις τον κοσμο. Οχι με τυφλους που ξαναβλεπουν και βλακειες, εσυ θα σωσεις τον κοσμο στα πραγματικα, με λαβαρα στον Αρη και ξεβρακωτους ιους της γριππης. Ο Διαολος παιδι μου, ο Διαολος εχει κατσει πανω σου και σε πλακωνει. Ετσι λεει ο ξενος, ο Διαολος ερχεται γλυκα και υπουλα, και σε γεμιζει με βρωμιες και λιωμενη ζαχαρη. Το προβλημα του υπερθεουσου ξενου ειναι το εξης: φοβαται σε βαθμο που καταληγει σαν τον τρελο γιαπωνεζο στο Ρινγκ 2 που κουβαλαει μια οθονη και βουταει στην πισινα. Γιατι ενταξει, ερχεται ο Θεος και σε γλυτωνει απο το φοβο του θανατου, σου παιρνει τη μαυριλα, σου δινει ενα τρειλερ, να, οριστε, αυτο γινεται μετα και καλωσηρθες και μπραβο που δε χουφτωσες ξενη γυναικα. Αλλα ο Θεος παιρνει μαζι και ολο το υπολοιπο θαρρος σου σε τοκους, ειναι ψιλοκωτσοβολος η κατασταση. Την ηρεμια της αθανασιας την πληρωνεις με ολη την υπολοιπη ζωη σου, που δενεται απο νομους και φοβιες που δε μας αξιζουν, το λεω και το λεω και το λεω, δε μας αξιζει να φοβομαστε τοσο πια. Ενω ερχεται στην τελικη ο Διαολος και σου λεει “κοιτα εδω, μπακστειτζ για τον Παραδεισο ξεχνα το προφανως, αλλα ζησε λιγο μονος σου ρε παιδι μου, παρε μιση ευθυνη για να δεις πως ειναι”. Μεγαλος πρεζεμπορας ευθυνης. Παιρνεις την ευθυνη εσυ το Κηφισιωτακι, την κοιτας απο δω, την κοιτας απο κει, ο Θεος στο σπιτι εχει αρχισει να φρικαρει και να παιρνει σβαρνα τα Επειγοντα, μασουλας εσυ την ευθυνη, μερικοι ξερνανε και τρεχουν σπιτι για χαμομηλι, μερικοι ειναι ανδρες και το σηκωνουν το αθλημα. Και τοτε ανταλλαζεις το φοβο του θανατου για ολους τους υπολοιπους φοβους, τον κρατας για να μην κρατησεις τα υπολοιπα.

“ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΩΡΙΜΟΤΗΤΑ ΣΟΥ”, ο Θεος σε κλειδωνει μεσα και κατεβαινει τις σκαλες σαν αρκουδα με πατινια. “ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟ ΝΟΗΜΑ ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ” τσιριζει και τα βηματα του απομακρυνονται.

Ναι, το σωμα και η επιστημη, χιλια χρονια και αλλα τοσα μεσα απο αυτη την κλειδωμενη πορτα. Εγω φταιω και το ξερω, γιατι τα κραταω και τα δυο. Πως να δωσεις ετσι το ονειρο, και φυσικα, φυσικα πως να προδωσεις ετσι το σωμα. Μονολογεις και νυχτωσε. Κουραστηκαν και ο Θεος και ο Διαολος και καθησαν και αυτοι στην κουζινα με κλειστο το φως.

-Μεταξυ μας τωρα, δε σου φυγε το αχτι σου να γυρισεις στον Κηπο να τελειωνουμε? Το χανει σιγα σιγα η μικρη και ειναι κριμα.

-Θυμασαι οταν ηταν πιτσιρικι που επαιρνε μουρη σιχασιας οταν κοινωνουσε γιατι δε μπορουσε που κοινωνουσαν ολοι απο το ιδιο κουταλι? Σιγα μην την αφησω.

-Απο μικρος μαυρο χτικιο ειχες, και ησουν στο τσακ να γινεις γιατρος, που να παρει.

-Δε μας χεζεις ρε Πατερα και συ και οι φιλοδοξιες σου για ολους.

-Χαμομηλακι για τα νευρα?

-Σκαστο, ηταν χαλασμενη και η ευθυνη και ανακατευομαι.

Ταρτάριον λειμῶνα βαθύσκιον ἠδὲ λιπαυγῆ

2007-11-11T20:53:00.001+02:00

μουσικη στον κηπο.

Θα πω για την ωρα του μυστικου.

Οριστε πως συμβαινει. Η Αννα με αφηνει εξω απο την αυλη μας και φευγει. Εγω περπαταω ενα μικρο ημικυκλιο γυρω απο το αυτοκινητο της και φτανω στην πορτα της αυλης και την κλεινω πισω μου. Μολις ανεβω τα τρια σκαλια μεχρι την πορτα της σκαλας, η ωρα του μυστικου. Η πορτα της σκαλας εχει τζαμι και βλεπω πισω μου το δρομο οσο ψαχνω τα κλειδια μου. Τοτε ερχονται. Μεσα στη νυχτα σηκωνονται απο τις ριζες των δεντρων στο ρεμα και τους βλεπω να πιανονται απο τα κλαδια για να βρουν την ισορροπια τους. Στεκονται εξω απο την αυλη και κοιταζομαστε μεσα απο το τζαμι της πορτας και τα προσωπα τους ειναι φωτισμενα απο το φως του δρομου που δεν ειναι κιτρινο αλλα λευκο, ειναι σαν φως νοσοκομειου, αλλα μεσα στα δεντρα δε φοβαμαι καμια αρρωστια, πραγματικη η ψευτικη. Κανουμε ολοι ησυχια, τους βασανιζω μεχρι να βρω τα κλειδια μου, τους κραταω μεσα απο το τζαμι γιατι δε μπορουν να κοιταξουν αλλου. Ακουω τα ποδια τους να δινουν μικρες κλωτσιες στην πορτα, σιγανες για να μην ξυπνησει ο παππους μου. Εκνευριζονται οσο περιμενουν. Πιανω το ξυλινο αλογακι που κρεμεται στα κλειδια μου, τα τραβαω εξω και τοτε μονο εχουν δικαιωμα να ρωτησουν. Ετσι ειναι η συμφωνια. Την ωρα που ανοιγω την πορτα ζητανε να πω ενα μυστικο. Ενα μυστικο απο το βραδυ που περασα. Ολα τα υπεροχα αγορια της ζωης μου, οι καταπληκτικοι και οι αγριοι και οι παρατημενοι, ολοι στεκονται μεσα στο τζαμι και περιμενουν το μυστικο. Το μυστικο πρεπει να μοιραστει την ωρα που μπαινω στο διαδρομο για τη σκαλα, και πριν, σιγουρα πριν κλεισει η πορτα πισω μου. Αλλιως το μυστικο πιανεται στην πορτα και διαλυεται. Ειναι θεσπεσια στιγμη, το μυστικο τιναζεται σαν σαντιγυ και γινεται πολλα μικρα πεταλουδακια, τα ασπρα πεταλουδακια του ρυζιου.

Σημερα το βραδυ γνωρισα καποιον που θα ξερω μεχρι να πεθανω

Σημερα το βραδυ δοκιμασα για νιοστη φορα να πιω λιγο απο το ποτο της Αννας και ανακατευτηκα

Σημερα το βραδυ οδηγησαμε απο την Αγια Παρασκευη στα Γλυκα Νερα, στο Κορωπι, στην Παιανια, στη Βαρη, στη Γλυφαδα, σημερα το βραδυ ημουν παλι μικρο και τα χειλια του Καραμανλη κουνιοντουσαν στις αφισες του και οι βρωμικοι ανδρες στο δρομο μου φανηκαν πανεμορφοι

Σημερα το βραδυ ειδα το κοριτσι με τα πιο ομορφα μαλλια του κοσμου

Σημερα το βραδυ ακυρωθηκε η συναυλια του Χαρουλη και στεναχωρηθηκα, μεχρι που ειδα το πιο τεραστιο ηλεκτρονικο ρολοι σε ενα μεγαλο δρομο που μαλλον ηταν η Συγγρου

Σημερα το βραδυ ξαναφορεσα ενα λουλουδι στα μαλλια μου που νομιζα οτι το ειχα χασει

Σημερα το βραδυ με επιασε μια βρωμικη σκεψη για το μπαρμαν στο Χοξτον επειδη κολαστηκα απο τα τατουαζ του

Σημερα το βραδυ τρομαξα τοσο πολυ που θελω να πεθανω αυτη τη στιγμη και να σταματησω να το σκεφτομαι

Σημερα το βραδυ μου λειπει ο Λυσιμαχος και ο Στελιος

Σημερα το βραδυ ολοι ξαναηταν ηλιθιοτατοι και μπασκλασαριες

Σημερα το βραδυ η Αθηνα ειναι το πιο υπεροχο μερος στη γη και ανακαλυψα οτι ξαναγινα κανονικη

Σημερα το βραδυ εδιωξα το ψαρι

Τα αγορια δε διακρινουν τα καλα απο τα κακα μυστικα. Δεν τους ενδιαφερει το μεγεθος και το βαρος του μυστικου. Το αρπαζουν στο αερα και υποκλινονται πριν πισωπατησουν μεσα στα σκοταδια. Τα αγορια ειναι δεμενα απο το Νερο και δεν τα νοιαζουν και πολλα πραγματα. Τους κοιταζω παντα καλα καλα αν και εχω βρει το αλογακι και το κραταω μεσα στην τσαντα μου. Ειναι πολυ διαφορετικοι απο οταν τους ηξερα. Κανεις τους δεν εχει μουτρωμενο η χαρουμενο προσωπο, σημαδι οτι το Νερο επιασε. Με περιμενουν ηρεμοι, μερικοι καπνιζουν και βλεπω χρυσαφενια κυκλακια μεσα στα ματια τους. Μολις πιανουν το μυστικο, την ωρα που ακουω την πορτα να κλεινει, το εσωτερικο της παλαμης τους φωτιζεται για λιγουλακι, εκει ακριβως που βολευεται το μυστικο πριν το κρυψουν κατω απο τα ρουχα τους. Ειναι μαγικα αυτα τα αγορια, σα συμμορια μονοκερων η αλλων απιθανων πλασματων. Και τα βλεπω μονο εκει, κατω απο το σπιτι μου στον πεζοδρομο, την ωρα που ολοι οι ανθρωποι του κοσμου κοιμουνται. Στην αρχη δεν ειχα καταλαβει τι συνεβαινε με τα αγορια, τα βλεπω απο πολυ μικρη, απο την εποχη του Αγγελου δηλαδη που ηταν και ο πρωτος που την πατησα. Ο Αγγελος ηταν κρυμμενος στο φραχτη με το γιασεμι της γιαγιας του που ενωνει τις αυλες μας, εκει στη μακρινη Βερονα. Το γιασεμι εχει νεκταρ στο μισχακι του και ο Αγγελος ηταν συνεχεια με ενα γιασεμι στο στομα και με δαιμονιζε να σκεφτομαι τι γευση θα ειχε αν φιλιομασταν. Γιασεμια και παρθενικοι επιταφιοι στη Ριζαρειο, ναι καλα. Επαιζε μπασκετακι στην πισω αυλη του και ακομα και οταν ιδρωνε μυριζε γιασεμι. Και να σε λενε και Αγγελο δηλαδη. Η γιαγια του Αγγελου με ελεγε Μαιριλιζ οταν σηκωνοταν απο το γιασεμενιο της κρεβατι. Και εδω σταματας Αγγελε, και ας εισαι ο πρωτος μονοκερος. Εδω εισαι μαζι με τους αλλους, εισαι μικρουλι με καρε μαλλι και μπιεμεξ και εισαι ντυμενος στα μαυρα. Σας καταλαβα, σας εχω καταλαβει καιρο αλλα φοβομουν. Τωρα θα δειτε.

Σημερα το βραδυ το αποφασισα

Η Αννα με αφηνει εξω απο το σπιτι μου οπως παντα. Κλεινω την πορτα της αυλης και γελαω μονη μου για αυτο που θα κανω σημερα. Ανεβαινω τα σκαλια και ψαχουλευω ενω τους ακουω μεσα στα φυλλα. Στεκονται εξω απο την αυλη και περιμενουμε ολοι μαζι μεσα απο το τζαμι. Βγαζω τα κλειδια μου και ανοιγω την πορτα, περναω στο διαδρομο και παιρνω μια ανασα σαν να προκειται να πω το μυστικο. Σηκωνουν τα χερια τους σα ρακετες και ετοιμαζονται και τοτε, τοτε κλεινω την πορτα στα μουτρα μου, μενω εξω και φωναζω μεσα στο κεφαλι μου

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΘΑ ΜΕ ΠΑΡΕΤΕ ΜΑΖΙ ΣΑΣ

Και τρεχω καταπανω τους. Βλεπω τα προσωπα τους να αλλαζουν, βλεπω μυστηρια χαμογελα στα προσωπα των αγοριων μου και τα χερια τους απλωνονται παλι, αλλα αυτη τη φορα προς εμενα, μου ανοιγουν την πορτα της αυλης και με οδηγουν ολοι μαζι προς τα δεντρα. Η συμφωνια κρατηθηκε, φευγουν με τη Μαριλιζα κλεισμενη στα νυχια τους. Φτανουμε στα δεντρα και τους βλεπω να σκαρφαλωνουν στους κορμους και να χανονται μεσα στα φυλλα, και τοτε ο Αγγελος που εχει μεινει τελευταιος με κοιταζει, λυνει τη μικρη αγοριστικη ζωνη του και δενει τον καρπο μου και τον καρπο του. Και με ανεβαζει. Μεσα στα φυλλα, διπλα σε κοιμισμενα περιστερακια και απορημενα κοκκινα μυρμηγκια, και περα απο τα φυλλα δεν ειναι ο ουρανος οπως νομιζα, αλλα οι ριζες, τα δεντρα κλεινουν σε κυκλους απο ρετσινι και ξυλο, και εμεις κολυμπαμε κατω απο τη γη, και ο Αγγελος βυθιζεται σε υπογεια νερα με ασπρα σκουληκια με ανθρωπινα ματια.

“Ο κοσμος ετουτος, καμωμενος απο πετρες και χωμα και κρεας, αραιωσε, γινηκε διαφανος, και φανηκε απο πισω του ο αλλος, καμωμενος απο φλογες και αγγελους.”

Εκει φτανουμε, στο διαφανο κοσμο που περιγραφεις κυριε Νικο. Δε φοβαμαι, δε φοβαμαι, δεν κανει να φοβηθω και τους αγριεψω, αλλα νατα, τα μαυρα νερα των πεντε ποταμων, νατοι οι σπασμενοι κεδροι και οι τριανταφυλλιες, να το Σκυλι και να οι ανθρωποι που δεν ειναι εδω κρυφα σαν εμενα αλλα δικαια, διαφανοι σαν πεπλα, και μυριζουν πατημενα γαρυφαλλα και βρεμενο μαρμαρο. Τα αγορια με κρυβουν αναμεσα τους και περπαταμε μεσα στην Αποκαλυψη του Ιωαννη την ιδια, και η Αποκαλυψη λεει ειναι πιο ησυχη και απο την ησυχια. Το μονο που ακουγεται ειναι ο ηχος του νερου μεσα στα βραχια και το θροισμα των ρουχων χιλιαδων ανθρωπων που γονατιζουν στις οχθες με μισοκλειστα ματια, αγκαλιαζουν μικρα διαφανα παιδακια και καμπουριασμενους διαφανους παππουδες και περιμενουν. Περπαταμε με γρηγορα βηματα και οι διαφανοι ξεμακραινουν. Αναρωτιεμαι ποσο αντεχει το μυαλο τον τοσο θανατο. Φοβαμαι οτι μολις καταλαβει το κεφαλι μου που το εφερα θα κλειδωθει για τα καλα και θα με εγκαταλειψει, και μετα αντε να βρω τον τροπο να γυρισω. Γι'αυτο του μιλαω με ηρεμη φωνη και το γεμιζω με τις ομορφες σκεψεις που μαζεψα ειδικα για σημερα το βραδυ. Η οχθη στενευει κατω απο τα ποδια μου και περπαταμε στην πλατη ενος αμμουδερου φιδιου και η ουρα του χανεται σε ενα σκισιμο στο βραχο. Τα αγορια γλιστρανε μεσα στο ανοιγμα και μολις φτανει η σειρα μου να περασω, το σωμα μου παγωνει και τα δαχτυλα μου γινονται μικρα πετρινα ψωμακια, κρατιεμαι απο τους βραχους για να μη σωριαστω και βουλιαξω στα θολα νερα.

Τα λευκα αδεια ματια του Ομηρου στρεφονται καταπανω μου και εκατομμυρια ασφοδελοι ανοιγουν τα πεταλα τους και μας παρατηρουν να στεκομαστε στο ανοιγμα του βραχου. Λιβαδια, λιβαδια κατω απο τη γη, οι ριζες τρυπανε το μαυρο γρανιτη και φτανουν στο νερο της Στυγας. Ακομα και στους γκρεμους και τις χαραδρες πανω απο το κεφαλι μου, ειναι λες και ειμαι κατω απο τη θαλασσα, στεκομαστε στην ακρη ενος υπογειου υφαλου και περιμενω να δω φουσκοψαρα και δρακαινες. Τα αγορια γονατιζουν και κοβουν μικρα ανθακια για τα μαλλια μου, το αρωμα των ασφοδελων ξεγελαει τους φυλακες και σε αφηνουν να περνας. Τα λουλουδια μπερδευονται στις πλεξουδες μου, χωνονται μεχρι το δερμα του κεφαλιου μου, και ειναι αυτα που με μυριζουν, εχουν καταλαβει τον ηχο των αιματων και αναστατωνονται. Ο υφαλος ειναι ζωντανος Μαριλιζα, οι ανεμωνες δεν ειναι φυτα, μα τι λετε, και ομως, δεν ειναι φυτα. Νατο, το κεφαλι μου αρχισε να μπαινει στο νοημα. Συγκεντρωνομαι στους ασφοδελους της μαμας της Σαντιμπελ για να το μπερδεψω, πιανει, ξαναρχιζουμε να περπαταμε. Προσπαθω να μην παταω τα λουλουδια, ξερω οτι μας παρακολουθουν, τι κολαση μας περιμενει τελικα οταν πεθαινουμε. Μολις φτανουμε στην αλλη ακρη, τα αγορια σταματανε και μυριζουν τον αερα σα λυκοι. Κανω και εγω το ιδιο, οχι οτι περιμενω να πιασω κατι, αλλα ποτε δεν ξερεις. Και ακουω βηματα μεσα στους ασφοδελους, κατι μας ακολουθει. Κρυβομαι πισω απο τον Αγγελο και τον κραταω απο τους ωμους. Το Σκυλι εμφανιζεται και μας κοιταζει θυμωμενο. Αυτο εχει τελειως αλλο νοημα οταν εχεις τρια κεφαλια, λεει το δικο μου ενα κεφαλι. Παραμεριζει τον Αγγελο και στεκεται μπροστα μου. “Μεγαλη σου ανοησια, κοριτσακι”, λεει το Σκυλι χωρις να βγαλει τον παραμικρο ηχο. “Εμενα μου λες”, σκεφτομαι μισομετανιωμενη, αλλα δεν παιρνω τα ματια μου απο πανω του. “Τιποτα δε σου μαθε ο Ταξιαρχης”, ξαναλεει εκεινο, αλλα παρατηρω οτι οι τρεις μυτες του ειναι γοητευμενες απο τη μυρωδια των ρουχων μου. “Πολλη ζωη για να περπαταει μεσα στη θανατιλα” ακουγεται η φωνη του στεναχωρημενη, “ελα κοντα μου”. Το πλησιαζω επισημα κλασμενη απο το φοβο μου και αυτο βαζει τη μια του κεφαλα κατω απο το χερι μου. “Θα σε παω εγω”, λεει. Τα αγορια μου δινουν μικρα φιλακια και ξαναδιασχιζουν το λιβαδι, ο Αγγελος γυριζει για μια στιγμη πριν χαθει μεσα στα λουλουδια και λεει κατι που δεν ακουω, αλλα το διαβαζω στα χειλια του: Ξανασκεψου το.

Το Σκυλι μας οδηγει μεσα στα σκοταδια. Εχω το χερι μου στην πλατη του γιατι δε βλεπω σχεδον τιποτα, το κεφαλι μου ανησυχει οτι τυφλωνομαστε. “Μπα” λεει το Σκυλι, “ετσι νομιζε και ο Ορφεας”. Καπου στο βαθος εμφανιζεται ενα μικρουτσικο κοκκινο φως, σαν κυματακι κατω απο το ηλιοβασιλεμα. Οι φλογες του νερου, ξερω που φτασαμε. Το Σκυλι αφηνει το κεφαλι μου να θαυμασει αυτο που κοιταζουμε, ειναι λες και αντι για νερο αυτο το ποταμι εχει πετρελαιο, ο Φλεγεθωνας κυλαει διπλα στα ποδια μας και ξερω οτι ειμαστε πια κοντα. “Ζεσταινομαι”, παραπονιεμαι αφηρημενα, και το Σκυλι ριχνει μια βουτια και χανεται μεσα στα φλογονερα. “Αποκλειεται” φωναζω και κανω τρια βηματα πισω, “Αποκλειεται ομως”. Σκεφτομαι την ειρωνεια του να πεθανεις στα εγκατα του Αδη. Ειναι καν επισημος θανατος αυτο, η πλεονασμος? “Η ΠΛΕΟΝΑΣΜΟΣ?” ξαναφωναζω και ακολουθω το Σκυλι. “Ανοιξε τα ματια σου” ακουω τη φωνη του Σκυλιου, και κανω οτι μου λεει. Ειναι λες και ειμαστε πισω απο εναν κοκκινο κατταρακτη, ετσι το φανταζομουν παντα οταν το εβλεπα στις ταινιες. Οι φωτιες του ποταμου πεφτουν γυρω μας χωρις να μας ακουμπανε, σα Χριστουγεννιατικες βροχες απο λαβα. Με πιανει νευρικο γελιο απο το δεος. “Γιατι δεν καιγομαι?”, ρωταω το Σκυλι. “Ο Φλεγεθωνας δεν υποκλινεται στους ζωντανους”, απανταει εκεινο περηφανα και μας βγαζει εξω στην απεναντι οχθη. Συνεχιζουμε να περπαταμε. Ξαφνικα καταλαβαινω οτι γυρω μας περπατανε διαφανοι, αλλα ολοι τους πηγαινουν στην αντιθετη κατευθυνση απο μας. Προσπαθω να τους ξεχωρισω μεσα στο σκοταδι, και βλεπω τα προσωπα τους ηρεμα και κουρασμενα, το Νερο παλι, το Νερο ειναι κοντα. “Κατσε λιγο ρε Παλαμα”, σκεφτομαι τσαντισμενη, “τι ζορι τραβουσες εσυ με το Νερο δηλαδη? Τι ηθελες να κανει το δυοσμο σου εδωμεσα στο Κολαστηριο του Δαντη, να σε θυμαται και να σου γραφει τα νεα του?”. Ειμαι σιγουρη οτι μολις κατεβηκε και εκεινος, ο Παλαμας εριξε μια ματια γυρω του, γαμοσταυρισε και ευχηθηκε να μην ειχε γραψει οτι εγραψε. “Δε ντρεπεσαι λιγο?” λεει το Σκυλι και γυμνωνει τα δοντια του. Συνεχιζουμε να περπαταμε.

Το Νερο με καταλαβαινει πριν το καταλαβω εγω. Οι ασφοδελοι μιλανε στη Στυγα για το κοριτσι που κατεβηκε να το ψαξει και η Στυγα του το λεει, το Νερο αγριευει και ημερωνει, περιμενει στα σκοτεινα.

Η Ληθη ειναι διαφορετικη απο τους αλλους τεσσερεις ποταμους. Τα νερα εχουν ενα χρυσαφενιο χρωμα και ειναι ζεστα, σαν ποταμι απο χαμομηλι. Το Σκυλι σταματαει και ξαπλωνει στην αμμο. “Τι μπορει να θελει να ξεχασει ενα παιδακι σαν και σενα?”, ρωταει κοιμισμενο, “τι θανατικο μπορει να σε χτυπησε τοσο μικρο και δε μπορεις να το σηκωνεις αλλο?”. Ξαφνικα νιωθω και εγω εξαντλημενη, ξαπλωνω διπλα στο Σκυλι και κλεινω τα ματια μου. “Δε θελω να θυμαμαι αλλο αυτα που εγιναν”, λεω σχεδον στον υπνο μου, “θελω να ξεκουραστω λιγο απο αυτα που με ψαχνουνε”. Το Σκυλι ανακαθεται. “Ε, το καταραμενο το ψαρι”, μουρμουριζει, “τι σου δειχνει εσενα λοιπον?”. Το κεφαλι μου γεμιζει παλι με ασφοδελους και βραχια, το ματι του Ορφεα χοροπηδαει σαν τρελομπαλο, το χερι μου γινεται σα σταυρολεξο απο τα παλια κοψιματα και η μαμα μου γονατιζει διπλα στο κρεβατι μου κλαμενη. “Μου δειχνει κακα πραγματα, Σκυλι” απανταω με σφιγμενα δοντια, “πρεπει να φυγουν απο πανω μου να παρω ανασα”. “Εσυ να τα διωξεις, οχι το Νερο. Αυτο παιρνει μαζι του και αλλα κρυφα μνημονικα” λεει το Σκυλι, “απο τα ευτυχισμενα και τα σπανια. Το Νερο ζηταει πληρωμη για τη μαυριλα που ξεπλενει”. “Θα του τα δωσω, χαρισμα του αν παρει τη σιχασια”. “Κοιταξε τα νερα” ακουγεται παλι το Σκυλι, “και μετα κανε οτι ηρθες να κανεις”. Ανοιγω τα ματια μου και στην αλλη ακρη του ποταμου στεκονται οι παππουδες μου και ο ξαδερφος του μπαμπα μου ο Χρηστος. “Ελα τωρα”, λεω πριν μου κοπει η ανασα, το αιμα και δεκα ζωες μαζι. Ο παππους μου ο Γιαννης κραταει τη γιαγια μου τη Μαρια απο το μπρατσο, εκεινη κλαιει και με δειχνει, φοραει το ροζ νυχτικο γαμωτοκερατο. Ο Χρηστος ειναι καταχλωμος, τυλιγμενος σε μια κουβερτα με ρομβους και θυμαμαι που καθοταν στο μπαλκονι οταν γυρισαμε απο τη συναυλια του Πασχαλη στη Ρεματια, και θυμαμαι τη φωνη της γιαγιας μου της Ελισαβετ στο τηλεφωνο οταν μου το ειπε. “Με βρωμιες κραταει ο Αδης το πολυτιμο Νερο του?” λεω λυσσασμενη στο Σκυλι. Μετα σηκωνομαι, τρεχω μεχρι που βρισκομαι ακριβως απεναντι απο τους ανθρωπους μου και τους στελνω φιλια και τους χαμογελαω ενω κλαιω μαυρο, αλλα μαυρο, δακρυ. “Με βλεπουν?” φωναζω στο Σκυλι. “Ελα τωρα” απανταει και εκεινο με τη σειρα του, “ξερεις τι σου δειχνουμε”. Ο παππους μου και η γιαγια μου γονατιζουν και γεμιζουν τα χερια τους με νερο και το φερνουν στα στοματα τους. Η γιαγια μου σταματαει να κλαιει και ο παππους μου δεν τρεμει πια. Ο Χρηστος δισταζει, κλεινει για λιγο τα ματια του και αγκαλιαζει το σωμα του μεσα στην κουβερτα. Μετα γονατιζει και αυτος και πινει μεσα απο τα δαχτυλα του. Βλεπω το δερμα του να αλλαζει και να γινεται διαφανο, τα μαλλια του που ηταν ανακατεμενα, λαμπουν απο τις αντανακλασεις του νερου. Με ξανακοιταζουν και οι τρεις, αλλα αυτη τη φορα κοιτιομαστε με το Νερο, οχι με τους ανθρωπους που οριζει, και τρομαζω μεχρι εκει που δε φτανει το κεφαλι μου για να τρομαξει. Τοτε μονο καταλαβαινω τη δυναμη του. Οι αγαπημενοι μου χανονται απο την οχθη και μενω να κοιταζω τα κλαμενα μου μουτρα μεσα στο νερο. “Απορω πως εβαλες και το Χρηστο να εμφανιστει”, λεω στο Σκυλι. “Εσυ τον εβαλες, μικρο” απανταει εκεινο, “και τωρα κανε οτι ηρθες να κανεις”.

“Φυσικα και θα το κανω”, λεω, και πραγματικα το Νερο εχει γευση ακριβως σα χαμομηλι.

Σκηνικο Για Τρεις Θλιμμενους Θαλασσινους Ανεμους

2007-08-27T02:34:00.000+03:00

Τις ασχημες μερες με κυνηγαει το ψαρι. Τις καλες μερες δε με ψαχνει και με αφηνει να κοιμηθω. Στις κακες ωρες ομως το βλεπω μεσα στο νιπτηρα να κανει φουσκακια κατω απο το σαπουνονερο και παγωνει το αιμα μου. Τοτε θυμαμαι οτι εχει κοπει και κολυμπαει πια οπου θελει, το φριχτο, το απαισιο, το τρομακτικο ψαρι.

Το ψαρι αρχισα να το σκεφτομαι προπερσυ το χειμωνα. Διαβαζα για τις φαλαινες και τα μωρακια τους που μιλανε και το πιανει το ρανταρ και μετα θυμηθηκα και το αλλο βιβλιο, που η στεναχωρημενη φαλαινα βυθυζοταν για μερες, σαν ουρανοξυστης που πεφτει κατω απο το νερο. Σκεφτηκα ποσο λυπητερο ειναι αυτο, ανοιξα το ενα ματι μου και ειδα μαυρα νερα και ολοκληρα τειχη απο φυκια με διαφανες γαριδες πανω να με παρατηρουν να κατεβαινω αργα προς αυτα τα υποθαλασσια ρηγματα που ειναι λεει πιο μεγαλα απο ολα τα βουνα και ολα τα συννεφα και δενξερωτι. Επεφτα τοσο εξαντλημενη που δεν προσπαθουσα καν να πιαστω απο καπου, μονο καταλαβαινα το νερο να κρυωνει και να κρυωνει και ηξερα οτι ολη η κολαση και ακομα παραπερα με περιμενε κατω κατω. Ετσι με επιασε το ψαρι. Το ψαρι στην αρχη κολυμπαει ψηλα, κατω απο τον ηλιο, εκει που το νερο εχει τη θερμοκρασια του αερα, διπλα σε πελεκανους-γιγαντες και μεγαλα πλοια. Το ψαρι ειναι μικρο και δε μπορει να κολυμπησει πολυ καλα, και ετσι ολοι οσοι το αγαπανε το κρατανε με μακριες κορδελες που εχουν δεσει φιογκακια στην κοιλια του. Το κοιτουσα να πηγαινοερχεται χαρουμενο σαν το ζυμαρουλη της Πιλσμπουρι, και μετα το ψαρι με ειδε, εμεινε για μια στιγμη ακινητο διπλα σε ενα μεγαλο φυκι τσουληθρα, και η πρωτη κορδελα λυθηκε με τον ηχο που κανει η πετονια οταν σπαει. Το ψαρι γυρισε αναποδα τρομοκρατημενο και ειδε τον πρωτο του αγαπημενο να κοιταζει απορημενος την κομμενη κορδελα. Ετσι αρχισαν να φευγουν οι κορδελες και το ψαρι χανει τον ηλιο και τα κουβαδακια και φωναζει να το ξαναπιασουν. Ολοι ομως το κοιτανε, μια αυτο και μια τις κορδελες στα χερια τους, και κανεις μα κανεις δε βουταει πισω του. Κλαινε τα ψαρια, αυτο θελω να μαθω, ειμαι σιγουρη οτι αυτο εκλαιγε. Ουτε οι καρχαριες δεν του ορμησαν, τοσο μιζερο ηταν αυτο το ψαρι που περιγραφω. Ουτε οι μεγαλες μεδουσες ουτε τα ζωακια μεσα στα κοχυλια. Ενα ασπρο ψαρι γλιστραει καθετα μεσα στο σκοταδι με απειρες κομμενες κορδελες γυρω του, το ψαροχταποδι της λυπης. Κι’ισως εγω να ειμαι πια αυτος ο λυκανθρωπος των αστραπων και ισως να φοβασαι οτι κανεις δε θα προλαβει να σε ξαναπιασει, το καταλαβαινω αυτο ρε ψαρι. Μη νομιζεις οτι δεν το καταλαβαινω.

Το ψαρι εχει ενα μοναδικο σκοπο. Θελει να με κανει να στεναχωρηθω. Ειναι λες και ειμαι στο φαραγγι κατω απο τη θαλασσα και το ψαρι βυθιζεται πανω απο το κεφαλι μου. Ερχεται σαν κομητης με λεπια, με αλγες κρυμμενες στα βραγχια του που ολες τραγουδανε με φωνες παππουδων, και ολες λενε το ιδιο πραγμα. Τον Ορφεα, ψελνουν τα βλαμμενα αυτα μονοκυτταρα, ποτε -μα ποτε- τιποτα δεν τον επαρηγορησε για την διπλην απωλεια της Ευριδικης και το ψαρι συνεχιζει να με πλησιαζει σαν να μην εγινε τιποτα. Και βγαινουν μαχαιρια απο τα βραγχια και παλι κομματιαζεται ο Ορφεας, και πεφτει σε μικρα κομματια σαν τις Λεοντιδες μεχρι τη σκοτεινη αμμο που καθομαι. Το κυριοτερο ειναι οτι απο το κεφαλι σου και απο τις σκληρες παρθενες της Θρακης δε σε σωζει τιποτα. Ο πονος φευγει, ο πονος εχει και ορια και λογικη οπως καταλαβες, αλλα οτι μενει κρυβεται εκει που δε φτανουν τα ματια σου. Βασικες αρχες μεταφυσικης νευροφυσιολογιας: θα κοιμηθεις, που θα μας πας μωρο μου, Τομος 1. Και κοιμαμαι στο τελος. Εχω φτασει να κοιμαμαι με βαρδιες και σφεντονα. Με λυκακια και τραγουδια που μου λεγε η μαμα μου. Μια φορα θυμαμαι μ’αγαπουσες, τωρα αυπνια. Καραουλι ομως το ψαρι. Ξεχναω το διαβασμα, ξεχναω τις φωτιες που κανουν κυκλους γυρω απο τα παντα, ξεχναω το Αριστοτελειο και τις εξι Σεπτεμβρη με τη Φυσιολογια 2, αλλα το ψαρι δε με ξεχναει. Αντι να δεις και συ ενα υποσυνειδητο μονοπρακτο σαν ανθρωπος. Αυτα που συμβαινουν στον υπνο μου με τραυματιζουν σε βαθμο που ειμαι διατεθειμμενη να πιστεψω οτι η ψυχολογια (Λυσιμαχος: η Μαριλιζα εννοει ψυχαναλυση) ειναι επιστημη, «θα το πιστεψω», ουρλιαζω στο ψαρι, «θα το πιστεψω αν προκειται να τα παρει απο πανω μου». Αλλα παντα προσπερναω μια λεπτομερεια. Το ψαρι δεν εχει επιλογη, το ψαρι μπορει μονο να πεφτει, το ψαρι θα ξεχασει μονο οταν το πιασει καποιος απο τις κορδελες του και του αρχισει τα γλυκολογα. Ξεκινησε νυχτα και σκοτωσε ολα τα ονειρα αυτο το αγαλμα, γλυκο μου αγαλματενιο ψαρι. Και συνεχιζει να ειναι βραδυ και να μην ξυπναω. «Ρε πουστη μου» μονολογει το ψαρι που χανεται, «βαμμενη την εχουμε τελικα».

Το ψαρι συνεχεια κανει προσθεσεις. Προσθετει βαθη οσο πεφτει και προσπαθει να δει ποσο μπορει να βυθιστει χωρις να παρει ανασα. Το καταπληκτικο ειναι οτι τιποτα δεν του φαινεται τρομακτικο σε αυτο το θεσπεσιο βαθος, καταλαβαινει οτι ολη η φοβερα σε χτυπαει οταν σπανε οι κορδελες σου, μετα σοβαρευεσαι και το βλεπεις επιστημονικα. Το ψαρι μπουκωνεται αυγα απο χελια και πρασινο πλαγκτο οσο πεφτει για να μην πειναει. Το ψαρι βγαζει μια μικρη μεζουρα και μετραει πτερυγια για να ξερει ποια ψαρια να φοβαται. Το ψαρι αφηνει τις κορδελες να το τραβανε για να μην κουραζεται. Το ψαρι συγχωρει ολα τα χερακια που δεν αντεξαν το βαρος του. Ενω Εκαβη –σ’αυτηνα την περιπτωση- ητανε η μεγαλη, η φοβερη σκια του εγκεφαλου μου, λεει μονο του και οι κορδελες πιανουν τις λεξεις και τις στελνουν πισω στα νερα του ηλιου, εκει που υπαρχουν μονο συγνωμες και βρωμιες απο τα πλοια. Μιλουσε μια αλλη γλωσσα το ψαρι, την ιδιαζουσα διαλεκτο μιας λησμονημενης πολης, της οποιας και ηταν, αλλωστε ο μονος νοσταλγος, που λεει και ο Νικος. Αυτο ειναι που δεν ξεπερνιεται, η νοσταλγια για κατι που θυμασαι μονο εσυ απο ολο τον κοσμο, την ωρα που τα πλοια συνεχιζουν για Παρο-Ναξο-Σικελια. Στον υπνο μου παραμιλαω μονο για σενα, ξεχασμενη πολη, οι κορδελες με ζαλιζουν και νομιζω οτι ειμαι παλι εδω. Το ψαρι εχει ποδια, και οι κορδελες σερνονται πισω μας οσο με πηγαινει βολτες σε μερη που αναγνωριζω και υποφερω τοσο πολυ που ορκιζομαι οτι μολις ξυπνησω δε θα ξανακοιμηθω που να παγωσει η κολαση. Με φτανουν οι φωτιες απο το σπιτι μου, και ας ειναι τοση Ευρωπη μακρια. «Αληθεια μου λες?» με ρωταει το ψαρι. «Αληθεια, να πεθανω», και φιλαω σταυρο. Τοτε με λυπαται και η αμμος γινεται το σεντονι μου με τα λιλα λουλουδακια. Να τυλιγεσαι με λιλα λουλουδακια και το Μανι μισοκοιμισμενο με την προβοσκιδα του στο χερι σου και να ξαναγινεται μερα. Τη μερα ολα ειναι ενταξει γιατι το ψαρι πιανεται απο τα κλαδια των δεντρων που φυτρωνουν εννιακοσια χιλιομετρα κατω απο το νερο. Τη μερα οι πυτζαμες μου θελουν διπλωμα και το ενδοκρινικο συστημα αλλη μια επαναληψη και που’σαι, ψαρι? Τα λεγαμε (τη μερα).

Θα’ρθω στα μουσικα τρισαγια της οργης σου, βουβος και ασκεπος, με χερια να μετρουν τα χρονια, να σου ραβδισω μες τα ματια σου τα χιονια που λαμπουνε σπαρμενα ναφθαλινη και αστρα, φυγε απο πανω μου ψαρι. Το εννοω.

Οριστε, ξανακοιμαμαι, δε φοβαμαι τιποτα. Κοιτα πως κοιμαμαι, κοιτα τι ομορφη που ειμαι με τα μαλλια μου ανακατεμενα στο μαξιλαρι, κοιτα πως, Χριστε μου νατο παλι. Βραδυ δε ζητουσες στο Αμπερντιν? Εγινε βραδυ. Ακουω μια θαλασσα απο σεντονια να γινονται πανια με τον αερα στις ταρατσες και μολις τα σεντονια παραμεριζουν, η πολη κατω απο τη θαλασσα. Με ναφθαλινη και αστρα, λεει. Ενα μικρο γαριδακι περπαταει μεχρι τα ποδια μου και αρχιζει να ανεβαινει τη γαμπα μου. Φτανει στο γονατο μου και καταλαβαινω πως ειναι το ενα απο τα ματια του Ορφεα που με κοιταζει με λατρεια. Αν υπαρχεις, παρε με απο δω περα, αν υπαρχεις τωρα ειναι η ωρα να το δειξεις. Το ματι του Ορφεα κοιταζει πανω απο το κεφαλι μου και βλεπω τις κορδελες να καθρεφτιζονται μεσα του. Ξερεις τι θα σου κανω? Θα κατσω εδω μεχρι να εξαντλησεις την κακια σου. Εδω μεσα θα ξαναγινω παιδακι, και μετα μωρο και μετα ενα μπαλακι στην κοιλια της μαμας μου. Το ματι συννεφιαζει και κανει μια βουτια μεχρι την πατουσα μου και το κλωτσαω μακρια. Τη μερα θα ειμαι κανονικη και τα βραδια θα σε περιμενω σε μια σερρα με κοκκινα λουλουδια με κοκκινα βελουδινα παραπετασματα, θυμασαι ψαρι? Δε θα σε συζητησω με γιατρους και αγαπημενους, θα ερχομαι μονη μου για να ειμαστε ισοι. Δειξε μου ολα οσα με τρομαζουν, δε θα κοιταω αλλου, θα δεις. Καθε βραδυ, οσο αντεξεις και οσο αντεξω να τα βλεπουμε μαζι. Εσυ θα με κανεις καινουρια, σε σενα θα χρωσταει την ευγνωμοσυνη του κι αυτος οταν θα ερθει. Εκει μεσα, σ’ αυτην την εκκλησια θε να σε παντρευτω. Γιατι εισαι ωραια, εχεις την πιο ευγενικη και υπερηφανη ψυχη, και σ’αγαπω παραφορα. Ακους? Εσυ θα το εχεις κανει αυτο. Θα μ’αγαπαει παραφορα γιατι θα εχεις ξεζουμισει ολη μου τη στεναχωρια μεχρι να με βρει ο βλακας, ο βλακας που αργησε και δε θα προλαβει και σημερα.

Γι’ αυτο και τα ποιηματα μου ειν’ τοσο πικραμενα
Κι’ ειναι
-προ παντων-
και
τοσο
λιγα.

(μπλεγμενος στις κορδελες σημερα το βραδυ ηταν και ο Νικος Εγγονοπουλος, μην ξεχνιομαστε. ηταν ο τριτος ανεμος.)

συγνωμη, ξεχαστηκα, μουσικουλα.

.

Μα Δε Θα Σ'αφησω Σκλαβα Του Μαχαραγια

2007-08-15T19:30:00.000+03:00

Καλα, η μοναδικη σου απορια ειναι γιατι μου αρεσει να πλενω τα πιατα? Απο ολα αυτα που σου ειπα αυτο σε παραξενεψε?

Επλενα τα πιατα χθες το απογευμα. Ειχα φτιαξει τορτελινια και φρουτοσαλατα και γινοταν χαμος στην κουζινα. Χαζολογουσα γιατι εκανα δαχτυλοκουκλακια μεσα στη σαπουναδα και αρχισαν να με πιανουν τα νευρα μου για το γραψιμο και τη δουλεια που με περιμενε πανω. «Οχι», σκεφτηκα, «δε θα ξανανεβω ποτε στο δωματιο μου και ετσι δε θα ξαναεχω ποτε τοση κουρασενια κουραστικη δουλεια». Σκεφτομουν τα προτερηματα του να ζεις μεσα στην κουζινα, ειναι σαν να σε βρισκει το πυρηνικο μανιταρι μεσα στο σουπερμαρκετ, κοινως ειναι ενα ειδος μπεστ ουορστ κεις σεναριου. «Θα σε Σροντιγκερογατιασω υπνοδωματιο, δεν υπαρχεις ρε, δεν υπαρχεις, παιρνω τον τριτο παρατηρητη και τον παω Ψυρρη για καβουροψιχα». Η Χριστινα αρχισε να γελαει μεσα στο κεφαλι μου και εμεινα για λιγο ακινητη με τις σαπουναδες και το σφουγγαρι μετεωρο και τη χαζευα. Τα πεθυμισματα που προκαλει η αδερφη μου ειναι εκθετικα βιαιοτερα απο τους καυγαδες της, αυτο μου ειναι πασιγνωστο. Την ειδα κανονικη, οχι στα ψεματα, την ειδα οπως ερχεται οταν μου λειπει το περισσοτερο, την ειδα να καθεται στο μαρμαρινο παγκο και να πινει κοκακολα απο ενα τεραστιο ποτηρι για μπραντυ. «Τιτου σε πεθυμησα» της ειπα, και εκεινη επιασε απο τον παγκο το κινητο της και το διαβασε στο μηνυμα που της εστειλα. Την αφησα να καθεται μαζι μου και συνεχισα να πλενω τα πιατα. Μολις εγιναν ολα καθαρα επιασα και το απολυμαντικο φσουτ φσουτ και ετοιμαστηκα να γενοκτονησω καθε μικρουλι αντερ δε σαν, οταν ειδα το μαμουνι.

Το μαμουνι ανεβαινε στα πλακακια πισω απο τη βρυση με τοσοδουλικα αργα βηματακια. Καθε τρια βηματα επεφτε πισω αλλα δεκαπεντε, γιατι το μαμουνι ειχε στην πλατη του μια μεγαλη σταγονα νερου που το εκανε να φαινεται σαν να φοραει αδιαβροχο. Αυτο που εκανε το μαμουνι πραγματικα ακαταμαχητο ηταν που συνεχιζε να ανεβαινει τα καταραμενα τα πλακακια, διακοσιες φορες και αλλες τοσες, να γλιστραει και να μην σταματαει καν, να ξαναπλωνει τα εξι ποδια του και να κανει τα τρια καταδικασμενα βηματα προς το καπου που ηθελε να παει. Οσο το παρατηρουσα στεγνωσα τα χερια μου και μου εβαλα ενα σμουδι. Μετα καθησα διπλα στη Χριστινα και το κοιτουσαμε και οι δυο. Μεχρι να τελειωσει το σμουδι μου το μαμουνι ειχε καταφερει να ανεβει ενα σπιρτο πανω απο τη βρυση και λυπηθηκα. Πηρα ενα ματσο χαρτι κουζινας και του εκανα ενα σκαλοπατακι και το μαμουνι ανεβηκε και εκατσε ησυχο. Με το υπολοιπο χαρτι του κανα πατ πατ στην πλατη και πηρα το νερο. Το μαμουνι ομως ηταν τοσο μικρο που κολλησε και αυτο στο χαρτι με την πλατη και κουνουσε τα ποδια του σα διαβολεμενο εξαποδο μωρο. «Σιγα, μας γκρεμισες, περιμενε» του ειπα και το ξεκολλησα. «Μιλ μερσι» απαντησε το μαμουνι.

Οριστε?

Παντα βλεπω στις ταινιες που γινεται κατι πραγματικα εγκεφαλοταριχευτικο και ολοι ουρλιαζουν με την οργανικη διαυγεια που υπαγορευει ο τρομος, σαν ανθρωπινες φωτοβολιδες που θα τραβηξουν πανω τους αρκετη προσοχη για να σωθουν. Εγω το μονο που προλαβαινω να κανω γενικα ειναι να βγαλω εναν ηχο εκπληξης και να σφιχτω ολοκληρη σα σταφιδα. Αυτο εκανα και στην ησυχια που ακολουθησε τις δυο λεξεις του μαμουνιου. Καθομουν σα δερματινο αγαλμα πανω απο ενα βουνο χαρτιου κουζινας και ενα γυαλιστερο μαμουνι, η σκηνη ηταν τοσο ξεκαθαρη που αν μας ζωγραφιζαν σε καρτουν θα εκαναν ακτινουλες γυρω απο το μαμουνι για να δειξουν την αδιαφιλονικητη σημασια του εκεινη τη στιγμη στο χωρο. Το μαμουνι γυρισε ανασκελα για να με παρατηρει καλυτερα. «Σας ευχαριστω», ειπε με την ιδια βαθια και μικρουλα φωνη μαζι, «Με σωσατε απο το φριχτο Νερο, ειστε ο αγαπημενος μου ανθρωπος.» Καταφερα να συνελθω αρκετα για να βαλω τη μουρη μου στο ιδιο επιπεδο με την κορυφη του χαρτινου σωρου και να το κοιταξω απο κοντα με τοση συγκεντρωμενη φρικη που αρχισα να ζαλιζομαι. «Νατο, εδω ειμαστε, ακουω μια πασχαλιτσα να μιλαει, ωραια, τουλαχιστον δε θα χρειαστει να ξαναδιαβασω στη ζωη μου» σκεφτομουν, και μαζι ηξερα οτι δεν το φανταζομαι, οι παραισθησεις εχουν παντα αυτο το πορτοκαλι χρωμα και τον ησυχο ρυθμο που ειλικρινα δεν ειχε το ανασκελιασμενο μαμουνι μπροστα στη μυτη μου. ¨

«Θα το παρω λογικα το ζητημα», ειπε ενας απο τους εγκεφαλικους λοβους μου.

«Ναι, παρτο λογικα αλλα ψιλογρηγορα γιατι δε σε βλεπω να καθεσαι κατω απο τη μπαρα για πολυ ακομα» ειπε η παρεγκεφαλιδα μου.

«Σκασμος ολοι» απαντησα απεξω μου και ξανακοιταξα το μαμουνι. «Μηπως εισαι...ο... Καφκα?», το ρωτησα με ολη την περηφανεια μου που εδινα σημασια στη Χριστινα οταν μου ανελυε την πλοκη της Μεταμορφωσης. Το μαμουνι αρχισε να κανει εναν ηχο αναμεσα σε βουητο και βηχαλακι και να κυλιεται δεξια και αριστερα σαν τρελο. Πεταχτηκα πισω και επιασα το ψωμομαχαιρο μπας και μου χρειαστει, οταν καταλαβα πως το μαμουνι ειχε λιωσει στα γελια. «Ειμαι πολυ γερικος για να ειμαι ο Καφκα, δεσποινις» απαντησε με βραχνη φωνη, «και επισης δε σας αξιζε το λυπητερο σας εξαρι στη Μορφολογια Ασπονδυλων, τα Blattodea ειναι κατατι ογκοδεστερα». Ντραπηκα τοσο πολυ που τα αυτια μου αρχισαν να πρηζονται. «ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΜΩΡΟ ΚΑΤΣΑΡΙΔΙ, ΠΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ» ειπα χωρις να παρω ανασα και εβαλα δευτερη, διπλη δοση σμουδι. «Συμφωνοι, να με συγχωρειτε» απαντησε διασκεδασμενο. «Σμουδι?» το ρωτησα καπως πιο ηρεμη και του εβαλα μια σταγονα πανω στον παγκο διπλα του. Το μαμουνι εβαλε ενα ποδαρακι μεσα στο σμουδι και το περασε αναμεσα στις δαγκανες του. «Πεντανοστιμο, αλλα οχι καλυτερο απο το σορμπε βιολετας» ειπε κουρασμενα. «Το ποιο?» ρωτησα ξαφνιασμενη, λες και ειχε περασει απο μπροστα μου μια κυρια με γουνα που καποιος ψιθυρισε οτι ειναι δεκατη τεταρτη γενια των Βαλουα. «Τις απολογιες μου για δευτερη φορα, να συστηθω» ειπε το μαμουνι ξαφνικα σοβαρεμενο και σηκωθηκε στα δυο πισω ποδια του. «Ειμαι το Αυτοκρατορικο Μαμουνι του Μπαχρειν, πρωην Πριγκηπατο της Ρουμπαλχαλιλης και ακομα πιο πρωην Εμιρατο του Τιποτα» υποκλιθηκε, και απο το βαρος του θωρακα του εκανε μια μικρη τουμπα μεχρι το μπουτι μου. «Και να σκεφτειτε οτι εχω ζησει και τις τρεις αλλαγες του ονοματος» συμπληρωσε καθως ξαναβρηκε την ισορροπια του. «Η πρωτη εποχη του βασιλειου ηταν η λαμπροτερη και χειροτερη μαζι, λεγοταν οτι το Εμιρατο ηταν τοσο υπεροχο που κανεις δεν εβρισκε ονομα αξιο να το περιγραψει και ετσι ολοι εκαναν μια μικρη παυση αντι για λεξη. Αυτο δημιουργησε πρακτικα εμπορικα προβληματα, για να μην αναφερω το χαμο με τα ταχυδρομικα περιστερια. Ακομα βρισκουν ερωτικα γραμματα μας στις στεππες.»

«Και δηλαδη...εκει εννοω, ειστε...ειστε ολοι μαμουνια?»

Το μαμουνι ξαναρχιζει να γελαει, ρολαρει και σκαει πανω στο ποτηρι μου. Μενει για λιγο ακινητο, ζαλισμενο απο το χτυπημα και βρισκω την ευκαιρια να το παρατηρησω μεγενθυμενο μεσα απο το γυαλι. Ειναι καταμαυρο σα μελανι εκτος απο ενα σημαδι σε σχημα αυγου στο κεφαλι του, που ειναι μεγαλυτερο απο το θωρακα σαν τουρμπανι, στο χρωμα της ακουαμαρινας. Το κοιταζω απο πιο κοντα και η καρδια μου λιωνει, γιατι το παραμυθενιο αυτο μαμουνι εχει ενα τοσοδα μυτερο ασπρο μουστακακι και απο τρεις ασπρες βλεφαριδες σε καθε ματι του. Συνερχεται και συνεχιζει να μιλαει ενω το μεταφερω απο την κουζινα στο μπανιο για να κανω πιπι και μετα στο σαλονι, που ξαπλωνω στον καναπε και το βαζω να κατσει στην κοιλια μου.

«Τα κολεοπτερα ειναι τα ιερα εντομα του βασιλειου. Οι ιστοριες μας λενε οτι ο πρωτος μαχαραγιας περπατουσε διπλα στη λιμνη με τις ασπρες κλαιουσες οταν του επιτεθηκαν οι σκιες μεσα απο τα δαση με τα καλαμια που φυτρωναν στο νερο. Τοτε οι πετρες εβγαλαν φτερα και επεσαν σαν βροχη πανω στα μαυρα πνευματα και τον εσωσαν. Εμεις ημασταν αυτες οι πετρες, και η ιστορια που σας λεω ειναι υπεραληθινη, ημουν η δωδεκατη πετρα που σηκωθηκε μετα τους σεβασμιους παππουδες μου που δε ζουν πια. Ο πρωτος αυτος μαχαραγιας, ο Ελ-Μαχαρ ο Πρωτος, υπεγραψε τη συνθηκη της προστασιας μας απο καθε φυσικο εχθρο, το γνωστο Ιπταμενο Συμφωνητικο του ’11.»

«Ελ-Μαχαρ σημαινει κατι ιπποτικο, οπως Προστατευμενος η Εκλεκτος?» ρωταω συνεπαρμενη.

«Η ακριβης του μεταφραση ειναι Κωλοφαρδος» απανταει σκεπτικο το μαμουνι και με πιανει ενας λοξυγγας γελιου που το κανει να σνοουμπορνταρει μεχρι το αυτι μου και να βολευτει εκει για να συνεχισει. Η φωνη του μπαινει μεσα στο κεφαλι μου σε ησυχα μικρα κυματα και μολις κλεινω τα ματια μου βλεπω μια εσωτερικη αυλη γεματη πορτοκαλιες-νανους και φτερες με φυλλα περασμενα με μυρρο και χρυσοκλωστες.

«Η κακη ιστορια ξεκιναει με το δευτερο μαχαραγια. Το μεγαλυτερο παιδι απο δεκαοκτω αδερφια, και η μεγαλη αγαπη της πρωτης Μητερας. Το χτικιο μπηκε στον κοσμο στην αυλη που καθομαστε, εκει που το αγορι βλεπει τη μητερα του να φτιαχνει πορτοκαλανθρωπους για τις αδερφες του. Τον παρατηρουσα καθισμενος στον ωμο της τεταρτης αδερφης του, κοιτουσε τα δαχτυλα της μητερας του και εσκυβε στο βιβλιο του και εγραφε εκατονταδες φορες τις λεξεις λευκη και χρυσαφια γυρω απο τα ποιηματα του Σααντι. Τις νυχτες κρυβοταν μεσα στα κεντημενα πεπλα γυρω απο το κρεβατι της και κοιτουσε το σωμα της να κολυμπαει κατω απο μουσλινες και αλπακα, και εγω τον προσεχα για να μην της ορμηξει μεσα στους ιλιγγους του. Οσο μεγαλωνε, μεγαλωνε και ο φοβος μου για το κακο που εκρυβε κατω απο την καρδια του, και εκρυβα τα σπαθια του να μην τα βρισκει αν τα χρειαστει. Και ηταν πετρινος, σας το ορκιζομαι, την περιμενε με τετοια υπομονη που μαυριζαν τα ματια μου. Η θεση μου στο Αυτοκρατορικο Συμβουλιο μου επετρεπε να αποτρεπω τις μεγαλες θυελλες, αλλα εκεινη το ηξερε και ηταν τρομοκρατημενη. Δεν εμενε ποτε μονη με το γιο της, του βρηκε μια εκπληκτικη συζυγο και τον απομακρυνε απο κοντα της με την αποφασιστικοτητα που δινει η γνωση της επικειμενης φρικωδιας. Τη νυχτα που πεθανε ο πατερας του εσπασε τις πορτες του καλοκαιρινου παλατιου και τη βρηκε να τον περιμενει με ενα στιλετο να αιωρειται πανω απο το στηθος της. Το πρωτο του βημα μεσα στην καμαρα της εσπασε την αλυσιδα που το κρατουσε και του χαμογελασε θριαμβευτικα το τελευταιο της χαμογελο. Εκει αρχισε να μας κυνηγαει το Συννεφο, απο το πρωτο αιμα που κερδισε αδικα η αγαπη.»

Το μαμουνι αλλαζει θεση για να αποφυγει τα αυλακια απο κλαματα που φτανουν απο τα μαγουλα μου και νιωθω ενα μικρο φιλακι μεσα στο αυτι μου.

«Η υπολοιπη σειρα των αρχοντων μας γεννηθηκε και μεγαλωσε μεσα στο Συννεφο. Ολοι τους ειχαν την αρρωστια του ερωτα και τρωγοντουσαν ενας ενας. Ο Εκτος με τις εβδομηντα γυναικες του που τις κρατουσε χτισμενες μεσα σε ρωγμες τοιχων για να μη γερνανε. Ο Ενατος που φυτεψε μαυρες δαλματικες ιριδες στον ταφο της μαχαρανης που δηλητηριαζαν τα χειλια και γεμιζαν τα πνευμονια με αγκαθινα φυλλα, και την επομενη μερα ολο το βασιλειο ηταν σπαρμενο με τα γαλαζια πτωματα των εραστων της που πηγαν κρυφα τη νυχτα να φιλησουν το χωμα που τη σκεπαζε. Ο Δεκατος Τεταρτος, που σκοτωσε το ταιρι του πανω στη λυσσα του και πεταξε ολους τους ερωτευμενους εφηβους στην πυρρα της για να διωξει τον Ερωτα απο πανω μας. Ο Τριακοστος Πρωτος, που στα ογδοντα του παντρευτηκε μια δωδεκαχρονη Περσιδα και την φυλαγε σε ενα μεγαλο κλουβι με κορυδαλλους, και οταν εκεινος πεθανε ξεχαστηκε και τη βρηκαν χρονια μετα, γυμνη και γρια τυλιγμενη με τα μαλλια της, με φτερα αντι για δερμα. Ο Τεσσαρακοστος Πεμπτος που ετρωγε μικρες φλουδες απο τα δερματα των αγαπημενων του για να μπορει να τις ανιχνευει στις ανασες των νεοτερων πριγκηπων. Κανεις, κανεις δε σωζεται. Καταλαβαινετε τι σας λεω, κοριτσακι? Καμια απο τις λατρεμενες και τις ιερες, καμια απο τις ανεγγιχτες. Ολες επεσαν μεσα στα σκοταδια.»

Ξαφνικα καταλαβα γιατι ηρθε το μαμουνι.

Σηκωθηκα ηρεμα και το αφησα να περπατησει στην παλαμη μου. Για τριτη φορα το κοιταξα απο πολυ κοντα, οσο μπορουσα να το δω μεσα απο τα κλαματα. «Δε θα ξανατιμωρηθω απο κανενα, αν αυτο ηρθες να επιβλεψεις» του ειπα με σπασμενη φωνη. «Την επομενη φορα δε θα με πειραξει κανεις».

«Μα εγω», ειπε εκεινο λυπημενα, «Εγω δεν ειμαι υπηρετης των Τυρρανων, αγαπημενη μου, εγω ειμαι ο φυλακας των ψυχων που υποφερουν απο αυτους», και κρυφτηκε κατω απο την πυτζαμα μου.

Εισαι γυναικαρα ρε Ζαϊρα

.

Περι Πονοκεφαλου Και Αλλων Δαιμονιων

2007-07-28T17:14:00.000+03:00

Αυτη η ναρκοληψια μου χαλαει τη διαθεση τοσο πολυ που θελω να με χαστουκισω. Ανοιγω μισο ματι με τη σαπια σιγουρια οτι ειναι παλι εννια το βραδυ και μολις εκλεισα τρεις ωρες ξαπλωμενη μεσα σε ενα γιγαντιο λεξοτανιλ. Ειμαι με τα ρουχα του εργαστηριου και ενα ποτηρι γεματο φραουλες στο πατωμα διπλα στο κρεβατι. Εχω ενα ολοκληρο μισαλεπτο να αναρωτηθω γιατι εβαλα τις φραουλες στο ποτηρι, και με χτυπαει η πρωτη σφυρια πανω απο το αριστερο μου φρυδι. Ο πονος με αιφνιδιαζει σε βαθμο που κλεινω τα ματια μου και λεω πονοκεφαλος, το λεω κανονικα απεξω μου και πιεζω το κεφαλι μου πανω στο εξωφυλλο του βιβλιου μου. Το ματι μου δακρυζει, με πιανει η κοιλια μου με την αυτοματη ναυτια που ερχεται παντα με τα μεγαλα σωματικα στρεσαρισματα. Ανασκελιαζομαι και προσπαθω να σκεφτω κατι μεγαλο και ηρεμο στο μεγεθος του ουρανου και ο πονος ειναι τετοιος που καταληγω να σκεφτομαι τον ιδιο τον ουρανο με το χερι στην κοιλια μου γιατι η μαμα μου λεει οτι η ενεργεια του σωματος ηρεμει τις εξαρσεις, η η ενεργεια του χεριου αντισταθμιζει την ενεργεια της κοιλιας η κατι με ενεργειες που χορευουν ενα ησυχο τανγκο πονου και τετανικης ακινησιας. Ο πονος δε φευγει. Λυγιζω τα ποδια μου για να τσεκαρω οτι μπορω να τα φερω στο στομαχι μου, πιεζω την κοιλια μου και παιρνω μικρες παιδικες ανασες. Ο πονος δε φευγει. Σηκωνομαι, καθομαι στην ακρη του κρεβατιου και κουναω τα δαχτυλα των ποδιων μου που ειναι βαμμενα ροζ φωσφοριζε. Ο πονος δε φευγει, βλεπω μια μικρη κλωστη απο την καλτσα μου αναμεσα στο μικρο και το παραμικρο μου δαχτυλο, σκυβω να τη μαζεψω, ο πονος σπαει σε απειρα μικρα μανιταρια και φυτευεται σε ολο μου το κεφαλι. Ξαναπεφτω στο μαξιλαρι, σουταρω το κινητο μου στην αλλη ακρη του δωματιου γιατι το πρασινο φωτακι στην οθονη του κανει τον πονο να βαραει σαν κουδουνι μετα τα Θρησκευτικα, και βριζω το ταβανι με ενα μακροσυρτο μουρμουρητο. Αυτη τη στιγμη εχω μια πεντακαθαρη εικονα του εαυτου μου στο κρεβατι στη μεση αυτου του δωματιου, τρεις οροφους πανω απο πλατανοδεντρα και πετρες, ο πονος κανει τους τοιχους διαφανους και το κρεβατι μου πλεει καρφωμενο στον αερα αναμεσα στους γλαρους και τα μωρα τους που κανουν τον ιδιο ηχο με τα νεογεννητα γυπακια. Η παραισθηση ειναι τοσο καθαρη και σιγουρη που νιωθω ενα ρευμα στο μετωπο μου και τα σεντονια μου μυριζουν λασπονερο και κοκακολα. Ξανακαθομαι. Ο πονος αλλαζει και γινεται εκατομμυρια μικρα ποδαρακια ακριδων. Στηριζω το κεφαλι μου στα χερια μου και μου ερχεται η αφισα που εχουν βαλει αυτοι οι αρρωστοι μαλακες πανω απο τα πλυντηρια στο πανεπιστημιο. Εχει μια θολη φωτογραφια ενος τυπου με το κεφαλι στα χερια οπως εγω, και τη φοβερη πνευματικη αναζητηση Flu…Hangover…OR MENINGITIS. Επικαλουμαι στα γρηγορα τους Αγιους Αναργυρους που μου φαινονται η πιο λογικη επιλογη αγιων ντοκτορς. Μετα σκεφτομαι την πικρα του να φορας ταμπελακι «Δρ. Αγιος Αναργυρος» σε διεθνες συνεδριο γενικης παθολογιας στο Βολο. Ο πονος ακουμπαει επιπεδα ηλεκτροσοκ και σηκωνομαι οπως οπως, με τον αφελη σκοπο να γδυθω και να κανω μπανιο.

Και πραγματικα, καταφερνω να βγαλω τα ρουχα μου, να τα διπλωσω και να τα τακτοποιησω μεγεθικα στη ντουλαπα μου. Εχει ηδη αρχισει το παραμιλητο που με πιανει σε καταστασεις απελπιστικου πονου, λυπης η φοβου, και οπως μιλαω στο ραφι της ντουλαπας καταλαβαινω οτι εδω εχουμε και τα τρια μαζι. Περπαταω πανω κατω στο δωματιο με περιοδικα και σαμπουαν στα χερια, με το βρακι μου και το βερνικι στα νυχια μου. Βλεπω το εργαστηριο μεσα στη ντουλαπα, περπαταω αναμεσα στα ρουχα μου ετσι ξεβρακωτη και βγαινω απο την αλλη μερια πανω απο το ψυγειο με το βρωμιουχο αιθιδιο, το μεταλλαξιγονο-φονια με το κρανιακι στο μπουκαλι. Βαζω τα μωβ γαντια μου, το πιανω προσεκτικα και το κολλαω στο ματι μου και κοιταζω μεσα απο το σκουρο γυαλι. Μεσα στο αιθιδιο βλεπω τον ανδρα μου, ο ερωτας της ζωης μου κολυμπαει μπρουμυτα με ενα μικρο αναπνευστηρακι μεσα στα νερα της κολασης. Σηκωνει το κεφαλι του και με βλεπει να τον παρατηρω απεξω, γελαει και ερχεται μεχρι την ακρη του μπουκαλιου. Με κοιταζει διασκεδασμενος και με ενα μικρο μαρκαδορακι γραφει μεσα απο το μπουκαλι του: Εισαι πανεμορφη οταν εχεις πονοκεφαλο. Με πιανει μια λυσσα να τον βγαλω απο εκει μεσα, σκιζω τα γαντια μου και ξεβιδωνω το μπουκαλι με γυμνα δαχτυλα, και βλεπω τον Αντριου να τρεχει απο την αλλη ακρη του εργαστηριου ουρλιαζοντας να μην κανω ουτε ενα βημα παραπερα, και φοραει ενα κιτρινο κοντομανικο που γραφει Θινκ Ποζιτιβ πανω. Το αιθιδιο γλυστραει και ανοιγει στον αερα, το αιθιδιο εχει χρωμα σαν παλιο αιμα, το αιθιδιο πεφτει πανω στο δερμα μου και νιωθω τα ωαρια μου να αλλαζουν σχημα και να βγαζουν μικρα πλοκαμακια βαθια μεσα στην κοιλια μου. Οταν καταπινεις τις μπιγκ μπαμπολ ριζωνουν μεσα σου και γινονται δεντρα, και απο αυτα τα δεντρα κρεμονται οι κορες και τα αγορια μου με τα τεσσερα χερια και τα ελεφαντινα αυτακια τους. Το αιθιδιο ξεβραζει τον Πριγκηπα και τον πεταει στη ζυγαρια για το αγαρ και η γοργονα του μπαμπα του Λυσιμαχου ορμαει να τον σωσει, βουταει απο το μπρατσο στα πλευρα μου, γραπωνεται στον αφαλο μου σαν αστακος και του απλωνει τα χερια της που εχουν πανω πρασινες αλγες και κρυσταλλακια απο ασβεστιο. Ο καλος μου ειναι αναισθητος και βλεπω ενα μικρο στρατο απο συριγγες χωρις βελονες να χοροπηδανε γυρω του σαν πλαστικοι ιθαγενεις. Φερνω τα αιθιδιασμενα μου δαχτυλα στο στομα μου και ετοιμαζομαι να πεθανω διπλα σου μοναδικη μου αγαπη, χωρις λουλουδια και φιλαρμονικες, χωρις οπλα και ματωμενες καρδουλες, και εσυ σηκωνεις τα ματια σου και κανεις μια κινηση σαν να κοβεις τον αερα με τα χερια σου και με πετας εξω απο τη ντουλαπα μου. Ο πονος δε φευγει.

Μεσα στα κλαματα που με εχουν πιασει απο το κακο μου, ο πονος ακουγεται σα χορωδια απο καμπανες. Λυνω τα μαλλια μου και σερνομαι στον καθρεφτη να ξεβαφτω και για μια στιγμη οι δυο Μαριλιζες κλειδωνονται να κοιτιουνται και οι φωνες μου κοβονται στη μεση ενος κλαμενου λοξυγγα. Κοιτιομαστε χωρις τον παραμικρο ηχο, εγω και η ηλικια μου, εγω και το σωμα μου που ειναι σχεδον γκριζο απο την ενταση και το σφιξιμο, και εκεινη τη στιγμη ειμαστε τα μοναδικα κοριτσια απο την αρχη του κοσμου. Με κοιταζω σαν να με ειδα τελευταια φορα οταν ημουν πεντε, τα χερια μου πιανονται στη βρυση για να μην τα περασω μεσα απο τον καθρεφτη, ερωτευομαι και ντρεπομαι μαζι. Τα μαλλια μου φτανουν στη μεση μου, αυτο δεν το ηξερα. Ο Ναρκισσος και το νερο απο κατω του κοιτιουνται μεσα στα νουφαρα. Τα μαλλια μου ακουμπανε το νερο, ακουγεται ξανα η φωνη μου που μετραει αποικιες βακτηριοφαγων, και ο πονος βγαινει απο το νερο σαν το Χερι του Θεου με μπουκλακια του Μαραντονα κατω απο τα νυχια, και με τραβαει μαζι του. Να παρω τηλεφωνο καποιον. Πρεπει να πω σε καποιον τι συμβαινει, παυση, ποσες ωρες θα κανουν να καταλαβουν οτι πεθανα, παυση, τη μαμα μου. Σκεφτομαι τη μαμα μου να με βλεπει στον υπνο της, με αυτη τη φοβερη της ικανοτητα να ξερει ποτε υποφερω, με βλεπω κουλουριασμενη σα σαυρα με το βρακι μου μεσα στο κεφαλι της μαμας μου και τρεχω στο μπανιο. Περιμενω ακουμπισμενη στον τοιχο μεχρι που το νερο τρεχει στους ενενηντακατι βαθμους. Μ’αρεσει το πουλοβεεεεεερ του μπαμπααααααα, το παιρνω το φοραωωωωω στα κρυφααααααα. Το νερο με μουδιαζει και ο πονος πισωπαταει εκνευρισμενος. Σε περιμενω απεξω, χαμογελαει σα φιδι. Ε, λοιπον θα μεινω εδω μεσα για παντα, να μαθεις.

Κλαις μεσα στο μπανιο, ψευτρα? Αφου το καυτο νερο ξεραινει τα δακρυα. Α, μπα?

Χρειαζομαι βοηθεια και μου’ρχεται μια φαεινη ιδεα. Το μπανιο εχει μικρες τρυπιτσες για να φευγει το νερο και ενα σημειωμα να μην ξεχναμε να καθαριζουμε τα μαλλια που πεφτουν εκει για να μη βουλωνει. Εκει λοιπον, κατω απο τις τρυπιτσες, εκει ειναι στοιβαγμενες ολες οι βρεγμενες γυναικες που λουστηκαν εδω πριν απο μενα. Μολις τις σκεφτομαι ακουω απειρα υγρα χαχανητα γυρω μου και η κουρτινα τρεμουλιαζει καθως μια κορδελα απο μουσκεμενα μαλλια βγαινει σαν σερπαντινα απο τις τρυπιτσες και τυλιγεται στα ποδια μου με μικρους αναστεναγμους ανακουφισης. Τα μαλλια περνανε πανω απο την κοιλια μου και η ναυτια εξαφανιζεται, χαιδευουν την πλατη μου και τα κοκκαλα μου λυνονται και χαλαρωνουν, το νερο ακουγεται σαν σμαραγδενιος καταρρακτης απο ζαχαρη, ενα ματσο κοριτσια με αγκαλιαζουν για να με ηρεμησουν και σταματαω να παραμιλαω. Ενα δροσερο χερακι ακουμπαει το μετωπο μου και μια φωνη μεσα στο αυτι μου ψιθυριζει οτι εχω πυρετο. Τα κοριτσια που δε μπορω να δω φτιαχνουν ενα τοιχο απο ζεστο δερμα αναμεσα σε μενα και το πλαστικο της ντουσιερας και με τραβανε πανω τους και πλεκουν τα μαλλια μου μεσα στα απειρα δικα τους. Ενα ροζ ζωγραφισμενο πλακακι σκαει εκεινη τη στιγμη στα ποδια μου και με ξαναπιανουν κλαματα για ολους μου τους πυρετους μεσα στο μπανιο που εμειναν απαρηγορητοι. Αυτο ειναι μεγαλο λαθος, γιατι η κουρτινα σκιζεται σε λωριδες, τα κοριτσια φευγουν με το νερο απο τις τρυπιτσες και ο πονος με αρπαζει απο τη μεση με τετοια μανια που νομιζω οτι με πυροβολησαν. Για μερικα δευτερολεπτα δε βλεπω τιποτα, μετα συνερχομαι και αποφασιζω οτι πρεπει να καταφερω να παω στο κρεβατι μου.

...Και ενα ιπταμενο κρουασαν να σε παει στον Κρονο.

Φαντασου να ερχοταν να με σωσει ο Ευγενιος Τριβιζας. Αυτο θα ηταν μεγαλη κορυφωση της υπαρξης, να μην πω ψεματα. Θα ερχοταν λεει ο Τριβιζας, θα με μαζευε απο το πατωμα του μπανιου και θα πηγαιναμε στο Νησι των Πυροτεχνηματων. Εχω μια ενοχλητικη υποψια οτι το Νησι των Πυροτεχνηματων οριζεται ως υπαρκτο μερος. Κυριε Τριβιζα, ξερετε οτι ημουν ο Τιτιβουε οταν πηγαινα δημοτικο και επαιξα στο Ονειρο του Σκιαχτρου? Κυριε Τριβιζα, ηθελα να σας πω οτι ο Τιτιβουε ειναι α. μεγαλη ρολαρα και β. υπο μια εννοια αντιστοιχος του Πουκ στο Ονειρο Καλοκαιρινης Νυχτας. Παραλιγο να παιξω και τον Πουκ, γιαυτο σας το λεω, ειχα μελετησει το ρολο. Εκει λοιπον που ο Τιτιβουε ειναι ηδη ψοφιος και σκαει σα φαντασμα στο Σκιαχτρο για να το παρηγορησει στη φυλακη, εκει εκανα ενα δραματικο μονολογο στη μεση του θεατρου της Ρεματιας, με ενα μοναδικο προβολεα στη μουρη μου μεσα στο σκοταδι γιατι ημουν φαντασμα και επρεπε να ειμαι υπερφυσικα λαμπερη, εκει που εβγαζα την ψυχη μου στο σανιδι (πλακες ειχε) κυριε Τριβιζα, εκει μεσα στην συγκινημενη νεκρικη ησυχια που ειχε προκαλεσει η προεφηβικη ερμηνεια μου, ακουω τη φωνη της γιαγιας μου της Ελισαβετ να λεει, δε σας κοροιδευω, ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ, ΜΑΡΙΛΙΖΑ! Και δε με θυμαμαι καν να ενοχλουμαι, απλα κατακοκκινησα, ανεβασα βολιουμ και συνεχισα να μονολογω. Τοσο πολυ σας αγαπαω. Και δε μιλαω για τα Ντολμαδακια, εγω σας ειμαι πιστη απο το λησταρχο Καραμπουμ και βαλε. Ησασταν εσεις και η σειρα «Η αδερφη μου η Κλαρα», τα γκανιαν μου απο οταν εμαθα να διαβαζω. Περασα μια κριση λατρειας με το Μικε, κυριως λογω του τιτλου «Ο Μικες μες τη Σουπιερα», το καταλαβαινετε αυτο, αλλα εσεις ειστε η Μαριλιζα-παιδακι, παει και τερμα. Χωρις να σας λεω Μαριλιζα περ σε.

Οπου φτανουμε στο Νησι των Πυροτεχνηματων, ο Ευγενιος Τριβιζας μου λεει τη λυση για να κερδισω το ρουμπινενιο μπουζουκι και περναω την υπολοιπη ζωη μου να γραφω σηκουελακια για τη Φρουτοπια. Εντωμεταξυ ερχομαι στο δωματιο μου και το οραμα του Νησιου ειναι τοσο δυνατο που βαζω την πυτζαμα μου χωρις να το καταλαβω, ειναι λες και με ντυνουν δυο τεραστια χερια, δυο χερια τοσο μεγαλα που ο πονος χτυπιεται εξω απο τις παλαμες τους αλλα δε μπορει να με φτασει μεσα, και απλωνει τα βρωμερα πρασινα μπρατσακια του και μου κανει κωλοδαχτυλα με μισος. Ειμαι τοσο εξαντλημενη που δε ζηταω καληνυχτοφιλακια, κρεβατιαζομαι και ξαναβαζω το χερι στην κοιλια μου προληπτικα, μπας και παθω αναρροφηση στον υπνο μου. Κλεινω το φως και μεσα στο σκοταδι βλεπω μικρα κομματια απο πλασμιδια να χορευουν στο υπεριωδες λες και παιζουν στη Φαντασια. Παραληρημα, ονειρο, Ή ΜΗΝΙΓΓΙΤΙΔΑ τελικα, ας μου πει καποιος γιατι αρχιζω να φοβαμαι.

Ματ Στα Σαββατοβραδα

2007-07-17T11:29:00.000+03:00

Ο Γελαστος ξυπναει τη Τζελλα στη μεση της νυχτας και της φοραει με το ζορι το πιο προστυχο της φορεμα και μαυρα βελουδινα στιλετα. Εκεινη δε μιλαει, τον αφηνει να τη ντυσει και τον ακολουθει στο μπαλκονι τους με τους πλαστικους φοινικες και τα μπαμπου επιπλα. Ο Γελαστος της δειχνει δυο γιγαντιες πολυθρονες με λαμε μαξιλαρια. Οι πολυθρονες κοιτιουνται πανω απο μια μαυρη μαρμαρινη σκακιερα. Η Τζελλα καθεται πισω απο τη μαυρη βασιλισσα και σταυρωνει τα ποδια της αργα και βρωμικα για να του δωσει καιρο να την παρατηρησει. Ο Γελαστος φερνει δυο ποτηρια σαμπανιας και σερβιρει σμουδι φραουλα-μπανανα. Καθεται πισω απο το λευκο βασιλια και αναβουν μαζι τσιγαρο.

-Αρχιζει λοιπον.
-Αρχιζει.
-Και αν κερδισω?
-Τοσο το καλυτερο για εκεινη.
-Αν κερδισεις εσυ?
-Τοσο το καλυτερο για εκεινη.
-Παντα κυριος. Δικο σου.

Ο Γελαστος κουναει το πρωτο του λευκο πιονι και ο Λυσιμαχος βγαινει απο το λεωφορειο και περιμενει στο πεζοδρομιο. Η Τζελλα ακουμπαει το πρωτο μαυρο πιονι και η Μαριλιζα τον βλεπει και τρεχει καταπανω του. Οσο τα μικρα γλιστρανε μεχρι τη μεση της σκακιερας, η Μαριλιζα και ο Λυσιμαχος ντυνονται και πανε στα Tunnels αρκετα αργα για να μη δουν τους Βιβιανς, η Τζελλα κερδιζει δυο πιονακια και η Μαριλιζα συμπαθει το Σκοτουλο και τον Αντρικο και γλυτωνει το γλωσσοφιλο του Δαμωνακου. Βγαινουν τα αλογα και ειναι Σαββατο στην κουζινα με τις μαρεγκες και τα τσιγαρα. Ο Γελαστος ριχνει μια χριστοπαναγια και ο αξιωματικος του ορμαει στο μαυρο αλογο. Πες μου για τη γυναικα, Λυσιμαχε. Πες μου και θα την παρω απο πανω σου, θα σε ακουσω μεχρι να ματωσουν τα αυτια μου γιατι μιλας σαν μεγαλος και σαν αγορακι και μ’αρεσει. Η Τζελλα χανει το αλογο της και η Μαριλιζα παραλιγο να πνιγει απο τη μαρεγκα της ενω ο Λυσιμαχος μιλαει στο μελλον του και του ζηταει να μην ειναι μια επαναληψη του τωρα. Αρ γιου φορεν? Αι ουιλ τρανσλειτ δις φορ γιου. Ο μαυρος πυργος βγαινει πισω απο τα πιονια και ξαναγινεται 2001 και τα μαλλια του Λυσιμαχου μακραινουν πανω απο το τραπεζι της κουζινας και η Μαριλιζα δενει σειρες και σειρες βραχιολια στους καρπους της και βαφει πρασινες τουφες. Ααααα φορας μπλουζα Madrugada, Λυσιμαχε. Κρυβονται μεσα στα ντουλαπια και τραγουδανε Peaches γιατι η Μαριλιζα δε βγαινει στον ηλιο.

-Κοιτα τα, ειναι παλι μικρα.
-Ελα τωρα που συγκινηθηκες.
-Μια ζωη καθικι, τι περιμενω και εγω.
-Να σου θυμισω, ειχε παλιοκαιρο.
-Αντε ψοφα. Σειρα σου.

Ο Γελαστος χαλαρωνει τη γραβατα του και χτυπαει ενα ροκε. Ο χρονος που κερδιζεται και κρυβεται μεχρι να σε ξαναδω Λυσιμαχουλενιε μου. Μα καλα, οχτω η ωρα ποιος πανκης κανει λαιβ? Και παει η Gilson και το μονακριβο αντισωμα. Η Τζελλα χαιδευει τον ωμο της και κανει εναν ηχο σαν λυπημενη γατα. Μη φοβασαι να ερθεις. Μπες στο γαμημενο το τραινο σαν να εισαι η Μαριλιζα που της εκρυψα την τσαντα στην Αντιπαρο. Το μαυρο πιονι μπροστα απο τη βασιλισσα σκοτωνει το λευκο στα διαγωνια και η Μαριλιζα ερωτευεται το σπιτι του Λυσιμαχου. Μεχρι και το μπανιο. Τι ειναι αυτο? Ποιοι ειναι αυτοι? Καφεδακι? Μα κοιτα αυτο το κρεβατι.

-Λυσιμαχε μας παιζουν σκακι.
-Δεν καταλαβες οτι μπορεις να ξαπλωσεις και οριζοντια και καθετα?
-Λυσιμαχε.
-Τα σεντονια παραλιγο να ταιριαζουν.
-Γιατι σε ξεχασα τοσα χρονια Λυσιμαχε?
-Ειμασταν κρυμμενοι στα ντουλαπια ρε Μπραντον.

Ο Γελαστος εχει πεσει πανω απο τη σκακιερα και μετραει. Θα την παει παντου, θα τη γνωρισει σε ολους. Η Τζελλα τον κοιταζει κουρασμενα. Η Μαριλιζα δεν ειναι για αυτον τον κοσμο, μισοκοιμαται σαν παππους στην τηλεοραση. Ο Γελαστος πεταει το ποτηρι του απο το μπαλκονι και της κανει νοημα να το βουλωσει. Λυσιμαχε, μου ζητησαν συγνωμη σε πανκ συναυλια! Α ρε μανα μου ροκενρολ. Οι Κουτσομπολιο δεν ειναι αυτοι? Ο Πητ Ντοχερτι και μια φαντασιακη εγκυος τυλιγμενη σε χρυσες παγιετες. Ψευτικος καπνος, φουσκαλιτσες και σφραγιδιασμενες παλαμες. Ντιβαιντεντ ουι σταντ νιανιανιαααααα. Μα υπαρχει κανεις που δεν ξερεις? Μα υπαρχει κανεις που να σε μισει? Ναι! Ενας! Τι να την κανω μια μειλινγκλιστ με οχτω χιλιαδες γκοθια ρε μεγαλε? Μηλα πετιουνται απο τα μπαλκονια και ολοι προσεχονται μεσα στις κρεβατοκαμαρες. Ειδες που δεν την αφηνει μονη της? Ειδες πως την προσεχει απο το α ρε μανα μου ροκενρολ? Καπνιζουμε πανω απο μια κατσαρολα με μια χοντρη πανω στο τραπεζι της κουζινας. Τον βλεπεις αυτον? Τη βλεπεις αυτη? Ωραιο το Βερολινο, που ειναι ομως. Μαλακες χασαμε το Βερολινο, μεγαλη υποθεση. Αχ Γκρικ, χαου εκσοτικ. Γκρικ Γκρικ, θα σου λεγα τωρα, αλλα εχε χαρη που εισαι πιο μικρη και απο την ξαδερφη μου την Ελλη τη μπαλαρινα στη Λαρισα. Πιο πιεσμενος ποζερας απο το μπαμπα του αορατου μικρουλη δεν υπαρχει εδω μεσα. Ψεματα, ακροφυσιασμενο μου παντελονι. Ο Μιχαλακης παει να κοιμηθει 22 χρονων και ξυπναει 28 και στεναχωρημενος. Η Τζελλα σωζει τον αξιωματικο της τελευταια στιγμη και η μερα αλλαζει.

-Προσεχε τι θα κανεις.
-Εσυ φταις, κοιτα που ειναι ο βασιλιας σου.
-Προσεχε, αυτο σου λεω μονο.

Μεχρι να κουνηθει η μαυρη βασιλισσα, η Μαριλιζα εχει δει το Λυσιμαχο να ξεκεφαλιαζει μια κοιμισμενη μυγα σε 40 δευτερολεπτα. Εχει βρεξει και περπατανε κατω απο ενα σπασμενο δαχτυλο και ενα μικρο μαφιν σοκολατα.

Η Τζελλα κουναει τη βασιλισσα.

-Ωστε απο το Λυσιμαχο θα το μαθει τελειωτικα. Μεγαλη η αγαπη για τις αδερφες σου, Μαγδαληνη.
-Της το χρωσταμε, γαμωτοκερατο μου. Δε λυπασαι τιποτα τοσους μηνες πια?
-Εγω να λυπηθω αγαπη μου? Κοιτα τι εκανες.
-Θα την κρατησει, θα δεις. Κοιταξε τον, ακουει. Ακουει.

Λυσιμαχε ακους. Ακους ενω το ταβανι του δωματιου σου κατεβαινει πανω μου. Λυσιμαχε, το ταβανι. Μην κουνηθεις απο δω. Εσυ, απο ολους τους ανθρωπους, φτανεις να εισαι εσυ μαζι μου κατω απο το ταβανι. Πρεπει να μεινεις μαζι μου για λιγο, θελω να σου εξηγησω. Η μαυρη βασιλισσα παγιδευεται αναμεσα στους πυργους και ο Λυσιμαχος περπαταει μεσα στα χαλασματα ξυπολυτος. Βρισκει καμμενα ρουχα και βρωμερα παιχνιδακια, βρισκει βιβλια πατημενα στη λασπη και λαγουδακια χωρις ματια. Μακαρι να μην το εβλεπες αυτο. Λυσιμαχε, αφου ηρθες πρεπει να καταλαβεις. Ο Λυσιμαχος γονατιζει και ενα απο τα λαγουδακια σηκωνει μια σπασμενη πιπεττα και τον χριζει φιλο μου μεχρι το τελος του κοσμου. Και αυτο μου γινεται εμμονη και θελω να σε ακουμπησω για να το καταλαβεις στο δερμα σου και σαραντα δερματα πιο κατω, εκει που κοιμαται το ρεβιθι της πριγκηπισσας μεσα σε μωβ παπλωματα, ο Γελαστος κρυβει το προσωπο του στο μαυρο του μανικι και διωχνει τον πυργο. Τι ειπες?

Ο Λυσιμαχος την πιστεψε. Η Τζελλα κοιταζει τη σκακιερα και κλαιει. Δε μιλας σοβαρα, με καταλαβες? Σε ακολουθω κατω απο ντισκομπαλες και πρασινους προβολεις και βροχη και τον Αντι που ειναι μεγαλη μορφη αλλα δεν τον ξερω. Κανεναν δεν ξερω και σκασιλα σου. Γαλαζια και κοκκινα γυαλια για να πειστω οτι καποιος με ακουσε κανονικα χωρις να φοβαται. Πες μου τα, πες τα πενηντα φορες μεχρι να μη σε στεναχωρουν πια. Και υπαρχουν πολλα, υπαρχουν πολλα μαριλιζοσπιτα. Μα τι λες. Οχι συνεχισε, πρεπει να μαθω. Βαλτο στη θεση του και αστο ησυχο. Ετσι μου λενε οσοι με αγαπανε. Καλα σου λενε. Εγω ξερω οτι σε χτυπησε η φιλοσοφια και οχι η ιστορια. Επιτελους. Επιτελους. Αρα ειμαστε καλα. Ο Γελαστος και η Τζελλα κοιταζουν ενα αεροπλανο που περναει σαν βραδυνο τραινακι και βλεπουν ενα μαυρο πουκαμισο να πεφτει απο τον πεμπτο οροφο στα χωματα και να το παιρνει ο αερας. Ο Λυσιμαχος το βρισκει και το φοραει, και την κραταει κατω απο γεφυρες και μεσα απο στενα. Το Διαμαντενιο Χταποδι κλεινει τα ματια του και σιγα μην περιμενουμε στην ουρα, εχουμε ραντεβου με τι Drew. Ξερεις μεχρι και πως ετοιμαζω το πρωινο μου.

Μαριλιζακι? Καληνυχτα.

Η Τζελλα σηκωνεται και περπαταει μεχρι το καγκελο του μπαλκονιου με το τσιγαρο της. Ο Γελαστος βαζει στις τσεπες του ενα ενα οσα πιονια εχουν μεινει στη σκακιερα. Πηγαινει διπλα της και τα μοιραζονται. Μετα αρχιζουν να τα πετανε μεσα στα σκοτεινα, αυτος τα δικα του και εκεινη τα μαυρα.

-Που πανε οταν τα πεταμε?
-Που να ξερω.
-Εχουν ροκενρολ λαισενς ομως.
-Γιου νοου ιτ.
-Και να σου πω, πως τελειωνει η παρτιδα?
-Καλα, εχει μελλον ακομα. Θα σου πω το εξης ομως, Αυγουστος, πενηνταενα κερακια, λιβαδια στη Νοτια Αγγλια.
-Καταλαβα, τα ποσα κλεινω ειπαμε?

Γελαμε και κανενα σαρανταπενταλεπτο πριν ξανακοιμηθουμε.

Στις Χαραυγες Ξεχνιεμαι

2007-07-01T14:24:00.000+03:00

Ναι, αλλα δε νυχτωνει σου λεω. Ειναι συνεχεια μερα και μπερδευομαι. Αυτα τα τρια πραγματα ειναι το Αμπερντιν, μερα, αερας και γλαροι. Ολο γλαροι. Εσυ με κοκκινα μελανια στα δαχτυλα και εκεινος να κοιταει τη βροχη απο την κορυφη ενος σκαληνου τριγωνου. Εμεις ξερουμε μονο τι σημαινει ο Πητερ Ραμπιτ μεσα στις τσουκνιδες και τα μωβ φυλλα. Ο ηχος απο τις ρακετες που σκανε πανω στη μπαλα με το πουφ! Απο τον τοιχο της πιλοτης της γιαγιας Ε. βραδυ το καλοκαιρι και πιπεριες γεμιστες, μα την παναγια. Που ειναι η δυναμη σου. Ακουμε το ψυγειο στον υπνο μας, πανω στο τραπεζι της κουζινας τρεις οροφους πανω απο τα χωματα. Να βουλιαζεις σε κρυο πηλο απο λασπη και φτερα γλαρων και η Αθηνα να καιγεται. Πρεπει να μαθω να γραφω για τη λεξη πυρκαγια, εχει μια αδικια να λεει για μενα και εγω να μη μπορω να γραψω για αυτη. Τρεμει το χερι μου και το γονατο μου γεμιζει και αδειαζει υγρο. Κοριτσακι, που πας μεσα στη βροχη, μεινε στο κρεβατι σημερα. Ανθρωποι γελανε τωρα η γλαροι? Ανθρωποι, η γλαροι? Σημερα με ηρεμη φωνη σαν να γυριζεις απο ταξιδι. Θα βραχουν τα κοκκαλα μου απο τη βροχη μαζι με τα δικα σας, αλλα μονο τα δικα μου θα στεγνωσουν στον ηλιο. Τελικα, σε ρωταω, ποιος πεθαινει περισσοτερες φορες, οι γενναιοι η οι δειλοι. Με κοιταζεις σαν να με θυμασαι αποτομα και λεμε μαζι «οι γενναιοι» και γυριζουμε πλατη με πλατη.

Πριγκηπα, σου μιλαω τοσα χρονια και ακομα να ερθεις. Λες και δε μου αξιζεις. Εχω μαθει να χαιρομαι για σενα στα ξενα ζευγαρια και στα χωραφια που αναπνεουν μεσα στην ανοιξη, αλλα σε θελω το ιδιο τρελαμενα. Ποσο να σου γραψω πριν ερθεις να με γνωρισεις. Ξερω πως οτι σου γραφω το μαθαινεις απο τους γλαρους, ερχονται τα ξημερωματα και τα διαβαζουν για να σου τα πουν. Σου λενε τα πραγματικα γραμμενα η ειναι και αυτοι δεμενοι στην ησυχια οπως η μικρη αδερφη των κυκνων? Πρεπει να σου τα πουν, ξερεις. Οι γλαροι που φορανε μαυρες στολες και κρυβονται αναμεσα στους πλατανους. Πολυ ματαιο εμποδιο, να ξερεις καποιον και να μην τον εχεις γνωρισει ακομα. Σε βαραινουν οι μερες. Ακομα και ο Ταξιαρχης κλεινει τα ματια του και κλαιει οσο κανω μπανιο. Αλλη μια μερα. Η εικονα του στο μοναστηρι μενει αδεια γιατι σε ψαχνει για χαρη μου. Το μονο που ξερουμε για σενα ειναι οτι εχεις γεννηθει ηδη, οτι υπαρχεις. Τα βραδυα μασουλαμε νεκταρινια και μου δειχνει στην υδρογειο που σε εψαχνε ολη μερα. Δεν ξερεις τι φιλους εχω, ναι. Σε ψαχνουν οι καλυτεροι τυποι αυτου του κοσμου, και μαζι σε ψαχνει και ενα ρημαδι αυγο. Ρημαδιασμενε και εσυ, με τις μερες σου.

Εχει την ησυχια απο την κολαση.

Σε ενα σωστο κοσμο, θα κουκουλωθω και θα σε βρω κατω απο τα σκεπασματα με ενα φακο και μπισκοτακια στα μαλλια σου. Ακου τωρα, να ψοφας για καποιον που δεν ξερεις ακομα. Και αν εισαι κακος? Θα σ’αγαπαω το ιδιο. Και αν λες ψεματα? Θα το καταλαβαινω και θα σου ριχνω πιπερι στο γαλα σου. Και αν εισαι φοβιτσιαρης και με κρατας ξυπνια για να μη σκεφτεσαι κακα πραγματα? Θα σου φτιαχνω ιστοριες με γυαλινα φρουτα που κανουν πατιναζ. Για μενα θα εχεις νοημα ετσι και αλλιως. Επικινδυνες μαγειρικες. Μακαρι να ηταν κανονικο βραδενιο βραδυ για λιγο να ηρεμησει η καρδια μου. Αυτη η μυστηρια μονιμη μερα ειναι πιο εξαντλητικη και απο τη φορα που μας βαλανε να τρεχουμε γυρω γυρω το προαυλιο και κρυφτηκα πισω απο ενα δεντρο και στον τελικο γυρο εκανα την ιδρωμενη θριαμβευτρια. Ξερεις τι ειναι να κοιμασαι και να’χει μερα? Εξοντωτικο. Το βραδυ οι γλαροι κοιμουνται κατω απο τα δεντρα και ξυπνανε οι ναυτες του βυθου, ετσι ακουσα τη νυχτα που φτυαριζα καρβουνο στο τανκερ. Α, το κεφαλι μου τα σπαει. Και αν εισαι μανιακος με τη μερα και θες να ζησουμε καπου που να μη νυχτωνει ποτε? Καλα, το συζηταμε. Και αν με αγαπας μονο οσο ειμαι καπου που δε με βλεπεις? Θα ταξιδευω συνεχεια για να σου στελνω καρτες με φωτογραφιες με παραλιες. Δε σου λειπει ενα κοριτσι να καθεστε μαζι Σαββατο πρωι και να ακουτε μπιμπισι σκοτλαντ οσο προσπαθειτε να συναρμολογησετε μια φτηνιαρικη βιβλιοθηκη απο το ικεα? Δε θελεις να εχουμε απλωμενα ολα τα προγραμματα για οργανωμενα τουρς στην Ιταλια για μεσαιωνικη ιστορια και στην Ανταρκτικη με το παγοθραυστικο καραβακι? Θα κατεβω την ανεμοσκαλα με ενα σφυρι και θα χτυπαω μικρες τρυπες στον παγο στη σειρα και μετα θα ξανανεβω τρεχοντας και θα κοιταζουμε το καραβι να ανοιγει μια τελεια γραμμη σαν κεραυνο και τους χοντρους πιγκουινουληδες να χτυπανε παλαμακια. Γινονται ολα αυτα, αν θες να ξερεις.

Αν ειχα μια φυσιολογικη ευχη. Να ημουν σε ενα νησι σημερα το βραδυ. Να φοραω ενα φορεμα, οχι και καλα φορεμα με τζην απο μεσα, φορεμα, και γυφτικες σαγιοναρες με φοινικες. Να καθομαι σε μια βρεμενη ξαπλωστρα στην αμμο και να ακουω το Αμαντο Μιο απο μακρια. Να μυριζω πανω μου μανγκο και καρυδα και να καπνιζω με μικρουτσικα γκλουπ γκλουπ αμιτας. Να μη γραφω σε αυτο το ουσταποδω γκριζιασμενο φως, εντεκα τη νυχτα. Εκει που βγαινουν τα ψαρακια και οι μεδουσες και σου φιλανε τους αστραγαλους, καταλαβες που λεω. Ο Κηφεας να ειναι εκει που τον αφησες χτες και να αφηνω το κεφαλι μου να τρεχει και να απλωνεται σαν τραχανας. Οι γλαροι θα κοιμουνται ανασκελα στα ποδια μου και να σε ακουσω να ερχεσαι με τη ζακετα μου. Θα σου κανω χωρο, ειμαι τοσο καλη. Να αγκαλιασεις τα ποδια μου και να μου μιλας στο αυτι, απο τη μια εσυ ζεστος και απο την αλλη η βρεγμενη αμμος. Καταλαβαινεις ποσο συγκλονιστικη σκεψη ειναι αυτη? Ανατριχιασαμε μαζι, πιασε κοκκινο.
«Θελω να σε φιλησω μεχρι να ξυπνησουν οι γλαροι»
Αλατισμενη καρδια μου με καβουρακια και μικρες ξεραμενες ντοματες. Βλεπεις ε. Πολυ ασχημα. Να τρωμε ροδακινα και αθερινακια μαζι και να μας πιανει αναγουλα. Οταν ξαναβραδιαζει βγαζω τα γυαλια μου και παιζουμε κρυφτο μεσα στα καλαμια στην Αντιπαρο. Μην κρυβεσαι και πολυ καλα, εδω στην ευχη μου νυχτωνει κανονικα. Πωπω ποσο λυπαμαι. Μικρο Χωριο, μικρουλι Μικρο Χωριο στην Τηλο. Να καθομαι πανω σου βρωμικα μεσα στο γκρεμισμενο σπιτι με τα πρασινα φωτακια. Ηθελα να σε φερω εδω στην ευχη μου. Ησυχη, καλη Μαριλιζα με πρασινο δερμα και σκισμενο φορεμα. Οι τοιχοι ξανασηκωνονται γυρω μας για να ξαναπεσουν, κρατησου απο τη μεση μου. Θα γραφουμε λεει σκατιασμενα ποιηματακια στα ποδια της Μαρουλας στον Κοτσινα οσο περιμενουμε την πιτσα μας.

Αν μ’αγαπας και αυριο, αποψε να το δειξεις
Γιατι μπορει και να μη ζω, τα διχτυα σου σαν ριξεις.

Να χοροπηδαμε με τις κοκκινες κατσαριδες και τα σαμιαμιδια. Ενα σαμιαμιδι για καθε φορα που σε φερνω στην ευχη μου, αγαπη μου. Διαφανενια σαμιαμιδια με κοκκινα ματια σε κοιταζουν να πλησιαζεις μεσα απο τα πεδιλα μου. Μετα στο κρεβατι μας, να μου φορας ενα μακρυ νυχτικο και να μπλεκεσαι μεσα και εσυ. Ετσι να κοιμομαστε, μεσα σε ασπρα βαμβακερα φυκια και να εχει δροσια στο δωματιο γιατι αφησες το παραθυρο ανοιχτο να μην ιδρωσω. Αμεσως πριν κοιμηθω θα διαλεγουμε ενα οτιναναι θεμα για να δουμε αν μπορουμε να το αναλυσουμε στον υπνο μας. Πως να ζητησω να ξημερωνουν τετοια πραγματα. Αυτο ειναι σκετη ηλιθιοτητα, να μεινει βραδυ λεω. Να ξυπναμε αν θες ομως. Να μαθουμε να τα λεμε αλλιως. Ενα φιλακι για καλημερα, δυο φιλακια για διπλη καλημερα. Καλημερα στον καθρεφτη του μπανιου απο σοκολατιασμενα δαχτυλα, με χελιδονια οπως στις παλιες ζωγραφιες. Να θυμηθω να δεσω τα μαλλια μου στα χερια σου το πρωι. Να σιγουρευτω οτι δε θα ξεχασεις οτι παλι ησουν εδω. Οι γλαροι τουμπαρουν στον αερα και στριγγλιζουν, μου στελνουν μηνυματα στο κινητο μου για να μου πουν οτι δεν ηρθες ακομα. Ναι ξερεις, παντα οι γλαροι.

Η τελευταια σελιδα απο ενα λευκωμα εξηντα χρονων, κατω κατω κατω. «Οποιος σ’αγαπαει περισσοτερο απο μενα, ας γραψει απο κατω». Εσυ τυλιγμενος σε ενα μεγαλο χαρτη του κοσμου για να στεγνωσεις. Τρεχω και πεφτω πανω σου για να σε ριξω κατω και να γελασω αλλα εσυ μας κρατας και τους δυο και μου βαζεις αντηλιακο στη μυτη. Ανοιγεις το χαρτη και με βαζεις και εμενα μεσα και καθομαστε ταχα μου να δουμε κανενα δελφινι. Δε βγαινουν τοσο εξω τα δελφινια μικρο μου βλακακι! Ελα να περπατησουμε τυλιγμενοι σα μεγαλο χοτντογκ ολη την παραλια πανω κατω. Φυγε απο μπροστα μας παιδακι, θα σε πατησουμε, εχουμε ενα γιγαντιο ποδι μονο. Εδω ειναι παλι Λημνος, αυτο θα ειναι το νησι μας αν θες και εσυ. Να σε παω να γνωρισεις το Λαμπρο το φιλο του μπαμπα μου που ειναι πανεμορφος σαν αγγελακι χιπης. Μετα μπουκωμα με γαριδες και να βρουμε τη Χριστινα και το Σταθη για τουρνουα χαρτιων, θα σου πω στο δρομο για τη Μυρινα. Να παρουμε και αρχαια σχολικα πραγματακια απο δω να τα’χουμε το χειμωνα. Να, εισαι παλι τοσο πραγματικα εδω που μου φαινεται οτι νυχτωνει λιγο.

Αν δεν ερθεις, λοιπον. Αν δεν ερθεις θα μεινω εδω μεχρι να με φανε οι γλαροι. Ξερω οτι δε σου βγαζει νοημα αλλα με βαση τους υπολογισμους μας οτι υπαρχεις και εισαι για μενα, πρεπει, πρεπει να αρχισεις να ερχεσαι. Τωρα να εισαι καπου μισοκοιμισμενος και να καπνιζεις και εγω εδω να σχεδιαζω κυκλους στο παραθυρο. Αν ειχα μια νυχτερινη ευχη. Να υπαρχεις στ’αληθινα. Να μην περιμενω κατι τοσο ανυπαρκτο οσο το βραδυ στο Αμπερντιν. «Οποιος σ’αγαπαει περισσοτερο απο μενα, αργοπορημενε καλε μου, ας γραψει κατω απο τα φτερα των γλαρων».
Το Μικρο Χωριο αναβει τα φωτα του ενω εδω ειναι ακομα μερα.

Ο Καβαλαρης Των FM Stereo

2007-06-19T02:02:00.000+03:00

«Τις νυχτες που φυσαει δεν εχει κουνουπια.» Αυτη ειναι παντα η πρωτη μου καλοκαιρινη σκεψη, εικοσι χρονια τωρα. Μου’ρθε πριν απο μιση ωρα ακριβως που χαζευα το παραθυρο του απεναντι που εχει ενα μυστηριο μικρο κοκκινο φωτακι και μου σκαει καθε βραδυ ενας πασιβοαγκρεσιβ μονολογος για το κατα ποσο ειναι απο το στερεοφωνικο του η κανενα δαιμονισμενο μονοφθαλμο αρκουδακι-αλμπινο. Συμπερασμα. Ακομα και στην Αγγλια φτανει το καλοκαιρι, το οποιο εκει που αραζει γυμνο και μουτρωμενο στο θερμοκηπιο του αναμεσα στις ορχιδεες, μπουκωμενο διοξειδια και αλλες βρωμιες, τη βλεπει σοουγιουθινκγιουκαντανς και προσγειωνεται πανω μας σαν τον πισινο του Μιτς. Κεφακια, μαλακα? Ε ρε Τζον Γκρικ που σου χρειαζεται.

Ναι, το νταλικιερικο ραδιοφωνο. Αρχιζει με τον Ερωτικο βεβαια, τι να λεμε. Γιατι οσα, οσα κιλα ποζερι και να εισαι, οταν σκαει ο τυπος και λεει «...Αλητισσα» και βαραει Φωτια Στα Σαββατοβραδα καπακι, εκει γονατιζεις. Ο Ερωτικος, το αιωνιο ινσαιντ τζοουκ του μπαμπα μου. Μαριλιζα, ενενηντατεσσερα κομμα τι ειναι ο Ερωτικος? Οχτω μπαμπα, οχτω, φτασατε? Ειμαστε στον Τερκενλη, τσουρεκακι? Και τετοια. Ερωτικος οταν ξεπακεταρεις ρουχα, Ερωτικος οταν τακτοποιεις το σπιτι και μαγειρευεις, Ερωτικος με ανοιχτα ολα τα παραθυρα τεντα πανω απο την Ικτινου, να πεφτει απο τον πρωτο οροφο πανω σε τραπεζια με κερακια και βραχιολια κοριτσιων που τραγουδανε Πεγκυ Ζηνα γιατι καποιοι δεν ανεχονται βουρκωμενα ματια και μακρινες διαδρομες. Ερωτικος ξαπλα βραδυ Ιουλιου με παιδικα πυτζαμακια και το γατο να φωσφοριζει κατω απο το κρεβατι. Ερωτικος διπλα στα βαρκακια και Ερωτικος με Μαριλιζα και μπαμπα με μετεωρα πηρουνια και εφημεριδες την ωρα που τελειωνει το τραγουδι. «...Γαμωτο, σε μενα ετυχε η βουβη μοναξια?» και κομματια Μαριλιζα και μπαμπας. Παλια ειχε μεγαλο νοημα ο Ερωτικος, ουτε διαφημισεις ουτε καραγκιοζηδες να μονολογουν για την κινηση. Ετρεχες στον περιφερειακο με κιτρινα φωτα και αυτα τα μουσωνικα ρευματα που σε βαρανε στο αυτοκινητο το καλοκαιρι, τουμπανο απο τρια κιλα γαριδες στην Ωκεανιδα και τραγουδουσες οτι πηγε τεσσερις και σε διωξανε απο το μαγαζι καθοτι μεγαλος αληταμπουρας, και ας μην: α. εισαι ανδρας, β.εχεις πιει ποτε στη ζωη σου, γ. εχεις βρεθει σε μαγαζι απο το οποιο θα σε εδιωχναν μαφιοζοι μπραβοι στις τεσσερις το πρωι. Δεν εχει σημασια καρδια μου, πως να εξηγησω ποσο μηδενικη σημασια εχει να ψιψιριζεις γιατι σου αρεσει οτι σου αρεσει. Μεχρι και οι γαριδες σπαγανε πιατα μεσα στην κοιλια σου γιατι εκεινη τη στιγμη, εκεινη ακριβως τη στιγμη, ειχες κανει κεφαλι και ησουνα κακο παιδι, πως να το κανουμε.

Και ο Ερωτικος δεν ερχεται μονος του, οπως πολυ σωστα σκεφτηκα την πρωτη φορα που με επιασα να ξερω τα λογια στο Ασυγχωρητο Παραστρατημα. Μολις πεσει ο διακοπτης που σε κανει να κοροιδευεις αυτα τα τραγουδια και να σκεφτεσαι οτι ειναι για ενα ματσο τελειωμενους κακομοιρους, μολις δεις ενα νοημα στο να κατεβαζεις στρυχνινες αγκαλια με τη Σακελλαριου και να γιορταζεις τα γενεθλια του θανατου σου, ενταξει, δεν ξανακους Τζειμς με σοβαρη μουρη ρε παιδι μου. Και αυτο ερχεται και δενει φανταστικα με τη φωνη του Κωσταλα που περιγραφει οτι θα ακολουθησει μια συνθεση για τις Νησους Αζορες, και πια ακους ραδιοφωνο σαν τυφλο σαμιαμιδι μεσα στους τοιχους, καθε βραδυ απο τις 9 μεχρι τις 2, χωρις φιλτρο και προτιμηση, με μοναδικη απαιτηση να πιανεις αυτη τη συγκεκριμενη εκπομπη που σου μιλαει σημερα το βραδυ. Μια ειναι το μιξερακι απο Κατσιμιχες και πιτσιρικα Αλεξιου στο Μελωδικο, μετα παιζει μια παρακρουση με το Τριτο Προγραμμα που σε βαζει να ακους ενα τριωρο παλιες αθηναικες κανταδες, μετα μια Ερα Σπορ γιατι παιρνουν τηλεφωνα ολοκληροι ανδρες και μιλανε για μπαλα με ενα παραπονο και μια αφοσιωση που σου σκοτωνει τον ερωτα, μετα ασυρματοι απο ραδιοταξι στη Βουλγαρια. Ο σταθμος του πανεπιστημιου, 1431 ΑΜ χαρντκοριλες με Σιδηροπουλο και Massive Attack, που απο το παρασιτο ακουγεται μεγαλη νταρκιλα και δεν το αλλαζεις. Τα κοριτσια ξενυχτανε με ενα μυστικο-ο-ο-ο, ετσι κανω και γω, μη βγει παραεξω. Και μια που ειπα για κοριτσια.

Το σωστο βραδυνο ραδιοφωνο μιλαει για γυναικες, μιλαει στις γυναικες και ποτε δε γινεται απο γυναικες. Δεν υπαρχει μεγαλυτερη ηλιθιοτητα απο μια ανυπαρκτη που βαθαινει τη φωνη της και μονολογει για το βαθος και την ειλικρινεια του πονου και της αγαπης. Αν εκανα βραδυνη εκπομπη στο ραδιοφωνο θα ηταν στο Στουντιο 3 και θα ηταν μονο ηπειρωτικα, με διαλειματα για να απαγγελω ακυριλες του Εγγονοπουλου για το σπασιμο. Πρεπει να σεβεσαι τον κοσμο που ακουει ραδιοφωνο το βραδυ. Αυτοι οι ανθρωποι δεν ακουνε κατι οσο πανε στη δουλεια τους πινοντας μοκατσινο απο τα Εβερεστ. Για να ακους Σινδο ΕφΕμ στις πεντε το πρωι κατι εννοεις. Εννοεις οτι η αχαριστη δεν αξιζε τιποτα, οχι τιποτα, Τιποτα δεν αξιζε η αχαριστη, γι’αυτο στην υγεια της. Για αυτους τους ανθρωπους θελω να γραφω, θελω να με διαβαζουν κατεστραμμενοι χοντροι ξημερωματα με φτηνιαρικα Τζονι Ουοκερ και Πειραικη Εκκλησια για να ξελαμπικαρουν. Θελω να τους κανω να γελανε και να βηχουν και να σκεφτονται «κατουρα και λιγο ρε μαγκακι». Δεν υπαρχει χειροτερη καταντια απο το να σε γουσταρουν Κηφισιωτακια με Tods και Μαρουν 5 στο ipod. Απο την αλλη, και αυτα τα σκατουλια ειναι σωστα παιδια μερικες φορες και τα βρισκεις παρκαρισμενα στην Πεντελη να κοιτανε σοβαρα και μουτρωμενα την Αθηνα απο ψηλα αγκαλια με μια κουτα Πρινγκλς. Τι γιορταζεις μικρο? Επετειο χωρισμου, σου λεει το βλαμμενο και θες να κατσεις μαζι του μεχρι να ξημερωσει. Ξημερωνει και ο κοσμος ξαναλλαζει και ερχονται οι ανθρωποι της μερας, με το Νινο και την Αποστολια Ζωη, το Village και το Soho και τον Orange. Εκει ξυπνανε και τα κοριτσια του ραδιοφωνου και αντεχεις να τις ακους να σου λενε μασα μια Orbit και στειλε το μηνυμα σου στο 4400 με τις καλημερες και τις ερωτησεις σου. Αλλα οχι το βραδυ, γιατι τοτε μιλανε οι ανδρες και μιλανε σε αυτες που μενουν και εκεινες ξυπνιες.

-Καλησπερα σας, Στουντιο 3?

-Καλησπερα, ναι, με ποιον μιλαω?

-Εεεεμ, με λενε Μαριλιζα..

-Και απο που μας παιρνεις, Μαριλιζα?

-Απο τη Θεσσαλονικη, εδω στο κεντρο, ηθελα να ζητησω ενα τραγουδι, αλλα δεν ξερω τον τιτλο, ξερω μονο τι λεει στην αρχ...

-Πες μου, πες μου κοπελα μου και θα δουμε αν το ξερουμε.

-Ειναι αυτο που λεει Και ενα βραδυ βγαινει ο Χαρος, παει να βρει βιολια...

-Ελα βρε, ναι το ξερουμε, Ενα Βραδυ Βγαινει Ο Χαρος λεγεται, θα στο ψαξω κοριτσι μου, καληνυχτα σου.

Τρου στορι. Βγαινει ο Χαρος, που ειναι και τεραστιος παλικαρος οπως ξερουν ολοι, και τι κανει ο μεγαλος. Παει να βρει βιολια, και μαζευει κατι λεβεντοπαιδα και τους θυμιζει να ζουν και να διασκεδαζουν τη ζωη τους γιατι την επομενη φορα που θαρθει, δε θα ειναι για κουβεντα. «Για τη φιλη μας τη Μαριλιζα, ξερετε τι εννοει το τραγουδι, οτι φαμε, οτι πιουμε και οτι αρπαξει ο .... μας, γεια σου Μαριλιζα, γεια σε ολους οσους δεν κοιμουνται σημερα το βραδυ» και απο πισω τσιτες τα ηπειρωτικα τυμπανα που σου κανουν το δερμα γυαλοχαρτο απο την ανατριχιλα και καταλαβαινεις οτι φυσικα ο Χαρος οταν θα βγει θα παει να τα ψαξει αυτα τα τυμπανα για να ξυπνησει μεχρι και τους νεκρους ανταρτες πανω στον Αμαραντο. Δεν κοιμασαι το βραδυ στην Ελλαδα, ειναι αμαρτια να κοιμασαι με τετοιο κοσμο εξω. Στην Αγγλια μαλιστα, κοιμησου, κοιμησου με τον Classic FM και τον Ελγκαρ που περναει απο το μαυσωλειο των ντε Γκρει και σου’ρχονται ολοι μαζι σαν αμιλητοι θειοι και γιαγιαδες για να σε κοιμησουν οταν σου λειπουν τα τυμπανα και μουρμουριζεις μονη σου ντουμ ντουμ ντουμ για να παρηγορηθεις.

Φυσικα η επιβεβαιωση αυτης της καταστροφης ειναι η Αριζονα, το υπογειο μπουζουξιδικο στο Λονδινο. Οταν με πας εκει, με δεδομενο οτι το κοντινοτερο που εχω φτασει σε μπουζουκια ειναι η διασκεδουπολη στη Θεσσαλονικη κοντα στο αεροδρομιο, δοκιμαζεις τη μαγκια μου σε επιπεδο Σορμπον ΙΙ. Και με πηγαν εκει, δεν ειναι υποθετικο το σεναριο. Με παππου στη σκηνη να τραγουδαει Αναθεμα σε δε με λυπασαι σε μιξ με Θεε μου τη δευτερη φορα που θαρθω για να ζησω και βαρεμενο βλεμματακι στο ρολοι του. Αλλα εγω εχω μαγευτει και τραγουδαω σαν ηλιθια, με φραντζακι και πουκαμισο με συννεφακια. Τραγουδαω και Πανο Κιαμο γιατι προφανως ασε με μια νυχτα μονο και Βανδη γιατι αν δε μαγαπας θελω να το πεις. Τραγουδαω μαζι με Κυπριους με ισιωμενα μαλλια και ιδρωμενα πουκαμισα και την Ελενη και το Φωτη να σκουντιουνται ψοφιοι στα γελια. Περνανε σερβιτοροι με δισκους με μπριζολιδια και μπουκαλια, περνανε γυναικες με βατες και μικρα τσουλιδια απο ξεχασμενες πενταημερες, αλλα για μενα δε συμβαινει τιποτα απο ολα αυτα γιατι εχω ηρεμησει και τραγουδαω Αγγελε μου με κλειστα ματια και ποτηρακι νερο αγκαλια. Φευγουμε και οδηγουμε μεσα στο Λονδινο αλλα εγω ειμαι σπιτι μου με την Ελπιδα να ντυνεται για να παει στο Goldfish και τη Στεφι να καθεται στο μπαλκονι πριν αρχισει η Γιουροβιζιον, τον καιρο που ακομα αντεχα να διαβαζω Cosmopolitan και να μπουκωνομαι πτι μπερ σοκολατα. Το Λονδινο ακομα γινεται τυφλα και ξερναει στα πεζοδρομια, αλλα ενα μικρο στο πισω καθισμα του βαν του Φωτη ειναι μισοκοιμισμενο μεσα σε μια πανισχυρη μπουζουκενια ευτυχια.

Μετα απο μενα ποιον θα καταστρεψεις, βραδυνο ραδιοφωνο? Αν εσκαγε αυτη τη στιγμη το εξωγηινο τρακερακι και αρχιζε να μετραει καμμενο κοσμο θα μετραγε μια Μαριλιζα, μερικες παρατημενες σαρανταρες και καμια χιλιαρα κουστουματους Δαπιτες να ακουνε το ιδιο πραγμα και να μενουν να κοιτανε χαζεμενοι τον τοιχο/τα ποδια τους/το αμπραγιαζ λες και ο Μακροπουλος εχει να μοιραστει καποια υπογεια μασωνικη αληθεια που θα τους ησυχασει τα μεσα τους? Δε σε χαλασε, τα μαθαμε και τα ανωτεριλικια των κουλ ανθρωπων, εγω θα φωναζω σπιτι μου τους μπαναλ και τους βλακες γιατι γελαμε και κλαιμε με τις ιδιες μαλακιες, και οταν γελαμε ρε φιλε,οταν γελαμε με παντοφλες και απλυτα κοντομανικα το βουλωνει και το ραδιοφωνο και αρχιζουν γελια μεσα στα ηχεια και σε ολες τις κεραιες απο την Κρητη μεχρι τα Σκοπια. Μεχρι και οι νυχτερινες γυναικες γελανε, μεχρι και οι κακομοιρηδες που στελνουν μηνυματα απο τη Νεα Μακρη για να πουν οτι η Ντινα ειναι ο ερωτας της ζωης τους και ας τους κερατωσε με τον κολλητο τους. Δεν πιστευα καν οτι υπαρχουν ακομα Ντινες στην Ελλαδα δηλαδη. «Σοβαρα μιλας?» μουτρωνει ο Σφακιανακης, «Ειναι επειδη περπατατε παραλληλα μαλλον». Αυτα ειναι. Αυτο μου κανεις οταν ακουω το Αρχιπελαγος και μενω σαν επιληπτικο φαντασμα με αφρους στο στομα και την οδοντοβουρτσα μου να σταζει στο χαλι.

«Καθε τραγουδι που παιχτηκε αποψε, οπως και καθε βραδυ, παιχτηκε για σενα». Προφανως ρε Πετρο Μωρακη, προφανως για μενα το βαλες, τι διαολο ειναι δυνατον να νομιζες.

Στην Υγεια Της Αχαριστης

2007-06-01T02:06:00.000+03:00

Μια ειναι η Θεσσαλονικη. Ειναι μια και ειναι η δικη μου Θεσσαλονικη, οχι αυτη που λενε ολοι με τα μπαρακια και τον Πυργο και τους ωραιους ανθρωπους και σκατουλες. Δεν εχω ξαναπει τιποτα για τη Θεσσαλονικη, περιμενα να με πιασει στην ωρα του το πεθυμισμα. Η μαμα μας μας ελεγε το εξης καθε φορα που ειμασταν στο καραβι για τη Λημνο: στη Λημνο κλαις δυο φορες, μια φορα οταν φτανεις και μια οταν φευγεις. Αυτο εχει το πραγματικο του νοημα μονο στη Θεσσαλονικη. Εκει και αν κλαις οταν φτανεις.

Στη Θεσσαλονικη εφτασα πρωτη επισημη φορα οταν πηγα με τη μαμα μου για να γραφτω στο ΤΕΙ Ιατρικων Εργαστηριων που περασα στην αρχη. Μειναμε τρεις μερες και ολο εβρεχε. Μεχρι και μεσα στο δωματιο του ξενοδοχειου μου φαινοταν οτι εβρεχε. Καταθλιψη και καταθλιψη. Αυτο ειναι το χρωμα της αχαριστιας σου. Το ΤΕΙ ειχε το μαυρο του το χαλι και ειδα τη ζωη μου εκει και σφιχτηκε η καρδια μου. Γυρισαμε στην Αθηνα και ορκιστηκα να μην ξαναπατησω στο ΤΕΙ. Αυτο σκεφτομουν οταν εδινα Φυσικη για τελευταια φορα. Και επιασε. Η επομενη φορα που ειδα τη Θεσσαλονικη ηταν μεσα απο το αμαξι ενω ο μπαμπας μου και η μαμα μου επαιρναν εφημεριδες για να ψαξουμε για σπιτι. Μαμα, δε μ’αρεσει εδω, δεν εχει ουτε καλοριφερ. Την ωρα που βραδυαζε βρηκαμε το πρωτο μου σπιτι. Και παλι η μαμα. Παντα η μαμα. Μας θυμαμαι να συναρμολογουμε τα κρεβατια και να κοιταζω απο το παραθυρο. Επ, μη φευγετε μεγαλοι, δεν το ειχα σχεδιασει αυτο το σημειο. Δε θα φοβηθω ομως. Θα κατσω στο πατωμα του σπιτιου μου και θα βαζω μπλουτακ στις γωνιες απο τις αφισες μου. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΣΟΒΑΡΑ, κλειδια και απ’ολα. Και ας μην ειχα γνωρισει ακομα το Φωτη, αυτο θα γινοταν μισο χρονο μετα. Μαριλιζακι καθισμενο σε ενα σωρο απο μαχαιροπηρουνα και βιβλια, και μια Βιολογια που για πρωτη φορα ηταν εκει μαζι του, σκατα στα μουτρα εκεινου του τυπου στο Κολεγιο που μου ειπε να κανω ιδιαιτερα και να τρεξω στην Αγγλια. Την πρωτη μερα που ειχα μαθημα ξυπνησα πεντεμισι το πρωι. Πεντεμισι. Πηγα περπατωντας απο τις Σαραντα Εκκλησιες στο Βιολογικο εξι το πρωι. Η επομενη φορα που θα το εκανα αυτο θα ηταν δυο χρονια μετα με τη Στεφι, και θα ηταν επειδη πηγαιναμε ξημερωματα στο Μπερλιν. Περπατουσα μπροστα απο τη βιβλιοθηκη και ακομα δεν ειχε καλα καλα ξημερωσει, τετοια κατασταση. Εφτασα στο Βιολογικο και δυο καθαριστριες που ηταν εκει με δειχνανε και γελουσαν. Πρωτακι ο ψηλος. Και τελικα ουτε ειχε μαθημα ο ψηλος, τιμημενο Αριστοτελειο. Ακομα γελαει με αυτο ο μπαμπας μου. Γελαει με καλο τροπο, α το Μαριλιζακι, λεει.

Ετσι ξεκινησε το πρωτο ετος, και εσκισε, ενταξει. Δεν υπηρξε ουτε μιση μερα που να σκεφτηκα να τα παρατησω. Και το θελατε, βρωμογεροι της Μορφολογιας. Ασπονδυλα (που στην πρωτη παραδοση απλα μπαινει μεσα μια μικροσκοπικη γυναικα και αρχιζει να γεμιζει δυο πινακες ονοματολογια και μας εφυγε η μαγκια), Μαθηματικα, Φυσικη (που με εκανε ρεζιλι ο τυπος μπροστα σε ολους γιατι νομιζε οτι τον κοροιδευα οταν ρωτουσα πραγματα), Ανοργανες και Οργανικες, της τρελης. Εισαγωγη στη Βιολογια. Μια σταση εδω για να πω για το Σκουρα. Ερωτας. 4 χρονια πρωτη σειρα στα αμφιθεατρα για παρτη σου, ρε Σκουρα. Γιγαντιος καθηγητης. Σκαγαμε μενταλ χαιφαιβακια πανω απο ενα ματσο τετραδια ηλιθιων που ηδη πηγαδοποιοντουσαν για να μη φοβουνται. Ο Σκουρας μου πιασε τον ωμο μετα απο ενα μαθημα και μου ειπε «Μπραβο, Καλη Δουλεια». Μου καψε την ψυχη αυτο, απο κει και περα θα διαβαζα και Βιοχημεια για χαρη του. Σε καθε ετος που εμφανιζοταν μαθημα του Σκουρα (νειμλι Εξελιξη και Ειδικα Θεματα Γενετικης στο τελευταιο) μου σκαγε τετοια υπερεκκριση αδρεναλινης που επρεπε να πηγαινω και στις παραδοσεις της Κλιματολογιας για να ηρεμω. Τι ειχε ο Σκουρας. Δεν εχω ιδεα. Απλα μου βιδωθηκε ως μεγιστη προσωπικοτητα. Μπαινει μεσα και λεει «ΒΙΟΛΟΓΟΙ, ΜΗΝ ΚΟΙΜΑΣΤΕ» με εναν τελειως οου καπτεν μαι καπτεν τροπο. Ελεγε και το αλλο μεγαλο «ΓΕΝΟΤΥΠΟΣ-ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΦΑΙΝΟΤΥΠΟΣ» που ειναι το πιο παλιομοδιτικο και μαζι γονατοκοφτικο αξιωμα στη Βιολογια. Ναι, ο Σκουρας. Ο Σκουρας και ο Αμπατζοπουλος, παλι της Εξελιξης ο Αμπατζοπουλος. Αυτοι οι δυο με σκοτωναν. Αυτοι και τα εργαστηρια, τι μερος το εργαστηριο. Οταν εισαι μικρο λες και λες ποσο θες να γινεις βιολογος και παιζεις με το μικροσκοπιακι κουλουπου, αλλα ειναι το αληθινο εργαστηριο που σε δενει η σε στελνει σπιτι σου. Και τα εργαστηρια στο Αριστοτελειο ειναι χαρντκοριλα. Απο τα υπογεια της Φυσικης μεχρι τα εξαωρα στη Βιολογια Κυτταρου. Ρε, δε με νοιαζει αν ειμαστε εξηντα ατομα γυρω απο ενα βαζο με φορμολιασμενα φιδια. Εδω ειμαι. Εδω ειμαι και εδω ειναι και η Στεφι, οπως φαινεται στο δευτερο εξαμηνο, πανω απο το νοτοριους ροζ σκυλοψαρο.

Η Στεφι εμφανιζεται και τραβιομαστε η μια καταπανω στην αλλη σαν σταγονες υδραργυρου. Γινομαστε το φονικο ζευγος ανατομων και στα χερια μας γδυνονται απο τα δερματα τους το σκυλοψαρο, το περιστερι, ο βατραχος και ο κιτρινος φοσφωριζε αρουραιος. Καναμε και φασαρια οταν στο περιστερι παρτ ΙΙ μας εδωσαν αλλουνου πτωμα και οχι το δικο μας που ηταν τοσο φανταστικα ανοιγμενο που θα εκανε το Γκρει να κλαψει μαυρο δακρυ. Η Στεφι ειναι ο αγαπημενος μου ανθρωπος απο τη Θεσσαλονικη σταθερα εδω και εξι χρονια. Η Στεφι ειναι Πρινγκλς, Μαρς, τσιγαρα, βραβεια Αριων, πυτζαμοπαρτυ, αποτριχωσεις, κλαματα, μανικιουρ, σημειωσεις, Διαχρονικο πισω απο τη Ροτοντα, γελια σε βαθμο κακουργηματος, αλλα στην κορυφη της λιστας, η Στεφι ειναι Ναυαρινου. Ολο. Το. Καταραμενο. Καλοκαιρι. Ειναι εκει που εισαι τοσο δεμενος με καποιον που φτανετε να ξεχνατε το κοριτσιασμενο συνορο της φιλιας που λεει οτι αγαπιεστε μεχρι, τελεια. Η Στεφι μου εμαθε οτι απο την προταση λειπει το «μεχρι». Η Στεφι με προστατεψε απο τοσες βρωμιες που δε συμμαζευεται. Και ηταν μαζι μου καθε φορα, ειμασταν σα γειτονικοι μικροσωληνισκοι που δεν πολυμεριζονται, λεμε. Αλλος ερωτας εκει. Στεφι και Θεσσαλονικη ειναι η ιδια γυναικα, και ξερω οτι αυτο θα μου κολλαει ολο και πιο πολυ οσο περνανε τα χρονια. Στεφι με αυστηρη μουρη οταν σου λεω για τα αγορια που ποθω κολασμενα. Queen of crap, man, queen of crap. Μονο το Φωτη αγαπησες, ενταξει αυτο ειναι φακτ. Στεφακι κλαμενο για το κωλοπαιδο. Στεφι που γελας σαν τιρκουαζ τσουρεκι. Στεφουλι μοιραια γυναικα στο καραβομπαρ. Στεφες μπουκωμενες με κρεπες απο τους Βαλεντινους. Μου το κολλησες και τους λεω και εγω ολους ετσι. Τρεις μεγαλες φιλες ειχα στη ζωη μου και μου φαινεται οτι εσυ θα εισαι η τελευταια. Μαι, μαι, μαι Σαρονα. Οσο σε γραφω εδω μεσα, τοσο μου ξαναρχεσαι και σε βλεπω να κανεις αερα με τα θεματα της Φυσιολογιας. «Στεφ, σε παρακαλω, σε παρακαλω, μη φευγεις δε θελω να μεινω μονη μου με το Βαγγελη/τον Αλκη/το Γερασιμο, ΣΤΕΦΙ ΕΛΑ, γιγαντια σαντουιτς απο το Εβερεστ και μεσονυκτια χαμπουργκερακια απο το Κορνερ. ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΗ ΠΙΤΣΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΠΟ ΜΑΣ. Το βραδυ που εκανες μπανιο και μπηκε ο τυπος στο δωματιο μου απο το μπαλκονι. Γελαω τοσο πολυ αυτη τη στιγμη που ποναει η πλατη μου. Ενα πραγμα πες μου Στεφανια, Εχεις Ορεξη Και Διαθεση Να Μιλησουμε? Η εισαι το μαδερφακιν αι? Πω ρε φιλε, πρεπει να σου στειλω μηνυμα αυτη τη στιγμη. Να σου πω στο ασχετο ποσο αδερφιστικα ευτυχισμενη ημουν το βραδυ που παιζατε βιτσιες με το Φωτη το μεγαλο με τα κλαδια κατω απο το μπαλκονι μου, να σου πω να διαβασεις αυτο το ποστακι για να θυμηθεις τα ειτιζ μπλοντ σκουλγκερλζ. Παμε να τους πουμε κι αλλα για τη σωστη Θεσσαλονικη, οχι αυτη που ξερουν ολοι.

Οι Φωτηδες. Πρωτα γνωρισαμε το Φωτη το μεγαλο στην εκδρομη των Ασπονδυλων, με γαλοτσες-ζαρτιερες να ψαρευει προνυμφες για να μελετησουν τα μικρα. Παλι η Στεφι το σωσε το ζητημα και καταληξαμε ενα παρεακι τελειως εξωγηινο, με το Φωτη, το Μαρκο και το Λιλακο, η μοναδικη φορα στη ζωη μου που ημουν σε παρεα. Η περηφανια που καναμε το Φωτη να κατσει σε σκαλια στη Ναυαρινου. Το Μιστραλ. Μαθηματικα μοντελα στη Βιολογια. Η διασκεδουπολη και το Οπελ Τιγκρα, που το οδηγησα ακριβως πεντεμισι λεπτα. «Ε καλα, παμε για ενα αφεψημα». Η Στεφι ειχε αδυναμια στο Μαρκο και εγω στο Φωτη. Αναμενομενο, ο Φωτης ηταν το υπερτατο στραβωμενα τελειο προσωπο στην πλοκη. Madrugada σε ενα μεγαλο ποτηρι μαζι με Αμιτα μοσιον και Aqua. Γιουπι, φωτακια! «Ε ρε Μαριλιζα, μεχρι την Περαια επρεπε να σε παμε για να σε φιλησουμε» αλλα ειμασταν απο την αρχη για να ειμαστε κατι διαφορετικο μεταξυ μας. Θελω να σε ξερω για παντα εσενα, εισαι μαζι με το Στελιο στο μικρο μου μολυβακι. Γι’αυτο χαιρομαι τοσο πολυ που ακομα εισαι εδω γυρω. Να μεινεις εδω, το λεει και ο Μιχαλης, που ακομα να καταλαβω ποιος απο τους δυο μας τον ακουει πιο παθιασμενα. «Πως το γραφες αυτο στο μεγαλο ποστερ-δοκιμασια για τον ανδρα της ζωης σου? Δις ιζ δε μπραιτ αμφεταμιν σκαι» «ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΜΙΚΡΑ ΒΡΕ ΒΛΑΚΑ» «που και που σε θυμαμαιιιι», καταλαβα.

Και ο Φωτης ο μικρος, γιατι ηταν στην ηλικια μου και οχι σαν και σενα, παππου, χα. Πως να πω για σενα τωρα. Αυτο εξηγησε μου. Θα πω για σενα με τη φωνη του Μπιμκα. «Γνωρισα το Φωτη μολις με βρηκε η Μαριλιζα. Μου φερε και φιλαρακι τη Σουκι, αλλα η Μαριλιζα το κωλοπαιδο τον εβαλε να την παει πισω. Ο Φωτης και η Μαριλιζα πηγαινοερχοντουσαν κρυφα Θεσσαλονικη-Αθηνα και ο Φωτης ειχε ενα κοκκινο αμαξακι σε μεγεθος μεγαλου ντονατ. Φορουσε μια γκριζα μπλουζα που εγραφε Nantucket πανω και τραγουδουσε το τραγουδι των μπαλοζωων. Εγραφε απειρα γραμματα που η Μαριλιζα τα φυλαγε στο συρταρι της ολα μαζι μπαλακι απο ροζ χαρτι. Της κολλησε να τρωει πεννες πλακωμενες στην κετσαπ και βγαζανε φωτογραφιες στα γκουντιζ που η Μαριλιζα ειναι σε ολες ντυμενη σαν τσουλιστικο ουρανιο τοξο. Πηγαιναν βολτες μεχρι τη Σπηλιαδα οσο ηταν ακομα παρκαρισμενη στο λιμανι και ο Φωτης εβγαλε για χαρη της μεγαλες φωτογραφιες τη σκαλιτσα και ολη την πρυμνη της Σπηλιαδας και τις εκανε ενα μεγαλο παζλ που κολλησαν στον τοιχο. Ειδαν μαζι το Ring και η Μαριλιζα του κρατησε ιστορικα μουτρα οταν εφυγε για την Αθηνα, γιατι ακομα ηταν καταφοβισμενη απο την ταινια. Ο Φωτης, η αγαπη της Στεφης, ο Φωτης το μεγαλο καλοκαιρι της Θεσσαλονικης.» Σωστα τα λεει ο γατος. Ετσι εγιναν ολα, το υπογραφω.

Και τελικα η Θεσσαλονικη της μοναξιας, αλλα της καλης μοναξιας. Τα περπατηματα απο την Αριστοτελους στην Εθνικη τραπεζα πανω, ολο τον πεζοδρομο και ολη την παραλιακη με τα αρωματα και τους ωμους με τα αντηλιακα, και μετα παλι πανω στην Τσιμισκη μεχρι τον Πυργο, μεχρι να νυχτωσει και να αναψει το Μακεδονια Παλλας. Το λιμανι με τα ποδηλατα και το φανταστικο δρακο που θα χτυπησει τα πρωτα σπιτια πανω στη θαλασσα το βραδυ που θα βγει να κυνηγησει. Το 15 που ποτε δεν αργει, η αργει απειρα και ειναι γεματο κοσμο και εξω βρεχει παλι. Αλλα αυτη η βροχη δεν ειναι σαν την πρωτη, οι υπολοιπες βροχες στη Θεσσαλονικη σε εφερναν σπιτι σου. Αυτη ειναι η σωστη Θεσσαλονικη, υπαρχει και αλλη μιση στο σπιτι στην Ικτινου μετα το Ερασμους, αλλα εκει ημουν μεγαλη και κοιμισμενη και τελειως τουβλο, οποτε δε μετραει. Μετραει ο τουρτοπολεμος στο μπαλκονι, οι μεγαλες μαυρες κατσαριδες, το Πλειχαους που ειναι απαισια ποζεραδικο αλλα εχει το Dvonn και το Yinsh που μας καψανε με τη Χριστινα, οι χαλια καφεδες πριν δωσουμε Οικολογια, μετρανε τα κρεβατια που ειναι κολλημενα για να σας εχω ολους να κοιμαστε διπλα μου, μετρανε ολα τα ταξι απο το κεντρο στο σπιτι μου, μετρανε οι φωνες οταν ειχε μπαλα στο Καυταντζογλειο, μετρανε τα πορτοκαλι εισητηρια, εχει ενα μεγαλο ειρμο η κατασταση. Μετραει ολη η Θεσσαλονικη που ζει κατω απο τα μπαρακια και τον Πυργο και τους ωραιους ανθρωπους, να σε παιρνει ο υπνος στη συνελευση στην Α21 και να ξυπνας στο Λουκι Λουκ με τον Αλεξη να σβουριζεται με Killers. Τα μωρα βατραχακια που πιανεις το βραδυ στο αεροδρομιο και η Στεφι που μιλαει στο κινητο της. Αλε αρσλοχε ζιντ γλαιχ και I don’t think you truuuust in myyyyy self righteous suiciiiiide. Α ρε κλαμα που ριχνεις οταν φευγεις απο τη Θεσσαλονικη.

Τραγουδακια Για Τους Βραδυνους Εξερευνητες

2007-05-31T03:18:00.000+03:00

Κοιταξε την. Κοιταξε την πλατη της και τα μαλλια της. Κοιμαται με μουδιασμενα ποδια, δε γαργαλιεται. Κατι δε μου παει καλα. Ελα να κατσουμε μαζι διπλα της, ξαπλωσε στο μαξιλαρι της και κοιταξε την μεχρι να βγαλει ξανα νοημα. Να της μιλησουμε λες; Φοβαμαι μην την ξυπνησω και ξανατρομαξει. Σου εχω πει οτι αν ενωσεις ολα τα σημαδια στο σωμα των ανθρωπων φτιαχνεις χαρτες; Αληθεια σου λεω, ετσι εχω παει στα καλυτερα μερη. Ξεκινας απο το πισω μερος του λαιμου τους και κατεβαινεις με τα δαχτυλα σου μεχρι τα ποδια τους και στο τελος εχεις χαρτες σαν των ναυτικων, και αν τους διαβασεις σωστα σου λενε πως να πας εκει που θελει αυτος ο ανθρωπος. Παμε μαζι, βαλε το δαχτυλο σου εδω που τελειωνουν τα μαλλια της. Τρια στην πλατη της, δεκαεξι απο τους ωμους της μεχρι τις παλαμες, εννια απο το στηθος της μεχρι τα ποδια και αλλα εντεκα μεχρι τους αστραγαλους. Σιγα, μην την πιεζεις και ξυπνησει σου λεω. Κοιταξε την παλι. Αυτο εννοω, βλεπεις τι σχηματιζεται πανω της; Εκει πρεπει να πας αν θες να σε αγαπησει. Ο χαρτης αλλαζει, να την ψαχνεις συχνα για να μη χασεις το δρομο. Βλεπεις πως σε μερικα σημεια καιει και αλλου ειναι παγωμενη; Ειναι οι χαρουμενες και οι ασχημες μερες. Ειναι οι ανοιχτες θαλασσες και οι παγιδες στο δασος. Εκεινη σε κατευθυνει για να μη χαθεις. Βλεπεις πως σε μερικα σημεια η ανασα της γινεται γρηγορη και αλλου ηρεμει; Ειναι οι αγαπες της και οι πονοι. Οχι, σωστα σου τα εξηγω. Στον πονο ησυχαζει το σωμα, ετσι δενονται πανω του οι μαυρες σημαιες για να δειχνουν τη λυπη. Οι γραμμες της στεναχωριας κατεβαινουν στα ποδια της σαν σαλιγκαρομονοπατακια, πηγαινε κοντα να τις δεις γιατι ειναι μεσα απο το δερμα. Διαβασε τι λενε. Παντα να τις διαβαζεις γιατι εκει κρυβουν ολοι τα σημαντικα πραγματα. Κανεις δεν αγαπιεται πραγματικα αν δεν εχει διαβαστει. Και αν δε στα λενε απο μονοι τους εσυ να τα διαβαζεις κρυφα, αυτο θα σου συγχωρεθει οταν ερθει η ωρα.

Κοιτα ποσα λυπημενα σαλιγκαρια κοιμουνται στις πατουσες της. Σπανια τα βλεπεις τοσα πολλα μαζι. Θα τα μαζεψουμε και θα τα βαλουμε μεσα στο παπουτσι της για να μην τα ζουπηξει οσο κοιμαται. Αχ, αυτο κοιτα, ροχαλιζει κιολας, με ξετρελαινουν αυτα τα μικρακια. Κουνησε το απαλα διπλα στο αυτι σου, ειναι γεματο κλαματονερο, ακους που κανει γκλουπ γκλουπ; Αν σπασει κατα λαθος το σαλιγκαρακι θα δεις μεσα μισοπνιγμενους αυτους που της εκαναν κακο, να σου φωναζουν με τα ρουχα που φορουσαν τοτε, και αυτους που πληγωσε εκεινη, με τα μαλλια τους να σταζουν και τα ιδια σοβαρα βλεμματα που ειχαν οταν τους ειδε. Ολα τα σαλιγκαρια εχουν μεσα ανθρωπους, εκτος απο αυτα τα διαφανα, οριστε κοιτα. Αυτα εχουν μεσα τους θανατους. Εδω εχει πυργακια απο ασπρη αμμο και σκουριασμενα επιπλα κηπου. Μη χασουμε κανενα, θα την ψαχνουν το πρωι και δεν πρεπει να τα πατησει οταν σηκωθει. Πιασε και εκεινο που κατρακυλαει στην κουβερτα, ε το χαζο. Σε στεναχωρησαν και σενα, θα σου πω αλλα πραγματα τωρα.

Οι μεγαλοι θυμοι. Σηκωσε τα χερια της και μυρισε την απο τη μεση των μπρατσων της μεχρι τους καρπους. Λιωμενο πλαστικο και βενζινη. Απο τα νευρα και τα μουτρα. Λεβαντα στο μεσα μερος του αγκωνα γιατι αυτο την ηρεμει. Αυτη η τριτη μυρωδια δεν ειναι ιδια σε ολους, μερικοι μυριζουν βρεγμενα φυλλα και αλλοι κανελες και μαλακτικο ρουχων. Πολλες τριτες μυρωδιες. Εδω εχεις λεβαντα γιατι ειδε τα λιονταρια να κυλιουνται σε ενα υφασμα ποτισμενο με λεβαντα σαν μεγαλοι γατουληδες. «Αν πιανει με τα λιονταρια», σκεφτηκε. Οι θυμοι μενουν και στα κοκκαλα, καθονται πανω τους σαν αλατα. Πιασε τα πλευρα της, νιωθεις πως ειναι τραχεια και ανισα; Οσο μεγαλωνουν οι ανθρωποι που ειναι συνεχεια θυμωμενοι, τα κοκκαλα τους γινονται σαν ξυλακια με μαλλι της γριας, στο τελος τα πνευμονια τους σκανε και πεθαινουν αφηνοντας μια φανταστικη μυρωδια ζεστης ζαχαρης. Ωραιοι τυποι τα θυμωμενα ζαχαρωτα.

Τωρα θα σου μαθω τους φοβους και τις ανασφαλειες. Αυτο ειναι πιο δυσκολο γιατι δεν αφηνουν σημαδια απεξω. Βαλε το αυτι σου στη μεση της πλατης της. Ακους που κανει ενα μικρο βομβο; Εκει μεσα καθονται, κοντα στο στομαχι. Στις ακτινογραφιες φαινονται σα χνουδωτα συννεφακια του Μαγκριτ. Στις ησυχες μερες εχουν ενα απαλο γκρι χρωμα και διαλυονται αναμεσα στις αρτηριες γιατι τους αρεσει αυτο το κοκκινο. Οταν κατι μας τρομαζει τα συννεφακια πυκνωνουν και μαυριζουν, και αρχιζουν να βρεχουν μελισσες. Τοτε ακους το βουητο χωρις να πας κοντα. Γεμιζει το σωμα και γινεται ακαμπτο, ολο καπνους και γυρη. Φοβομαστε και φτυνουμε φτερουγες υμενοπτερων. Σου αρεσε αυτο, γι’αυτο στο εξηγω ετσι. Αν δε με πιστευεις φτυσε μεσα στην παλαμη σου και κοιτα. Τα ενοχλησα επειδη μιλησα για αυτα. Να το θυμασαι οταν ξαναφοβηθεις, Σκεψου τα μωρα μελισσες να περπατανε προσεκτικα πανω στη σπονδυλικη σου στηλη και μην τα αγριεψεις. Κανε κατι, οτι να’ναι, κατι να σε ξεφοβιζει. Κοιτα τι την ξεφοβιζει για να παρεις μια ιδεα. Αν πασπατεψω τις μελισσες στην πλατη της, ακου.

«Σαν το Μανι το Μαμουθ, σαν το Μανι το Μαμουυυυθ, σαντοΜανιτοΜαμουθ». Τραγουδακι παιδι μου, κανε ενα τραγουδακι για την ξεφοβισια. Γελας βρε βουρλο. Πλακα εχει που γελας. Θα σου πω για την αγαπη.

Εδω δε χρειαζεσαι βοηθεια. Στην κοιλια της, οι γραμμες φτιαχνουν ενα ματι στην κοιλια της. Το βλεπεις που ειναι κλειστο; Οταν μας ξεχναει η αγαπη, το ματι κλεινει για να φυλαξει τα μεσα μας. Το ματι ειναι γιατι οταν μας αγαπανε νιωθουμε προστατευμενοι. Πηγαινε απο πανω της και δωστου ενα φιλακι στην ακρη του βλεφαρου. Ωραια, κανε πισω τωρα και προσεξε το. Χα, με σκοτωνει καθε φορα που γινεται αυτο. Το βλεπεις πως ανοιγει σαν αυτα τα νουφαρολουλουδα στην Κερκινη; Κανε οτι ειμαστε οι ερωδιοι στις φωλιες τους στη μεση της λιμνης. Σε ψαχνει το ματι, ψαχνει αυτον που το ξυπνησε. Κοιτα πως σε παρατηρει, καταλαβαινει οτι εισαι εσυ και οχι εγω. Οι ερωτευμενοι εχουν κατι ματια πανω τους να! μεγαλα και ορθανοιχτα σαν ιπταμενους δισκους. Οι μονοι τους εχουν αυτα τα κοιμισμενα. Οι γυναικες εχουν γατισια ματια σα μαχαιριες, και οι ανδρες εχουν ματια λυκων. Αλλα ολα αυτα τα ματια ειναι φυτεμενα εκει για να ψαχνουν και να ρωτανε. Ακομα και κλειστα κουνιουνται στον υπνο τους και ανοιγουν αμεσως, σαν αυτο το καημενο, κοιτανε μηπως χασουν αυτον που πρεπει να βρουν. Αν τα ξυπνησεις και τα κοροιδεψεις πλακωνονται στο κλαμα, και τα δακρυα τρεχουν πανω στην κοιλια μας και ξανακρυβονται στο σωμα απο τον αφαλο, γιατι αυτα τα δακρυα δεν ειναι για κανεναν αλλο, με πιανεις. Οχι ματι, δε λεω για σενα, γενικα μιλαμε. Δε σε ξυπνησαμε για να σε κοροιδεψουμε. Εισαι το πιο πανεμορφο κοιμισμενο ματι ολων των εποχων, εισαι ο Βασιλιας-Ματι, θελαμε μονο να σε θαυμασουμε, Υπερματιαστικο Ματι. Πες και συ κατι, δεν το βλεπεις που ειναι ετοιμο να στεναχωρηθει; Να, ξανακλεινει. Παλι καλα που δεν το αναστατωσαμε. Αρκετα ενοχλησαμε το ματι, αρκετα την ενοχλησαμε ολοκληρη μου φαινεται.

Ξημερωνει και πρεπει να σε διωξω, καταλαβαινεις. Θα ξυπνησει και δε γινεται να εισαι εδω, το βιβλιο μου λεει οτι δε θα σε γνωρισει ακομα. Την επομενη φορα που θα τη δεις εκεινη δε θα σε ξερει οπως την ξερεις τωρα εσυ, γι’αυτο να προσεχεις, μην προδοθεις και την τρομαξεις. Κανε οτι τη μαθαινεις σιγα σιγα οπως θα σε γυροφερνει και εκεινη, αλλα εσυ θα θυμασαι οσα σου εδειξα, θα εχεις το χαρτη της που ειναι σαν τους παλιους αστρονομικους χαρτες με τις αρκουδες και τους τοξοτες. Δε θα εισαι μονος σου. Το ματι δεν ξεχναει.

Ομως Το'χω Για Σιγουρο Οτι Θα Κολυμπησουμε Καποτε

2007-05-19T02:29:00.000+03:00

Να προσεχεις πανω απο ολα τους πληγωμενους ανθρωπους.

Κανεις δεν ειναι σαν τους πληγωμενους ανθρωπους. Οι κακοι, οι υπουλοι, οι ψευτες και οι δειλοι ειναι αλλο πραγμα, στεκονται σε σκαλοπατια αθωοτητας, δεν ειναι σαν τους πληγωμενους. Οι πληγωμενοι στεκονται σε αυτο το υψος χωρις βοηθεια. Οι αλλοι θα κανουν πισω καποια στιγμη, θα γελασουν και θα συγχωρησουν, οι πληγωμενοι ομως ειναι σκυλια σου λεω, υαινες. Δεν προκειται να σ’αφησουν σε ησυχια. Δεν ξεχνανε ποτε, ειναι σκετος τρομος το θεμα. Οι πληγωμενοι σε σκεφτονται συνεχεια. Συνεχεια, ειναι εντυπωσιακο, και σε σκεφτονται τοσο εντονα που σε πιανει συγκρυο εκει που καθεσαι και δεν ξερεις γιατι. Σε φερνουν στο μυαλο τους στην πιο πηχτη και καθαρη σου μορφη, και μολις σε ξεμοναχιασουν εκει μεσα, σε βουτανε και σε γονατιζουν αναμεσα σε ολα τα γλοιωδη υγρα και σε δενουν με αγγειακια και νευρωνες. Σε κρατανε και σε περιεργαζονται απο ολες τις γωνιες σου, σε αφηνουν να τρεφεσαι απο το αιμα και τις εγκεφαλικες τους μυξες, ειναι τερατα οι πληγωμενοι. Σε ξερουν πολυ καλα για να σε ξεχασουν, δεν υπαρχει περιπτωση να σε ξεχασουν, να σε αφησουν να ηρεμησεις. Σε κατηγορουν, να το ξερεις. Αν το εχεις προκαλεσει εσυ, σε κατηγορουν σαν να μην υπαρχει αυριο. Αν δεν το εχεις προκαλεσει εσυ, σε κατηγορουν για την ανικανοτητα σου να τους κανεις καλα, δε γλυτωνεις με τιποτα, απο οπου και να το δεις. Οι πληγωμενοι ειναι πιο εκδικητικοι και απο τυφλο κροκοδειλο. Σε παρακολουθουν μερα και νυχτα γιατι ξερουν οτι καποτε θα παραιτηθεις και θα τους ζητησεις πισω, και τοτε, τοτε θα σε φανε ζωντανο. Ειστε δεμενοι μαζι, εσυ και αυτοι, οσο υποφερουν υποφερεις, γιατι ακομα και εσυ μεσα στη λαμψη σου υπακους στους παλιους κανονες της πληγωμαρας που σας πετανε στα δυο κουπακια της ιδιας ζυγαριας. Αν ζουσατε σε μια μυρμηγκοφωλια, οι πληγωμενοι θα σου εχτιζαν τα τουνελ και θα ξαπλωναν στα χωματα, για να περνας περπατωντας απο πανω τους και να σου κοβουν ενα ποδαρακι τη φορα. Αναρωτιεσαι και συ και εγω ποσα ποδαρακια εχεις για φαγωμα. Ας μην το κανουμε πιο μακαβριο απο οτι ειναι, θα σου πω τι να κανεις, πως να τους αναγνωριζεις και πως να φυλαγεσαι.

Οι πληγωμενοι ανθρωποι εχουν μερικες φοβερες ικανοτητες. Μπορουν να κατσουν ησυχοι για τοσες πολλες ωρες, που καταληγει αποκρουστικο. Τα προσωπα τους μενουν παγωμενα στις πιο πρωτογονα αθωες εκφρασεις για να μην καταλαβαινει κανεις τι γινεται απο μεσα. Τους βλεπεις στο μετρο ηρεμους σαν αγγελους, χωρις να κρατανε περιοδικα και βιβλια, γιατι τους δυσκολευουν να συγκεντρωθουν στη σκεψη σου. Κοιτανε τα παραθυρα, και ας ειναι σκοταδι απεξω, για αυτους τα παραθυρα ειναι σαν δεκατεσσαρες οθονες, σε βλεπουν να κανεις ποδηλατο και να κοιμασαι, και αν πας κοντα τους, σε βλεπεις να καθρεφτιζεσαι στα ματια τους σε ολες σου τις ηλικιες απο τοτε που σε ξερουν. Γι’αυτο ενοχλουνται οταν εχει πολυ κοσμο στα μερη που πανε, τους μπερδευει ο πολυς κοσμος και τους το σκας. Οι πληγωμενοι ανθρωποι ντυνονται παντα πιο ομορφα και πιο συμμετρικα απο τους αλλους, αυτο γινεται γιατι καθε πρωι σε βλεπουν στον καθρεφτη τους και τους απορροφας τοσο πολυ που περνανε απειρη ωρα να στρωνουν πουκαμισα και φουστες που ειναι ηδη τελεια σιδερωμενα και ολοισια. Τους τραβανε οι ωραιες μυρωδιες και στριμωχνονται διπλα σε οποιον φοραει ασυνηθιστο αρωμα, γιατι εχουν τετοια εμμονη με τη δικη σου μυρωδια που ειναι μεσα τους σαν εξισωση, και σπανε ολες τις υπολοιπες σε κομματια ολο και πιο απλα και βασικα, μεχρι να τη βρουν εκει μεσα. Κοιτανε το λαιμο που κουβαλαει αυτη την καινουρια σελιδα με τα νουμερα και σε βρισκουν σε μια γωνια του, ιδρωμενο επειδη ετρεχες, με τη μυρωδια σου φτιαγμενη απο μοναδες και μηδενικα, και αυτη η μικρη αλληλουχια ειναι το κλειδι που σπαει ολο τον κωδικα αυτου του ξενου που μυριζουν. Μολις σε βρουν ησυχαζουν και ξαναμαζευονται. Να παρατηρεις τα χερια τους. Θα ειναι γεματα μικρες πληγες, μελανιες, γρατζουνιες και καψιματακια, και καθε ενα απο αυτα τα σημαδια ειναι μια φορα που σε σκεφτοντουσαν παρα πολυ για να προσεχουν. Καθε βραδυ ψαχνουν ολο τους το σωμα για καινουρια χτυπηματα και μετα διασκεδαζουν οσο προσπαθουν να θυμηθουν τι απο σενα τους ειχε χαζεψει και ποτε, για να βρουν ποτε χτυπησαν. Οσο κοιμουνται μαζευουν κλαματα και δερμα για την επομενη μερα, και μολις σηκωθουν τα τακτοποιουν στις τσαντες τους και ξαναντυνονται.

Αν ποτε τους γνωρισεις οταν εχεις βγει και βρεθεις να γυριζεις σπιτι μαζι τους, κοιμησου με το ενα ματι ανοιχτο, σα δελφινι. Μην τους γυρισεις την πλατη σου και μεινε να τους παρατηρεις. Αν σε παρει ο υπνος θα σκυψουν απο πανω σου και θα μετρησουν ολα οσα εκανες ποτε και μετανιωσες, γιατι με αυτα θα σε σπασουν οταν το αποφασισουν. Και δεν εχεις ιδεα τι μπορουν να σου κανουν τοτε. Οταν μαλωνεις με εναν φυσιολογικο ανθρωπο θα σου φωναξει στα μουτρα ολα οσα περιμενεις, θα σου παραπονεθει για οτι του εχεις κανει και θα βαλθει να κλαιει μεχρι να ξεστεναχωρηθει ο καημενος. Οι πληγωμενοι ομως θα σου πουν πραγματα που δε θα πιστευεις οτι μπορει να φτυσει κανεις. Ξερουν, καταλαβες; Θα σε κολλησουν σε μια γωνια και εκει θα σε κρατησουν μεχρι να σε δουν να γερνας και να μαραζωνεις ακινητος, με τη φρικη της κακιας τους, σαν υπνωτιστες. Δεν ξερεις ποσο δε μπορουν να σταματησουν. Δεν εισαι καν εσυ το θεμα εκεινη τη στιγμη, εσυ εισαι πολυ μικρουλακι για να χωρας ολη τους τη λυσσα, σου λεω το ξερουν το θεμα. Οι πληγωμενοι ανθρωποι ζουν για να σπανε τους αλλους. Ειναι η ουσια τους και ο σκοπος του πονου τους. Ειναι οι ασπρες σαλαμανδρες χωρις ματια μεσα στις σπηλιες που περπατας, και σε εκδικουνται για ολα σου τα χρωματα. Κανεις δεν ξερει γιατι το κανουν αυτο, αν γεννιουνται ετσι τελικα η αν ειναι το μεγεθος της λυπης τους τετοιο, γι’ αυτο καλυτερα να φυλαχτεις απο την αρχη. Μην τραβας την προσοχη τους. Αν αρχισεις να τους ενδιαφερεις κατι εκανες λαθος. Οι παραξενοι και οι γοητευτικοι ανθρωποι τους τραβανε οπως ο αρνητικος πολος τα ιοντα χαλκου. Αν μιλας ωραια, αν τους φερεσαι προστατευτικα, αν δουν κατι σε εσενα που τους κανει να σε κοιταξουν δευτερη φορα, οι πληγωμενοι ανθρωποι σε βαζουν στο κεντρο του οριζοντα και αρχιζεις να ζεις με ενα μεγαλο στοχο στην πλατη σου. Εισαι η πιθανοτητα. Τοτε να προσεξεις διπλα, θα γινουν ακομα πιο ησυχοι για να σε μαθουν. Θα δουν ολες τις λεπτομερειες που σε κανουν εσενα, θα σημειωσουν εκεινο το δισταγμο οταν μιλησες για καποιον που αγαπουσες και τον τροπο που κουνησες τα χερια σου για να τον διωξεις. Απο αυτη την κινηση θα τον ζωντανεψουν για να στον φερουν γυμνο και δεμενο για να σε κανουν να μαρτυρησεις. Θα δεις την αγαπη σου να λιποθυμαει στα χερια τους και θα σκεφτεις οτι ποτε δε θα φυγει αυτη η στιγμη απο πανω σου. Και εχεις και δικιο.

Το κακο που μπορουν να σου κανουν αυτοι οι πληγωμενοι δε θα σου φυγει. Θα ερθουν καινουριοι ανθρωποι και θα προσπαθησεις να τους κολλησεις λιγο απο αυτο για να ανασανεις, και θα τους δεις να πισωπατανε και να τρεχουν γιατι θα εισαι εσυ πια ο πληγωμενος ανθρωπος που πρεπει να προσεχουν. Αυτο που φερνεις μαζι σου ειναι μεταδοτικο και γρουσουζικο, και αν οι αλλοι ξερουν οσα σου λεω θα ξερουν να σε ξεχωρισουν απο μακρια. Ετσι επιβιωνουν οι πληγωμενοι ανθρωποι και ετσι αγαπανε, μοιραζονται τη ντροπη που κουβαλανε και ελπιζουν να σε κρατησουν οταν δε θα εχεις που να πας πια. Να τους φοβασαι λεμε. Να περπατας με τους χαρουμενους ανθρωπους, να μη μενεις μονος σου στα σκοταδια, δεν ξερεις τι πλασμα μπορει να καθεται εκει και σκεφτεται τον ανθρωπο που το πληγωσε. Αλλα ακομα και αν ειναι αργα, αν οντως σου ορμηξαν οι πληγωμενοι, ακου, συγκεντρωσου και ξεχασε τους. Ειναι ο μονος τροπος να τους κερδισεις. Μην σκεφτεσαι τι εγινε, μην αναρωτιεσαι. Οσο τους σκεφτεσαι θα γυρνας πισω, γιατι παντα σε αφηνουν να φυγεις δεμενο με ενα λουρι τετοιου ακριβως μηκους που τελειωνει τη στιγμη που ρωτας γιατι σου το εκαναν αυτο. Μολις απορησεις γιατι να σου συμβει εσενα κατι τετοιο, το λουρι σου φτανει στο τελος του και σε τραβανε πισω στα ποδια τους. Περπατα και καθε φορα που πας να το πεις, σκεψου κατι χαρουμενο, και αν εξασκηθεις πολυ σε αυτο, μια μερα θα εισαι αρκετα μακρια για να σταματησεις να φοβασαι. Αυτο δε θα τους αρεσει καθολου, γιατι πολυ λιγοι καταφερνουν να συγχωρησουν τον εαυτο τους που πιαστηκαν, οι πιο πολλοι βασανιζονται για πολυ μαυρο καιρο και ετσι οι πληγωμενοι εχουν παντα κατι να ασχολουνται οσο περιμενουν.

Α ναι, περιμενουν. Περιμενουν αυτον που τους εκανε ετσι η αυτον που θα τους ξεκανει. Διαβαζουν μεγαλα βιβλια για να υπολογισουν τις αποστασεις και τους χρονους. Οι πληγωμενοι σκεπαζουν τη λεια τους καθε βραδυ για να μην κρυολογησει, γιατι και αυτη την αγαπανε, και ας μην τους φαινεται. Γραφουν στεναχωρητικα τραγουδια. Σε οσους πολεμους και αν με πας θα σε νικησω, αγαπησε με αν τοσο θες να ξεψυχησω. Και ολο κλαις που δεν πεθαινω. Μονο αυτοι ξερουν ποσο αληθεια λενε οταν το λενε αυτο. Δεν τους υπερασπιζομαι, ειναι καθαρματα. Ποτε δεν καταφερνουν να γινουν καλοι, γι’αυτο περνανε μια ζωη μεσα στην ταξη και την ηρεμια, για να μην κινουν υποψιες. Οι πρωτοι πληγωμενοι κατεληξαν στο συμπερασμα οτι οι υπολοιποι ανθρωποι καθησυχαζονται τοσο πολυ απο την καθαριοτητα και την ησυχια, που γινονται εξαιρετικα συνεργασιμοι και σταθερα ανυποψιαστοι. Και οσο περνανε τα χρονια αρχιζουν πραγματικα να σεβονται αυτη τη ζωη και να περνανε ωρες και ωρες να ξεμπερδευουν κλαδιακια σε γλαστρες με θυμαρι και να κολλανε λουλουδια μεσα στις ντουλαπες τους. Οι πληγωμενοι ειναι παππουδες απο μικροι. Το χειροτερο ομως ειναι οτι ξερουν τι τους συμβαινει. Ξερουν οτι ποτε δε θα ξαναειναι εικοσι χρονων και δε θα ξαναβρεθουν σε τετοια σωματα που τρεμουλιαζουν και παρακαλανε, ολες μα ολες τις νυχτες. Τριζουν τα σαγονια τους οταν τους πιανει πανικος και μουρμουριζουν και ζητανε μια παραταση, να μπορεσουν και αυτοι να ζησουν τα χαρουμενα εικοσι τους αντι να μετρανε και να σκεφτονται. Κοιταζουν αυτους που τους ξεφυγαν με μια φαγουριστικη μανια μαζι με ανακουφιση, και μετα κοιταζουν αλλου. Ειναι τερατα οι πληγωμενοι, αλλα λυπητερα τερατα. Γι’αυτο σου λεω. Να προσεχεις πανω απο ολα τους πληγωμενους ανθρωπους, να τους προσεχεις και να τους αγαπας περισσοτερο απο τους αλλους, γιατι το πιθανοτερο ειναι οτι δεν εχουν κανεναν αλλο να θελει να το κανει αυτο.

Ο Satie και η Alina στη Χειμαρρα με τους Χειμωνανθους

2007-05-16T00:19:00.000+03:00

Απο ολες τις ιστοριες που εχω σκεφτει ποτε, εσυ εισαι η αγαπημενη μου. Εσενα φτιαχνω στο μπανιο και στο κρεβατι μου και στο εργαστηριο οταν ξεπλενω τους πιο μικρουτσικους ογκομετρικους κυλινδρους. Μερικες μερες δεν ερχεσαι, σε χανω και δε μπορω να θυμηθω που σε αφησα. Αλλες μερες με τυλιγεις τοσο τρομερα που ξεφυσαω μικρα σου κομματια και ιδρωνω λεπτομερειες που μενουν πανω στα σεντονια μου και τις βρισκω το πρωι. Εδω ειναι που με εκανες να κλαιω, εδω σταματησα και σκεφτηκα πως θα ηθελα να γινει, εδω ειδα ενα λαθος και ηταν πολυ αργα για να το ξεκανω. Απο εσενα ερχονται ολες οι μικρες ιστοριες που μου πεφτουν δεξια και αριστερα και οι μεγαλυτερες που κραταω για οταν με πιανουν οι κακες μου. Εσυ με βρηκες οταν ημουν ακομα μικρη και με επιασες να καθομαι στο κουτι και να ψαχνω κατι να με κρατησει εκει μεσα. Εσυ με κρατησες. Και απο τοτε μονο εσυ εισαι συνεχεια εκει, και μονο εσυ μπορεις να με παρηγορησεις για ολη τη βρωμια που πρεπει να περναω μεσα στο γενικο σχεδιο του μεγαλωματος. Σου εξηγω παλι και παλι οτι εγω δε μπορω να το κανω αυτο. Στο λεω απο την πρωτη δημοτικου με τα φεγγαρακια και τους Πεντοζαληδες. Και τοτε ηταν και πολυ πιο ευκολα. Μετα χειροτερεψαν ολα, ειναι αδικο μονο και μονο επειδη ειμαι εγω. Οι αλλοι μπορουν να τα περνανε αυτα. Ειναι μια βασικη διαφορα. Προσεξε, εχει νοημα. Ζουν ολη τους τη ζωη ετσι, οχι αστεια. Χωρις αυτο το μεγαλο αουτς. Να περνανε και τις βρωμιες εκεινοι, οχι εγω. Θα λεγες οτι καποιος που ειναι τοσο αφοσιωμενος στη μετριοτητα του ειναι και πιο ανθεκτικος στην ομελετα αηδιας που μπορει να του σκασει στη μουρη απο τον πρωτο οροφο. Δεν καταλαβαινεις, δε φοβουνται, γιατι δεν ξερουν τι να φοβηθουν, βλεπουν ταινιες και δεν κλαινε, ερωτευονται και δε χρειαζονται ασθενοφορα και χειρουργεια. Αγαπανε οπως αγαπησαν οι φιλοι και οι γονεις τους. Διαλεχτηκαν αναμεσα σε ολους τους πεθαμενους και ολα τα αγεννητα μωρα που περιμενουν τα καημενα με χαρτακια με νουμερα, και τι κανουν. Τι κανουν ρε ιστορια, δωσε μου ενα καλο λογο που ειναι εδω. Πες μου για ολες τις ξανθιες και ολους τους καθηγητες. Οι ξανθιες ειναι κουκλαρες με σκουρο μακιγιαζ. Οι καθηγητες περνανε εννιακοσια χρονια να μοιραζουν σημειωσεις για τη μια αυτη στιγμη που θα βρεθω να καθομαι απο κατω εγω. Ειναι απλη εξισωσοθεωρια. Ειναι η στιγμη που τα μωρα πετανε τα χαρτακια τους και σκανε χαιφαιβ και σφυριγματα. Αυτα τα μωρα με σκοτωνουν, στο ορκιζομαι. Τα βλεπω με μωβ χειλακια και ομφαλιους λωρους να αιωρουνται πανω απο τα κεφαλακια τους σαν μπαλονια και αυτο με σηκωνει απο το κρεβατι τοσο αποτελεσματικα που πεφτω στην πορτα μετωπικα και εχω ενα καρουμπαλο τη μερα. Ειναι δυνατον να μην τα βλεπει κανεις αλλος; Ειναι απιστευτα αδικο αυτο. Κανεις δεν εχει κρατησει το χαρτακι του απο τον καιρο του στην ουρα; Ρητορικο μονολογικο αποσπασμα.

Ειναι ενταξει να γκρινιαζεις μονο οσο το κρατας μεσα στο κεφαλι σου. Μετα δεν ειναι ενταξει. Γι’αυτο τα λεω σε σενα αυτα, για να μην αρχισω τα τηλεφωνα μεσα στη νυχτα να τα λεω σε ξενους. Ο παππους μου λιγο καιρο πριν πεθανει ειχε αρχισει να παιρνει τηλεφωνα παλιους του συναδερφους απο το Σαρακακη και φιλους του και να τους ρωταει ενα ματσο πραγματα που δε θυμοταν. Αυτο ηταν το πιο γοητευτικο πραγμα που εχω δει να κανει μεγαλος ανθρωπος. Καθομουν στην πορτα της κρεβατοκαμαρας και εβλεπα τον παππου μου να λυνει τα ρεμπους που του ερχοντουσαν, με εικονες αλλα χωρις ισως ονοματα και λεξεις, χωρις πια να ντρεπεται και να το παρασκεφτεται, οπως κανεις οταν εισαι μικρος. Γι’αυτο δεν πολεμαμε για τιποτα και δε μαθαινουμε και τιποτα, ειναι που δε μπορουμε να σηκωσουμε αυτο το τηλεφωνο και να ρωτησουμε ολα αυτα που δεν ξερουμε. Εγω θα σταματησω να ρωταω και να παραμπουρουμπουριαζω μονο αν πεσω σε κωμα. Αν δεν πεσω σε κωμα, και μου φαινεται οτι υπαρχουν αρκετες πιθανοτητες να μη συμβει αυτο (αν και νομιζω οτι μια μαθηματικη θεωρηση της καταστασης θα αποκαλυπτε ενα σοκαριστικο 50-50), θα ρωταω λες και αν μου εξηγησουν τι σημαινει αυτοανοσο νοσημα θα πλατσουρισω μεσα στα βατραχια απο το Magnolia μεχρι το γονατο.

Τους λεω και τους ξαναλεω οτι η ζωη δεν ειναι προβα για την κανονικη ζωη. Με πανικοβαλλουν και τους κουναω δεξια και αριστερα και μετα τους αναποδογυριζω και τους το φωναζω μεσα στο αυτι. Μετα σηκωνονται απο το πατωμα και τρομαζω ακομα περισσοτερο επειδη συνεχιζουν να με κοιτανε με το ιδιο βλεμμα κρακχοριασμενης αγελαδας. «Δε μπορει» σκεφτομαι, «Κανεις δεν ειναι τοσο ηλιθιος, μεχρι και τα παραμετσιουμ εχουν ενα αλφα επιπεδο διαυγειας οταν τα καθοδηγεις με ενα μικρο φωτακι προς το φαι τους». Τα μωρα κουνανε τα κεφαλια τους ολα μαζι και μου θυμιζουν οτι δεν εκβιαζεις τον κοσμο για να σκεφτει οπως σκεφτεσαι, με μικρα δαχτυλακια μπροστα στη μυτη μου. Τους εξηγω οτι ο μονος λογος που χτενιζω το καταιφι της παρανοιας ειναι το ποσο φριχτα ασχημα περναω εγω απο μονη μου. Μου απαντανε οτι και εγω αρνηθηκα να δω το λαθος, οταν μου το εδειχνε καθε δυνατη και αδυνατη Μαριλιζα, κατω απο τα σκεπασματα, μπουκωμενη με πεννες και κετσαπ, τυλιγμενη με μια πετσετα, προφυλαγμενη απο τον εμετο του διπλανου στο πουλμαν απο την Πατρα. Σοκαρομαι και γουρλωνω τα ματια μου για να το δειξω. Ποτε δεν πιστευα οτι τα μωρα θα το χρησιμοποιουσαν αυτο. Νομιζα οτι με υποστηριζαν, με ολη μου την υπεροχη ειλικρινεια και τον αυθορμητο αυθορμητισμο που με κανει τοσο γοησσα και δινει στη ζωη μου εναν αναλαφρο αερα αλαζονικης περιπετειας. Μου δειχνουν κατι πισω μου, και βλεπω την καταρα του Καζαντζακη την ιδια, το διαβολο, την ενοχη, την ηλιθιοτητα και το Μπραντ Πιτ με το σκατενιο Se7en κοντομανικο του, και αυτο το πραγμα με χαιρεταει και σηκωνει ενα κοκκινο τουβλο με λεξεις πανω και το ανεμιζει σαν σημαια. Αυτο περπαταει πισω μου, αυτο μου κανει σκια οταν δενω τα κορδονια μου, αυτο το βρωμερο πραγμα μου κανει παρεα και οταν περναω Σαββατοκυριακα στο εργαστηριο, νομιζω. «Δε μπορει να λες και συ το ιδιο» του φωναζω και παω καταπανω του απειλητικα. «Ειμασταν συμφωνοι για το ποσο σωστο ειναι να μην κοροιδευεις καποιον οταν θες κατι αλλο». Το πραγμα σκυβει πανω απο το τουβλο και γραφει κατι. Μου το δειχνει. ΕΣΥ ΟΜΩΣ ΗΘΕΛΕΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΕΝΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ, ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΗ. Το κοιταω με ανοιχτο το στομα και το χαστουκιζω πριν προλαβω να κρατηθω. Εχω ενα βιαιο ντεζαβου με το Πλασμα Στον Υπογειο, απο εκεινο το βιβλιο, που κρατουσε το μεγαλο διαβητη και ετρεχε μεσα στο τουνελ του μετρο. Ωστε ετσι ειναι οταν κανεις λαθος.

Καθομαι διπλα σου ιστορια, και σκεφτομαι ποσο λαθος εκανα για το τι λαθος εκανα. Το ποσες φορες επαναλαμβανεται η λεξη λαθος με διασκεδαζει για λιγο και αφαιρουμαι. Μετα ξανασυγκεντρωνομαι και συζηταω λιγο με τον εαυτο μου. «Ειναι δυνατον να ειμαι ενα τοσο κακομοιρικο κλισε απο ταινια με τη Μεγκ Ραιαν?» αναρωτιεμαι. «Ειναι δυνατον να εχω εγκεφαλικο ριπιτ το What Goes Around Comes Around, λες και εχει την παραμικρη σχεση με το οτι επαθα οτι εκανα και εγω?» Στην ταινια η Μεγκ θα αναρωτηθει *πολυ αργα* αν αξιζε ολος ο κακος χαμος. Καθεται στο θαλαμο διπλα στην Αψιδα του Θριαμβου και για πρωτη φορα σκεφτεται τα σημαντικα πραγματα. Βλεπει μια κιθαρα με αυτοκολλητα και την εικονα με τα νυχια που τρεχουν καθετα πισω απο την πορτα. Βλεπει ενα μπλε φορεμα με ασπρες βουλες στην οδο Δασους και ενα μικρο μπουκλακι γεματο λυπη. Ενα κιτρινο παπακι στο χορταρι και ντονατς μαζι με φαντες με το Not Another Teen Movie. Νομιζει οτι ξερει που εφταιξε και τι θα εκανε διαφορετικα, αλλα τωρα βλεπει οτι ισως μαλλον μπορει να επρεπε να ειχε παρει και εισητηριο Ιντερσιτι μαζι με την καρτα για το κινητο σου. Μετα ξαναγινομαι εγω και οχι η Μεγκ, και σοβαρευομαι.

Ιστορια, γραφε.

Συγνωμη για πρωτη φορα με νοημα. Συγνωμη επειδη ξερω για τι ζηταω συγνωμη. Συγνωμη για εφτα ζωες πριν και αλλες εφτα της Σουκι που εμεινε μονο μισο βραδυ. Συγνωμη για την περιπτωση που θα το διαβασεις αυτο, ειναι ενας τυπος με μπλογκ που ολο μιλαει στην κοπελα που ακομα αγαπαει, και της λεει κατι τετοια αλητηρια που πολυ μου αρεσουν. «Ξερω οτι με διαβαζεις, Μαρα» και τετοια. Οσο γκει και να ακουστει, δε θα το κανα ετσι αν ηξερα τι παιζει απο την αλλη, γιατι δεν το σκεφτηκα και καθολου. Νομιζα οτι ειναι τοσο ευκολο να σου συμβαινει οσο και να το προκαλεις, θεμα διαλογου καθαρα και αποκλειστικα, ενας το λεει, ο αλλος το ακουει, και με τους επομενους αλλαζει. Συγνωμη αν δεν εφυγα αρκετα γρηγορα και σε εκανα να νομιζεις πραγματα, γιατι αυτο ειναι μεγαλη βρωμια, στο λεω τωρα που μπορω. Ξερω οτι αυτο αλλαζει shit οπως πολυ σωστα θα παρατηρουσε και η Στεφανια, αλλα το λεω μωρε, το λεω για να μην ειμαι και εγω ενας απο αυτους τους ανθρωπους-πτωματα με τα λυπημενα απολογητικα χαμογελα. Δε ζηταω συγνωμη για αυτα που νομιζεις, σιγα και μη ζητησω αλλα συγνωμη σε αυτη τη ζωη, αρκετα, αλλα συγνωμιαζω εσενα και μαζι συγχωρω εμενα για ολο τον πονο μου και τα κλαματα μου. Σου ζηταω συγνωμη για οτι περασα εγω, με πιανεις? Ιστορια, ελπιζω να γραφεις, το καλο που σου θελω να γραφεις, θελω να υπαρχουν αυτα στο ιδιο κουτι με εμενα, θελω να κρατησω τις ντροπες και τις μαυριλες μου διπλα στη ΝΑΣΑ και τις φρεζες.

Βλεπεις γιατι εισαι η αγαπημενη μου. Καμια απο τις αλλες ιστοριες δεν εχει τοσο ανελεητο πινγκ πονγκ κακιας και καλοσυνης. Δε χωρανε παντου οι συγνωμες και τα σπρωξιματα. Μερικες ιστοριες εχουν το ολο επικο «Στ’αγρια τα καστρα πολεμαω, και ετσι τους χρονους μου μετρω» εμβατηριο και αλλες ειναι σαν το fur Alina, ενα πιανακι και πολυ μα πολυ κλαμα. Αναρωτιεμαι αν κλαινε ετσι μονο οι γυναικες, η οι γυναικες που πονεσαν, η ολοι οσοι πονεσαν, η κανενας ποτε στον κοσμο. Αναρωτιεμαι αν το κλαμα ειναι το λεμονοζουμι που κανει το μελανι σου να εμφανιζεται, ιστορια. Αναρωτιεμαι αν η Αλινα ειναι η ηταν οντως οπως η μουσικη της, γιατι αν ισχυει αυτο θα ηταν πολυ φανταστικο κοριτσι. Αναρωτιεμαι ποσο μακρια εξω απο το χαρτη πρεπει να βγεις μεχρι να απλωθει το χερακι που θα σε φερει πισω στον κοσμο των χαρουμενων, ποσα μιλια κλαμα κολυμπαμε με τα μωρα απο πανω να τσιριζουν και να κουνανε πονπονακια απο εφημεριδοσκισματα. Και τελικα αναρωτιεμαι τι χερακι ειναι αυτο που σε βουταει, σε βγαζει εξω με προσοχη για να μη σπασει τα πλευρα σου που ειναι σαν μωρου ιπποποταμου απο το τοσο αλατι, και σε ξαναμαθαινει να μη φοβασαι και να κλαις μονο με ταινιες με τη Μεγκ Ραιαν. Κατσε μαζι μου ιστορια, μεινε σημερα, σε λιγο θα με παρει ο υπνος και θα σταματησω να ρωταω.

Θα Γδερνουν, Πριγκηπα

2007-04-29T17:36:00.000+03:00

Το μωρο-νταβατζης συνανταει το Μαλκο στην παιδικη χαρα πισω απο το Μπλου. Τον βρισκει να καθεται κατω απο ενα δεντρο-γλυπτο απο αλατα ουρικου οξεος, γιατι εχει πλακα να μιλας επιστημονικα. «Παλι εσυ, ετσι?» «Παλι εγω, μωρε.» Παλι σκαλες στο Μομπετερ και στο Μαντ, παλι IRC και Πολυδροσο. Ο Μαλκο του λεει για κορδονια, αρκουδες στο σκοταδι και την ορχηστρα που παιζει Χατζηγιαννη. Το μωρο ξεκαρδιζεται στα γελια και σοβαρευει πολλες φορες. «Ποσα χρονια σε ξερω, ε» με μια διασκεδασμενη παραιτηση στα μουτρα και ενα χαλασμενο φερμουαρ. Παλιοκατασταση, αν θελω να ξερω. «Ακου» σκεφτεται το μωρο, «ακου τι πρεπει να κανεις».

Θα ερθεις κατω απο το σπιτι μου μολις κοιμηθουν ολοι, μεχρι και η Χριστινα που κοιμαται αργα. Θα με παρεις τηλεφωνο και θα μιλαμε ψιθυριστα και οι δυο και θα μου πεις να βγω στο μπαλκονι και θα βγω. Θα μου πεις «κατεβα γιατι φευγουμε» την ωρα που ο γατος θα ανεβαινει την κληματαρια. Θα σε σκυλοβρισω, ψιθυριστα παντα, και θα σου λεω να φυγεις, και με το ενα χερι θα κραταω το τηλεφωνο και με το αλλο θα πεταω πραγματα στο σακο μου. Εσυ εκεινη την ωρα πρεπει να κανεις ειρωνικα ναι ναι και να μου ανεμιζεις με θρασος μια Μαρς και ο γατος θα με κοιταξει παραιτημενα και θα κατεβω ησυχα ησυχα ολες τις σκαλες. Θα βουτηξουμε το Saxo του θειου μου και θα κανουμε μερικες χειροφρενιες στον πεζοδρομο. Μετα θα φυγουμε στα σοβαρα. «Για που ακριβως» θα αναρωτηθω για λιγουλακι, και μετα θα κοιμηθω γιατι θα ειναι και αργα. Θα ξυπνησω καπου στη Λαμια. Θα μπουκωθουμε πρωινο στο Olympus plaza, που ποτε δεν εμαθα ακριβως που τοποθετειται, και μετα θα ξαναπιασουμε το οδηγημα. Θελω να μου λες ιστοριες ομως, αλλιως θα κοιμαμαι συνεχεια. Θα εχουμε μονο ραδιοφωνο στο αμαξι και θα κανω μανιακο ζαπινγκ μεχρι που θα πιανουμε φορτηγατζηδες και ραδιοταξι. Χωραφια ρε φιλε, κοιτα κατι μερη. Κοιτα κατι μερη εκει στη Ραψανη, που ενταξει, δεν υπαρχει τετοιο μερος με τετοιο ποταμι. Κυλινδρομυλος, Ψητο στα καρβουνα, μιαμ, φαι. Μονο στην Ελλαδα εχει νοημα η Φαντα, Μαλκο. Το παλιο αστειο με το θειο μου στο σταθμο της Λαρισας με δυο κοτες στα χερια στο’χω πει?

«Ξερω ακομα περισσοτερα», του ειπα. «Οπως π.χ. ποσους θυρωρους εχει η κολαση και ποσες πουτανες το Novorozinski. Γελασε και ειπε: Ακους αυτη την υπεροχη μουσικη? «Δεν ειναι μουσικη», απαντησα, «Ειμαι εγω που καταστρεφω τη ζωη μου».

Και αλλα τετοια. Σε θυμαμαι οσο τρεχουμε στην Εθνικη και κοιταω σαλιωμενα μωρα να κανουν μουρες στο τζαμι. Σε θυμαμαι στη Θεσσαλονικη εξω απο το Μπερλιν. Ωστε Ντουμπροβνικς απαγγελνε ο σιχαμενος. Ωστε δε βουτηξαμε τη Σπηλιαδα οταν επρεπε και τωρα εχουμε μονο αυτο το καθυστερημενο αμαξακι που μυριζει Chemistry της Clinique απο το θειο. Σου λεω, εχει νοημα. Στο λεω και στο σημειωμα μου μεσα στο Burroughs. Ακουμπαω τις πατουσες μου πανω στο ραδιοφωνο και στο λεω. Γινεται βραδυ και διπλα μας τρεχουν σκυλια Αγιου Βερναρδου με γυαλια πιλοτων και την εφημεριδα για το Στοιχημα. Περναμε απο βρωμερα σκυλαδικα, παρακαλαω αρκετα, θριαμβος. Κρυβομαι πισω σου και πεταμε πατημενα γαρυφαλλα, σιχαμενα νεκρολουλουδα σε χοντρους με λαδωμενα μαλλια και γυναικες απο δικες σου ιστοριες. Βουταω φρουτα απο διαφορα τραπεζια και μασουλαω ακτινιδια. Θελω να παω στην τουαλετα, με τραβολογας και βγαινουμε εξω. Κανω πιπι σε ενα βενζιναδικο και οπως γυριζω στο αμαξι μενω καγκελο γιατι διπλα στο μικρουτσικο Saxo εχει σταματησει η πιο φανταστικη νταλικα ολων των αιωνων και σε βρισκω να μιλας με τον τυπο λες και τον ξερεις, που να σε παρει. Μονο με σενα αυτα, σοβαρα στο λεω. Εχει φωτακια και γυμνες απο το 80, ζω το ονειρο μου, στεκομαι διπλα στη ροδα και εχουμε το ιδιο υψος. Τρεχω απο πισω για να δω απο κοντα το αυτοκολλητο με το μακρυ σκυλι. «Το μακρυ σκυλι» λεω μονη μου με σεβασμο. Η νταλικα που εκανε βουητο απο μακρια καθε βραδυ πριν κοιμηθω. Η νταλικα που γυριζει ολο τον κοσμο. Η νταλικα με τα φωτακια διπλα στη θαλασσα, στον Αγιο Κωνσταντινο. «Ωραιος ο τρακτορας» λεω τελικα, για να μη με περασετε και για κοριτσι. Κανεις δε γελαει και με ξαναπιανει πιπι.

Μερες, σοβαρα, μερες μπορω να το κανω αυτο. Κοιτα, βρες ενα τροπο να μας παρει μερες να γυρισουμε την Ελλαδα. Δεν ξερω τιποτα, εχουμε δουλεια, α, Πριγκηπα. Αυτο το ειπε ο Ασλανογλου, οχι απαραιτητα εγω. Ειπε πολλα συγκλονιστικα στον Πριγκηπα. Καθομαι σα Βουδας χωρις να φοραω ζωνη στο μπροστινο καθισμα και σου διαβαζω απο τις Ωδες και κανω τη φωνη της Φαραντουρη για να μη βαλω τα κλαματα και τρακαρουμε.

Πριγκηπα, γυρισα και ειδα τον αρρωστο ηλιο στις πορτοκαλιες

Ειδα τα νυχτολουλουδα στο παλατι σου και τις κατακλειστες γριλιες

Και τ’αλογα σου συλλογισμενα να βοσκουν στη χλοη.

Γιατι τα κτηματα δοθηκαν για το τιποτα, τα οικοσημα

της αιωνιας βασιλειας σου στο εφημερο αισθημα.

Στις μαρμαρινες σκαλες, στα ανακλιντρα μιας επιχρυσης δοξας

με πηραν τ’αναφιλητα

το αιμα σου μας δοθηκε, Πριγκηπα, δε μας ανηκει.

Και σκεφτομαι τη βιλα του Ιολα, λες και εχει την οποιαδηποτε σχεση με το οτιδηποτε. Κανω το συνηθισμενο μονολογο για το ποιος ειναι ο Πριγκηπας και αναρωτιεμαι αν οι φιλοβασιλικοι παππουδες χορεψαν ποτε αυτα τα επικα γκει χορευτικα οπως στη Μελωδια της Ευτυχιας, με παρασημα και την πανασχημη πριγκηπισσα Σοφια με τις αυταρες. Ελα να περπατησουμε μια μικροσκοπικη φορα μεσα σε αυτα τα χωραφια, να κανουμε ενα τσιγαρο ανασκελα κατω απο αυτα τα εκπληκτικα ποτιστηρια-φοινικες. Να κατσουμε εκει σαν ξερα δερματα φιδιων και να ξαναλεμε αν θα νοιαζοτανε κανεις αν παθαινε καρκινο η Ευη Θωδη. Δε σε σκοτωσανε τα συλλογισμενα αλογα, αληθεια πες μου. Οταν ημουν μικρο φοβομουν λιγο στο αμαξι. Εκανα και απειρους εμετους, ειχαμε στανταρ πιτ στοπς εμετου εγω και η Χριστινα, λιγο μετα την Κονιτσα. Και ετσι, φτανουμε στη Θεσσαλονικη.

Λιγο πριν μπεις στην πολη, εκει Καλοχωρι καπου, ειναι τρομερο μερος παλι. Μας πηγαν εκει με τη Μορφολογια Ασπονδυλων και αγαπησα τα βαλτερα θαλασσονερα. Σταματα λιγο να σου δειξω. Κοιταξε τα πως κοιμουνται και πως κολυμπανε ολα μαζι σα μυγακια του νερου. Το συμπαν των μικρουληδων. Πολυποδοι μικρουληδες με οκτακοσια ματια ο καθενας που ζουν μεσα σε λαδερα νερα που μυριζουν σαν πορδη απο τανκερ. Διπλα σε μυστηρια πτωματοδεντρα και παπαρουνες, υπαρχει σοβαρα αλλο μερος σαν την Ελλαδα? Θελω τσουρεκι απο τον Τερκενλη και θελω να σου δειξω το γρουσουζικο σπιτι μου στην Ικτινου. Περναμε απο κατω και το μουντζωνουμε και μαζι διωχνουμε και τους καλλικαντζαρους και τα μουχλιασμενα πατωματα αυτου του απαισιου φθινοπωρου. Σταματαμε εκει που ηταν η Σπηλιαδα, ησυχια, το μονο που ακουγεται ειναι το μασουλημα μου και τα δαχτυλα σου στο τιμονι. Σου’χω πει οτι εχω δει ενα μικρο ροζ σκυλοψαρακι στο λιμανι ενα βραδυ? Αμε. Και μια μεδουσα-τερας οταν κατσαμε με τη Στεφι και καιγαμε με μισος τις σημειωσεις της Οικολογιας. Εκει ειδα και το πρωτο μου σουρεαλ ηλιοβασιλεμα πισω απο τους γερανους στην αλλη ακρη του λιμανιου. Πολυ ησυχος εισαι, φοβαμαι να πω δικα σου πραγματα και σε κανω να μη μιλας. Πες για το στρατο, οριστε. Εκει ειμαστε ασφαλεις. Αρχιζεις την ιστορια με το βρωμιαρη και την αναβολη και ξαναξεκιναμε. Τωρα παμε στα μερη σου, φιλε Μαλκο. Σερρες, Δραμα, Κοζανη, και φυσικα Ξανθη. Παμε να δουμε το στρατοπεδο, Να σταματησουμε λιγο σ’αυτο το δασος με τις καστανιες και στο αλλο που εχει ενα στρωμα απο φυλλα εναμισι μετρο. Εχει ορχιδεες απο κατω, στο λεω. Αλλα πτωματολουλουδα αυτα, μαζι με αηδιαστικα μανιταρακια και μπελαντονες. Και το eleagnifolium το ατιμο, μια ζωη μωβ αστερακια. Κοιτα κατι τεραστια μυρμηγκια. Και σκουληκια κατω απο τις πετρες, ολιγοχαιτοι? Δεν προσεχα εκεινη τη μερα, ειμαι τελειως ρεζιλικι βιολογος.

Βρωμοκοπαμε ρετσινια και τετοια προστυχα.

Μαυρα ελατα και επιταφιοι. Αυτο σου λεω μονο. Πριγκηπα, δε μιλας και λεω η ωρα αργει ακομα. Σταματαμε για να αγορασω την Eroica. Ασιχτιρι, μουρμουριζω, ετσι, ολο μαζι και το κοιταω λες και θα βγει κανενα τρομακτικο παιδακι απο το χαρτι και θα με χαστουκισει. Το πιο τρομακτικο βιβλιο ολης της αιωνιοτητας, να το παρουμε μαζι μας να μας προσεχει. Εχεις καταλαβει που παμε, η μονο εγω ξερω?

-Θα σου πω τι μου εχει πει η γιαγια μου η Ελισαβετ για τον Ταξιαρχη.

-Ποιον απ’ολους?

-Το μαυρο Ταξιαρχη, της Μυτιληνης.

-Ενταξει.

-Ακου εδω. Ο Ταξιαρχης αυτος ειναι που μαζευει τις ψυχες οταν ερχεται η ωρα τους. Λενε οτι σηκωθηκε μεσα απο αιμα και λασπη μετα απο μια τρελη σφαγη σε ενα μοναστηρι. Καθε χρονο στη γιορτη του βγαινει απο την εικονα του και κανει γυρες. Οποιο σπιτι εχει απλωμενα ρουχα εκεινο το βραδυ το βαζει σημαδι. Το παρακολουθει συνεχεια μεχρι να ερθει η ωρα να κανει κολεκτ, αν με πιανεις. Γι’αυτο εμεις δεν απλωνουμε τοτε.

-Και φαντασου οτι χανουμε σχολειο για τον τυπο

-Ειναι καλος, κατα τη γιαγια Ε. Μονο αυτον αγαπαει.

-Συμφωνοι.

Ειναι δυσκολο να εντοπισεις τον Ταξιαρχη, προφανως. Δεν ειναι σαν αυτο το μερος στα Τεμπη που εχει απεξω τους παγκους με τα ματοχαντρακια και τις εικονες. Μιλαμε για ατομο που ταμπουρωνεται στα σκοταδια και παρακολουθει σπιτια εδω και μερικους αιωνες. Δεν ειμαστε και πολυ με τα καλα μας, Πριγκηπα Μαλκο. Εισαι με το μερος μου, πρεπει να αποφασισεις αυτη τη στιγμη, μη λυγισεις πανω που θα τον στριμωξουμε. Αυτο μας ελειπε, μονο εσυ εισαι μαζι μου τοσα απειρα χρονια, και πριν απο αυτη τη ζωη μη σου πω, χωρις να με πεις Αγια Αθανασια του Αιγαλεω. Γι’αυτο δεν απαντας σοβαρα οταν σε ρωταει ο Μαλκο ποσα χρονια σε ξερει. Τι να πεις. «Ε κανα-δυο Ιουρασια, καπου εκει πανω-κατω». Δεν το λες.

Που ειναι πια αυτη η Μαρς μου.

Φοραμε και γυαλια ηλιου και βλαμμενα καπελα που λενε Βιομηχανικα Σφαγεια Βεροιας πανω. Ειμαστε πολυ γελοιοι για να φοβομαστε εδω που φτασαμε. Αφηνουμε το θειομομπιλ και συνεχιζουμε με τα ποδια. Ενταξει, για κρατα με μια, οχι τιποτα, για να μη ντραπω τα γιασεμια. «Θα το λεγες Ροδοπη τωρα αυτο το μερος? Ειναι και προστατευομενο χα χα φακιν χα». «Αν το σκεφτεις, αναμεσα σε λυκους, αρκουδες και τον τυπο, ε, δε θελει και σεκιουριτα με γαλοτσες». Γελαω παλι και κοβομαι σε ενα κλαδι. Κοριτσια, ρε παιδι μου. Μονο εσυ με κρατας για να μην ουρλιαξω, εχω επισημα μισοτρελαθει απο το φοβο μου. Ξανασκονταφτω και ριχνω ενα βρισιδι στο τιποτα, και μετα βλεπω που εχω σκονταψει. Ησυχια.

Κανουμε πραγματικα εντονοτατη ησυχια οσο κοιταμε που σκονταψα.

Για πολλη ωρα. Ειναι ενα κομμενο φτερο. Λαθος, παμε παλι. Ειναι ενα κομμενο γιγαντιο φτερο απο κατι. Κατι χωρις ονομα και σιγουρα, σιγουρα χωρις καρτ-βιζιτ (αλλη μια γιαγια Ελισαβετ στιγμη). Παω να πω κατι, τα ποδια μου προσπαθουν να γυρισουν τον κορμο μου 180 και να πανε για κανενα γαλακτομπουρεκο. Και μετα μου σηκωνεις ησυχα ησυχα το κεφαλι μου και μου δειχνεις γυρω μας. Ενταξει, αυτο δε στο λεω, μεχρι και εγω παραληρω, ακουσε με, υπαρχουν παντου φτερα, μαυρα τεραστια καταραμενα φτερα. Αναρωτιεμαι γιατι δεν πηρα καμια Καινη Διαθηκη αντι για την ηλιθια την Εροικα. «Ρε, θα πω ενα Πιστευω». «Καλα, δεν προκειται, μην το σκεφτεσαι καν, θα γελασω και θα τα ξυπνησουμε ξερωγωσεφαση». «Να καπνισω?» «Με ρωτας?» «Οντως, ισως πρεπει να σκουντηξω κανενα απο αυτα και να ζητησω αδεια, γαμω τον συμβολιστικο μετασυμβολισμο μου μεσα». Στεκομαστε διπλα-διπλα σαν κατουρημενα νηπιαγωγακια και παρολα αυτα εισαι τεραστια ανακουφιση. Εισαι Η Ανακουφιση Στα Χρονια Της Χολερας, η κατι.

Τον ακουμε ομως τωρα. Τον ακουμε εξω απο τα κεφαλια μας δηλαδη, γιατι μεχρι τωρα απλα ψοφοπεθαιναμε μεταφορικα. Ερχεται απο πισω μας και κλεινω τα ματια μου μπας και δε μας δει. Αναρωτιεμαι πως ειναι, εχω ενα οραμα Κοργιαλα με φωτοστεφανο και μετα μου κοβεται το υφακι γιατι στεκεται μπροστα μας και μας παρατηρει. Τον ακουω να παιρνει ανασες σαν λαχανιασμενο λυκοσκυλο και ανοιγω το ενα μου ματι. Ανοιγω και το αλλο και μετα γινονται και τα δυο σαν τηγανια απο κατι που σε μια εκκλησια θα ελεγα δεος. Κοιταω και εσενα να δω αν εδω τουλαχιστον σου’χει φυγει η μαγκια, ατιμη σπειροχαιτη. Κοιτα ηρεμια. Αποκλειεται, εχεις κατατρομαξει, στεκομαστε σαν πηρουνια μπροστα σε ενα διμετρο λασπωμενο πουμα, αυτο μου’ρχεται, ειναι ανεξελεγκτο το εγκεφαλικο μου μπουρου αυτη τη στιγμη. Κανει ενα βημα πισω και τα δεντρα ανοιγουν γυρω μας και τα φτερα τρεμουλιαζουν ολα μαζι και σηκωνονται μισο μετρο απο το εδαφος σαν μικρα ιπταμενα χαλια. Ο μονος ηρεμος εδω περα ειναι εκεινος, πεταει κατω μια βρωμικη σακουλα που εφερε μαζι του και μας κοιταει, η τουλαχιστον ετσι νομιζω απο τη γενικη κατευθυνση του προσωπου του.

Πιανω με το ενα μου χερι εσενα και με το αλλο την Εροικα και μας παω και τους τρεις πιο κοντα και καθομαστε κατω. Ανοιγω το βιβλιο τυχαια και αρχιζω να διαβαζω λες και δεν καθομαστε μεσα σε δεντρα και φτερα και εναν πραγματικα επικινδυνο μουγκιασμενο αγγελο. Νατο, το σκεφτηκα και το καταλαβε οτι το σκεφτηκα και ερχεται και στεκεται απο πανω μας και τα διαολεμενα τα φτερα σηκωνονται πανυψηλα και ανοιγοκλεινουν λες και ειναι ακομα κολλημενα σε οτιδηποτε ηταν κολλημενα στην αρχη και ειναι τοσα πολλα που κανουν ενα τρομερο στακατο απο χαρτι που σκιζεται, που σου κοβει το αιμα εβδομηντα φορες και παλι απο την αρχη. Εκει το χανω για τα καλα και βλεπω μεγαλα κοκκινα Χ πανω σε πορτες και πανω σε πλατες ανθρωπων και τοσοδουλικα χερακια να κανουν το μικρο το μπιρι-μπιρι και γιαγιαδες να γονατιζουν και να φιλανε θολα τζαμια. Εκει βλεπω και μενα που περπαταω αναμεσα στα δεντρα μαζι σου και βλεπω και πανω μας τα σημαδια και γελαμε λες και δε μας περιμενει μεσα στην ησυχια και τις λασπες. «Σιγα το νεο», τσιριζω καπου εκει μεσα στον κακο χαμο, με οτι εμεινε απο τα Βιομηχανικα Σφαγεια Βεροιας και ενα φτερο κατω απο το σαγονι μου. «Σιγα το νεο» λεει και εκεινος, και με βοηθαει να σηκωθω. «Αιμα, λασπη, πολυς καιρος για μενα και λιγος για ολους τους αλλους».
Οπως φευγουμε γυριζω και του αφηνω την Εροικα και τη Μαρς μου.

Παντιερα Κιτρινη, Σινιαλο Του Νερου

2007-04-29T17:34:00.000+03:00

δεν προκειται να γραψω στα αγγλικα για τον Καββαδια ομως. μην τα κανουμε Λιβ Γιορ Μιθ Ιν Γκρισ και ολα. τι γινεται με τον Καββαδια. με τον Καββαδια γινεται το εξης. τον εχεις στο κεφαλι σου με εναν αλφα σεβασμο, χωρις ομως να σου λεει και κατι εδω που τα λεμε, με δεδομενο οτι εισαι ενα κοριτσακι 17 χρονων που απλα στουμπωνει το Λυχνο του Αλαδδινου στην ιδια κασετα με το Nothing Else Matters και το It Must Have Been Love. αυτο το κανεις γιατι σου κολλαει στο κεφαλι το στιχουργικο του θεματος και σου φαινεται οτι εκει που λεει "στην αγορα του Αλιτζεριου δεμενη να σε συρω" αναστατωνεσαι, αλλα μαδερφακερ, δεν εχεις ιδεα γιατι συμβαινει αυτο και οι Κατσιμιχες ειναι ηδη λιγο πασε. οποτε τον αφηνεις τον Καββαδια να κοιμαται εκει που κοιμαται και περνανε και 8 χρονια. μετα εισαι 25 χρονων, ειναι 19 φεβρουαριου, παιζεις τετρις και θες κατι να ακουσεις γιατι κανεις εντυπωσιακα καλυτερο σκορ με μουσικη, οπως ξερουν ολοι. εδω ειμαστε.

Γιατι Εβαλα Τα Κλαματα Οταν Ακουσα Το Σταυρο Του Νοτου - Ποιητικη Συλλογη της Μαριας-Ελισαβετ Δερβενη

μου ειναι αδυνατον να παρω στα σοβαρα το Θανο Μικρουτσικο. δεν ειναι επιλογη να τον παρω στα σοβαρα. ειναι ο Θανος Μικρουτσικος, δηλαδη. δεν ειναι μικρο πραγμα να καθεσαι στο σαλονι σου πανω απο το πιανο σου και να ξεζουμιζεσαι για να βρεις σε τι τονο να τραγουδησει ο Κουτρας για τους πεντε κολασμενους του Κολομβου, και να σε παιρνει ο ενας Κατσιμιχας (η ο αλλος, δεν τους εχω τελειως εξακριβωμενους ) χεσμενος στα γελια και να σου λεει "ρε μαλακα Θανο, ο αδερφος σου τραγουδαει το Κουτσουρακι στην Ερτ2". πρεπει να σου σκοτωνει τον ανδρισμο το θεμα. αλλα ο σωστος Μικρουτσικος θριαμβευει στο τελος. χτες το βραδυ ακουσα το Σταυρο του Νοτου πεντεξι φορες. δεν το ειχα ξανακουσει, που να παρει. δεν ηξερα. εχουμε το Μαραμπου στο σπιτι μας, αλλα το προβλημα ειναι οτι εχουμε και μια σειρα απο εγκυκλοπαιδειες με τα μεγαλα μουσεια του κοσμου, και το Πραδο παντα με σοκαρε αρκετα για να το αφησω και να διαβαζω για συφιλιασμενους ναυτες. κατανοητο νομιζω. θυμιζεις καμαρες κλειστες, στερια μυριζεις νομιζω. ηλιθια μικρα Μαριλιζακια.

λοιπον, να μιλησουμε για τους αληθινους πειρατες. οι αληθινοι πειρατες δεν αραζουν στα πλοια κανενα διχρονο για να γυρισουν μετα σπιτι τους και να γινουν σχεδιαστες μοδας. γιε μου που πας; μανα θα παω στα καραβια φαση. το εννοουν οι ανθρωποι. οι αληθινοι πειρατες ξερουν οτι το θεμα δεν ειναι καν η θαλασσα η ιδια, οσο και να τους δαιμονιζει και να τους κανει να περνανε 40 χρονια μεσα σε τανκερς και φορτηγα. εγω πιχι εχω προβλημα με τη θαλασσα. δε μ'αρεσει. αλλα η θαλασσα των πειρατων ειναι αλλο πραγμα. και ο Καββαδιας το ηξερε αυτο, γιαυτο και η θαλασσα του ειναι κακια και μαυρη και τεραστια και η θαλασσα μπαινει και σε ολα τα λιμανια και μεσα στα αμπαρια και στους ασυρματους και στις γυναικες και παντου. το θεμα ειναι μια ζωη που δεν ειναι καθαρη και ησυχη, και ανθρωποι που δε σκεφτηκαν να μεινουν ηρεμοι και καλοι, με τους φιλους τους και τις αρρωστιες τους και τους βλαμμενους φοβους τους. Τη νυχτα οι ναυτες κυνηγανε το φεγγαρι. Nα, αυτα ζηλευω. αλλα εδω ειναι η δυναμη του Καββαδια. μιλαει σε ολους τους ανθρωπους που περιμενουν να ακουσουν κατι. και χωρις να υποσχεται παραμυθια. οταν περιμενεις να ακουσεις κατι, το θες βρωμικο και αρρωστιαρικο, θες να μπορεσεις να το καταλαβεις και να το δεις μπροστα σου για να ξερεις που πρεπει να πας. οι πειρατες ειναι ετσι, οπως και να το κανουμε. περιμενουν μεχρι να ξυπνησει η θαλασσα, και μετα τερμα, την ακολουθουν που να καει ο κοσμος. γιατι αν αγαπας κατι, το αγαπας και το θες χωρις να εχεις επιλογη, και αν δοκιμασεις να το αφησεις μενεις λυπημενος. σαλταρει ο γλαρος, απλα πραγματα.

και, καταραμενε Καββαδια, πως μιλας για τις γυναικες. χορεψε πανω στο φτερο του καρχαρια, ρε Καββαδια; το φιδι σκιζεται στο βραχο με τη σμερνα; λυπησου μας, εχουμε και καρδιες. βεβαια και ο Καββαδιας αγαπησε. ειχε τη γοργονα του. Γεματη φυκια και ροδανθη, αμφιβια Μοιρα. μεγαλη υποθεση οι γοργονες για τους ναυτικους. μεχρι και στις πλωρες τις ειχανε ξυλινες. τι με κοιτας; θα σου θυμησω εγω που με ειδες, γοργονα.
Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ηρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.
ζημιες, πολλες ζημιες γινονται εδω μεσα, απο τη νυχτα που θεμελιωναν τις πυραμιδες. εδω κοντα σου, χρονια ασαλευτος να μενω, ως να μου γινεις μοιρα, θανατος και πετρα. τωρα εγω λεω οτι αυτη ειναι η αγαπη. και να σημειωθει οτι εγω δεν ειμαι πειρατης, ειμαι ενας φλωρος που δεν ξεχωριζει τον πισινο του απο τον αγκωνα του. αλλα καταλαβαινω τι λεει ο ανθρωπος. και αγαπαμε πολλα ιδια πραγματα, και καταληγω να αγαπαω τον Καββαδια για ολους τους αστερισμους και τους ζωγραφους του, και ας μην εχω ιδεα τι ειναι τα στραλια. η λαμαρινα, η λαμαρινα ολα τα σβηνει. γεγονος.

προσπαθω να πω οτι ο Καββαδιας ηταν μεγαλος. δε μου βγαινει εξαιρετικα καλα και συγχυζομαι, αλλα το νοημα παραμενει. ειναι παλι αυτο το διαολεμενο πραγμα, αυτοι οι τυποι που μιλανε ετσι, και δε μιλανε στον αερα αλλα στα μεσα των ανθρωπων. και οταν καταφερνεις να ταραξεις ενα μικρο, 50 χρονια μετα που εγραψες το οτιδηποτε, κατι κανεις σωστα, Καββαδια. κατι κανεις πολυ σωστα εκει που καθεσαι και γραφεις με το σκουφι σου, σε οποιο εξωτικο μερος εισαι σημερα το βραδυ. που οκ, μπορει να ειναι και η Θεσσαλονικη, αν σκεφτει κανεις τι ποιημα της εγραψες. ξερεις τι ερχεται. κριμα που πεθανες. σοβαρα. μεγαλο κριμα. αν περνουσα διπλα απο το φορτηγο σου μεσα στο Μπλου Σταρ για καμια Παρο, θα βουτουσα. στο ορκιζομαι. εδω αυτος ο τυπος απο τα βουνα κατεβηκε στα καραβια και σε εψαχνε πεντε χρονια. και τον εκανες και φιλο σου, γιατι -επαναληψη- εισαι μεγαλος, Καββαδια.